II SA/Go 955/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki /spr./ Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi PT Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]r. nr [...], II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej PT Sp. z o.o. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Starosta działając na mocy art. 30 ust. 7 pkt4 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 Iipca1994 roku - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071. ze zm. ), zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] na istniejącej wieży [...], polegającej na instalacji anten sektorowych rozsiewczych oraz anten mikrofalowych wraz z podłączeniem do istniejącego kontenera teletechnicznego, na działkach o nr ewid. [...]. Jednocześnie w/w decyzją organ nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w/w inwestycji, ponieważ jej realizacja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] lipca 2009 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenia budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] na istniejącej wieży [...], polegającej na instalacji anten sektorowych rozsiewczych oraz anten mikrofalowych wraz z podłączeniem do istniejącego kontenera teletechnicznego, na działkach o nr [...]. Do zgłoszenia załączony został projekt budowlany oraz dokument w postaci ,,kwalifikacji przedsięwzięcia" sporządzony przez specjalistę w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Analizując przedłożone przez inwestora dokumenty organ stwierdził, że działki znajdujące się w odległości do 200 m od istniejącej wieży telefonii komórkowej, na której projektuje się instalację anten zgodnie z w/w zgłoszeniem znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ w przypadku zabudowy terenu tych działek może nastąpić ograniczenie inwestorowi możliwości zabudowy z uwagi na wprowadzenie strefy oddziaływania obiektu jakim będzie rozbudowana przedmiotowej wieży telefonii komórkowej. Organ podał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 f Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko instalacje radiolokacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wobec powyższego zdaniem organu zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem stron i rozpatrzenia sprawy dotyczącej w/w inwestycji w drodze postępowania o pozwolenie na budowę. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, iż inwestor nie załączył do wniosku pełnomocnictw osób, które złożyły oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z opłatą skarbową i odpisem z KRS [...] Sp. z o.o. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł reprezentujący inwestora adwokat M.P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący zarzucił organowi, iż nie wykazał żadnych zasadnych i stosownych przyczyn, które uzasadniałyby wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez inwestora robót, nie uzasadnił należycie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym zwłaszcza nie powołał się na jakiekolwiek dowody w sprawie, co wskazuje jednoznacznie, iż organ wydał decyzję z przekroczeniem swoich kompetencji, czym naruszył normy art. 7 Konstytucji, art. 7, 77 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także normy wyrażone w art. 30 ust. 2 oraz art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w jego ocenie po analizie materiału dowodowego w sprawie nie znalazł potwierdzenia zarzut naruszenia przepisów art. 7 Konstytucji, art. 7 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W świetle art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zaś art. 107 Kpa stanowi jakie składniki winna zawierać decyzja. Wojewoda podał, iż w zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż analizując załączone do zgłoszenia dokumenty stwierdzono, że działki znajdujące się w odległości do 200 m od istniejącej wieży telefonii komórkowej, na której projektuje się instalację anten zgodnie z w/w zgłoszeniem znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ w przypadku zabudowy terenu tych działek może wystąpić sytuacja, w której ograniczy się inwestorowi możliwość zabudowy. Wynika z tego, zdaniem organu odwoławczego, że Starosta zapoznał się z dokumentacją sprawy, w tym z opracowaniem pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia", wykonanym przez dr inż. M.P., specjalistę w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, a następnie dokonał swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a podjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem tego procesu. Okoliczność, iż organ ten wyraził stanowisko odmienne od prezentowanego przez inwestora, nie może stanowić podstawy zarzutu, że organ nie działał na podstawie i w granicach prawa i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Za nieuzasadniony uznał tez organ zarzut odwołania dotyczący naruszenia norm wyrażonych w art. 30 ust. 2 oraz art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Z treści przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że organ wydaje postanowienie o obowiązku uzupełnienia zgłoszenia tylko w przypadku gdy stwierdzi, iż zachodzi taka konieczność. W przedmiotowej sprawie Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, który jak podał Wojewoda, nie stwierdził jej występowania, uznając, iż dokumentacja załączona przez inwestora jest wyczerpująca dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i nie było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Dalej kierując się treścią art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, którego brzmienie Wojewoda przytoczył, organ stwierdził, że realizacja inwestycji objętej zgłoszeniem niewątpliwie może spowodować wprowadzenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, związanych z ich zabudową. Z przedłożonego przez inwestora dokumentu pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania wynosi 32,0m i 4,2 m. Jest to okoliczność, którą wskazał w zaskarżonej decyzji organ I instancji. Tym samym za nie trafiony uznał Wojewoda zarzut odwołania, że organ I instancji nie wskazał w zaskarżonej decyzji zasadnych i stosownych przyczyn, które uzasadniałyby wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez inwestora robót budowlanych. Skargę od decyzji Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła [...] sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika – adw. M.P., wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji. Skarżąca