I FZ 34/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1061/09, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 września 2009 r., nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące maj-grudzień 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1061/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 września 2009 r. 2. W podjętym rozstrzygnięciu Sąd I instancji, wskazując na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.), stwierdził, że przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji, powołane przez skarżącego nie zostały poparte dowodami. Bez znaczenia była, zdaniem Sądu, wyrażona w skardze ocena prawna kwestionowanej decyzji bowiem nie należała ona do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 4. Zdaniem żalącego, wykonanie decyzji spowoduje dla niego i jego rodziny nieodwracalne skutki. W ocenie żalącego, obciążenie jego wynagrodzenia zaskutkuje negatywnym spojrzeniem na tą sytuację przez pracodawcę a w konsekwencji doprowadzi do utraty pracy. Próba wykonania decyzji doprowadzi do przymusowego zbycia majątku a osiągnięty dorobek życia nie będzie mógł być nigdy odzyskany. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 u.p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04). Skarżący we wniosku nie uczynił nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą takie przesłanki, natomiast w zażaleniu ograniczył się do stwierdzenia, iż decyzja pociągnie za sobą nieodwracalne skutki, doprowadzi do przymusowego zbycia majątku a osiągnięty dorobek życia nie będzie mógł być nigdy odzyskany. Obciążenie jego wynagrodzenia doprowadzi zaś do utraty przez niego pracy. Należy zauważyć, że wskazane stwierdzenia, skarżący nie poparł żadnymi dokumentami źródłowymi. Nie przedstawił żadnych dowodów z których wynikałoby, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje utratę przez niego pracy czy zagrozi jego egzystencji. Z samej ogólnikowej argumentacji strony trudno zaś wywieść, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Słusznie podnosi się w literaturze, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W przedmiotowej sprawie nie można zatem było uznać, że strona wykazała, iż zachodzą przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.