I OZ 297/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Miejskiej w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Sz 10/09 o wymierzeniu Radzie Miejskiej w G. grzywny w wysokości 1000 zł z tytułu nieprzekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi T. P. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] w sprawie określania zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy postanawia: oddalić zażalenie T. P. złożył w dniu 27 listopada 2009 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie wniosek o wymierzenie - na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwaną dalej p.p.s.a.).- grzywny Radzie Miasta G. za nieprzekazanie sądowi w terminie jego skargi (wraz z aktami i odpowiedzią na skargę) na uchwałę Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie określania zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. W odpowiedzi na wniosek Przewodniczący Rady Miejskiej w G. w piśmie z dnia 7 stycznia 2010 r. wniósł o odstąpienie od ukarania i wyjaśnił, że skarga T. P. nie była przekazana Przewodniczącemu Rady Miejskiej w G., tylko została skierowana do G. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o. o. w G. , które z upoważnienia Burmistrza G. prowadzi sprawę T. P. Postępowanie to prowadzone jest od 2006 r. i nie zostało zakończone. Skarga T. P. trafiła do Rady Miejskiej w G. dopiero w dniu 28 grudnia 2009 r. wraz z zobowiązaniem Sądu w tej sprawie. Jednocześnie przesłane zostały akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 7 stycznia 2010 r. Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł. Jak wskazał Sąd, T. P. złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem organu, w dniu 28 stycznia 2009 r. Wniesienie skargi potwierdza prezentata sekretariatu Urzędu Miejskiego w G. umieszczona na skardze T. P. z datą wpływu pisma 28 stycznia 2009 r. Przedmiotowa skarga została przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią Rady Miejskiej w G. na skargę i aktami sprawy - w dniu 11 stycznia 2010 r., co wynika ze stempla urzędu pocztowego nadania pisma oraz prezentaty biura podawczego WSA w Szczecinie. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ winien przekazać skargę T. P. do Sądu wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 27 lutego 2009 r. Natomiast obowiązek wynikający z treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ wykonał dopiero w dniu 11 stycznia 2010 r., czyli z przekroczeniem terminu o 318 dni, a zatem ze znacznym opóźnieniem, gdyż termin ustawowy przekroczony został ponad dziesięciokrotnie. Sąd zważył także wyjaśnienia Przewodniczącego Rady Miejskiej w G. w kwestii przyczyn uchybienia ustawowemu obowiązkowi z art. 54 § 2 p p.p.s.a i stwierdził, że okoliczność, iż skarga (złożona w siedzibie organu), nie była przekazana Przewodniczącemu Rady Miejskiej, lecz została skierowana do G. Towarzystwa Budownictwa Społecznego w związku z innymi sprawami T. P. - nie stanowi dostatecznego usprawiedliwienia zwłoki organu w dopełnieniu czynności przekazania w terminie do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy. Mieć bowiem trzeba na uwadze fakt, że adresatem pisma kierowanego za pośrednictwem organu był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, a nie G. Towarzystwo Budownictwa Społecznego. Sąd podkreślił fakt, że T. P. w piśmie z dnia 20 kwietnia 2009 r., złożonym w dniu 21 kwietnia 2009 r. w siedzibie organu, zwrócił się do organu o udzielenie mu informacji, czy i kiedy przekazano jego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, co powinno było być sygnałem prowadzącym do niezwłocznego wyjaśnienia sprawy i przekazania skargi wraz z odpowiedzią sądowi. W kolejnych pismach, składanych w dniach 21 lipca 2009 r. i 2 października 2009 r. w siedzibie organu, strona monitowała brak odpowiedzi na powyższe pytanie w sprawie skargi. Sygnalizacja strony odnośnie zaniedbania przez organ obowiązku przekazania skargi do Sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy pozostała bez odpowiedzi organu, co nie pozostaje bez wpływu na ocenę rozpatrywanego naruszenia. Z powyższych przyczyn Sąd uznał za zasadne wymierzenie Radzie Miejskiej w G. grzywny w wysokości 1000 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Rada Miejska w G., zarzucając mu naruszenie art. 55 § 1 p.p.s.a. wyrażające się w przyjęciu, że organowi może zostać wymierzona grzywna pomimo wypełnienia obowiązku to jest doręczenia akt wraz z odpisem skargi i odpowiedzią na skargę oraz w sytuacji, w której skarga nie trafiła do organu a przekroczenie terminu nie było zawinione przez organ, oparciu orzeczenia na błędnym ustaleniu, że skargę doręczono organowi w dniu 28 stycznia 2009 r., podczas gdy w rzeczywistości doręczono ją Radzie Miejskiej w G. w dniu 28 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że celem grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zdyscyplinowanie organu a nie jego ukaranie a skarga wskazywała, że dotyczy Gminy G. , co po złożeniu jej w sekretariacie Urzędu powodowało, że została przyjęta jako skarga na działania organu zarządzającego Burmistrza G. Co prawda kilka z pism kierowanych przez skarżącego wskazywało jako adresata Radę Miejską, ale żadne z nich nie zostało złożone w biurze Rady Miejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się organu do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2 (przekazanie skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosownie do postanowień art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W 2009 r. wynosiło ono 3.102,96 zł – Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. (M.P. Nr 7, poz. 67). Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. został zastosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sposób prawidłowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominującym jest stanowisko, zgodnie z którym wniosek o wymierzenie grzywny trzeba rozpoznać, niezależnie od momentu wykonania przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że w omawianej sytuacji sąd nie może takiego wniosku uwzględnić i wymierzyć organowi grzywny. Wymierzenie grzywny nie ma na celu jedynie dyscyplinowania organu, ale stanowi również sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Pogląd powyższy został wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06 (ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156). W ślad za tym orzeczeniem powtórzono je w wielu innych rozstrzygnięciach zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych. Podkreślano przy tym, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-restrykcyjnym, a nie wyłącznie dyscyplinującym. Wyłączną przesłanką zastosowania tego środka jest zaś niewypełnienie przez organ obowiązków, przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie można zgodzić się również z wnoszącą zażalenie Radą Miejską w G. , że uchybienie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. było niezawinione ponieważ skarga nie dotarła do właściwego organu – Rady Miejskiej w G. Jak wynika bowiem z treści skargi złożonej przez skarżącego w sekretariacie Urzędu Miejskiego w G. została ona wyraźnie określona jako wniesiona za pośrednictwem Rady Miasta G. na jej uchwałę z dnia z dnia 20 grudnia 2001 r., Nr [...] w sprawie określania zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy i skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W takiej sytuacji pracownicy Urzędu Miejskiego w G. powinni byli ją przekazać do właściwego organu gminy a za zaniedbania w tym względzie odpowiedzialność ponosi organ. Ponadto jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia skarżący w piśmie z dnia 20 kwietnia 2009 r., złożonym w dniu 21 kwietnia 2009 r. w siedzibie organu, zwrócił się o udzielenie mu informacji, czy i kiedy przekazano jego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, co powinno było być sygnałem prowadzącym do niezwłocznego wyjaśnienia sprawy i przekazania skargi wraz z odpowiedzią Sądowi. W kolejnych pismach składanych w dniach 21 lipca 2009 r. i 2 października 2009 r. w siedzibie organu, strona informowała o braku odpowiedzi na powyższe pytanie. W takiej sytuacji wobec faktu, że skarga na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] w sprawie określania zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy została złożona w dniu 28 stycznia 2009 r. a przekazania do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy dopiero w dniu 11 stycznia 2010 r. a zatem ze znacznym przekroczeniem terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r. wymierzył Radzie Miejskiej w G. grzywnę w wysokości 1000 zł z tytułu nieprzekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Należy ponadto zauważyć, że pomimo tak znacznego przekroczenia terminu wymierzona w sprawie niniejszej grzywna mieści się w dolnej ustawowej granicy możliwości orzeczenia wysokości takiej grzywny określonej stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.