zarzuciła organowi uchybienie: przepisom art. 7 i art. 77 kpa polegające na dokonaniu pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzenie zebranego w jej toku materiału dowodowego, przepisom art. 8 kpa polegające na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób pozostający w oczywistej sprzeczności względem wymogu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienia przy tym słusznego interesu strony, co w żaden sposób nie może przyczyniać się do pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, przepisowi art. 15 kpa polegające na ograniczeniu przez organ II instancji do odniesienia się zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, nie rozpatrując sprawy co do meritum w pozostałym zakresie, przepisom art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego polegające na uznaniu, że w sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i jednocześnie uznając zarzuty skarżącej za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd - nie przejmując sprawy do jego merytorycznego załatwienia - bada legalność zaskarżonego aktu prawnego pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b)naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania mogące mieć wpływ na wynik postępowania, a tym samym złożona skarga zasługuje na uwzględnienie skutkując uchyleniem w/w aktów prawnych. Przedmiot kontroli przeprowadzonej przez Sąd na gruncie niniejszej sprawy stanowi decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty, w której organ zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej na istniejącej wieży antenowej, polegającej na instalacji anten sektorowych rozsiewczych oraz anten mikrofalowych wraz z podłączeniem do istniejącego kontenera teletechnicznego i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w/w inwestycji. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze m.), dalej zwanej Prawo budowlane. Przepisy w/w prawa dokonują rozróżnienia zasady i wyjątków, które mają miejsce przy realizacji obiektów budowlanych i robót budowlanych. Zasadą tego prawa wyrażoną w art. 28 ust. 1 jest, że wskazane przedsięwzięcia mogą być realizowane na podstawie pozwolenia na budowę, a wyjątkami określonymi w art. 29 i 30, jest odstąpienie od tego wymogu w ogóle, bądź prowadzenie inwestycji na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Jednak zaznaczyć należy, iż rezygnacja z pozwolenia musi wyraźnie wynikać z przepisów prawa, a wyjątki zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy szczególnie istotne znaczenie mają następujące regulacje: art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego dotyczący zwolnienia z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie instalowania urządzeń na obiektach budowlanych, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy wskazujący, że wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych możliwe jest jedynie na podstawie zgłoszenia, art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, który nakłada na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko oraz może negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Aby można było ustalić, która z w/w regulacji prawnych znajduje zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, wywołując określone skutki prawne, Sąd uznał za niezbędne w pierwszej kolejności dokładne określenie charakteru inwestycji, która stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji pozwala na ustalenie, czy inwestycja ta podlega obowiązkowemu zgłoszeniu w świetle Prawa Budowlanego, czy też ewentualnie objęta jest ustawowym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, bądź zwolniona jest z tego obowiązku. Z akt sprawy, a w szczególności ze złożonego przez skarżącą zgłoszenia budowy z dnia [...] lipca 2009 r. oraz załączonego do niego dokumentu pn. ,,Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, iż planowana inwestycja polegać ma na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, która obejmuje w istocie zainstalowanie dodatkowych anten (trzech sektorowych i dwóch radioliniowych), a zatem urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne (na wysokości 40 i 32 m.n.p.t.) na już istniejącej stacji bazowej będącej stalową wieżą kratową o wysokości 46 m, na której zamontowane są już anteny sektorowe oraz mikrofalowe wraz z urządzeniami niezbędnymi do korzystania z nich. Inwestycja obejmuje także położenie kabli antenowych oraz doprowadzenie zasilania wraz z instalacją elektryczną i odgromową. Dokonując zatem analizy wcześniej wskazanych przepisów prawa jednocześnie mając na uwadze opisany powyżej zakres inwestycji, Sąd zwraca uwagę, iż w treści art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się pojęciem urządzenia, co oznacza, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane przy instalowaniu wszelkiego rodzaju urządzeń, jeśli mają być posadowione na obiektach budowlanych. Stosownie do art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego pod pojęciem ,,urządzenie budowlane" rozumieć należy urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne (...). Uwzględniając powyższą definicję legalną zdaniem Sądu uznać należy stację bazową telefonii komórkowej, rozumianą zarówno jako zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, a także same anteny (sektorowe i radioliniowe) wraz urządzeniami niezbędnymi do korzystania z nich, za instalację. Natomiast obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, na którym urządzenia te są instalowane jest w realiach rozpoznawanej sprawy maszt antenowy, na którym przedmiotowe urządzenia tj. anteny mają zostać umieszczone. Na taką interpretację wskazuje treść § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), w którym to wieże, maszty antenowe i konstrukcje wsporne zostały określone przez ustawodawcę jako obiekty budowlane. Należy jednakże zauważyć, iż w ramach rozpoznawanej sprawy inwestycja nie obejmuje budowy, lecz polega na montażu dodatkowych anten umieszczonych na maszcie, w istocie stanowić więc może rozbudowę stacji lub jej przebudowę. Pojęcia rozbudowy, czy przebudowy zawarte w art. 3 pkt 6 i 7a Prawa budowlanego odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie do urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w załączonym do zgłoszenia projekcie budowlanym przedmiotowe roboty zostały określone jako "budowa stacji bazowej ". W projekcie tym wskazano, że "stacja zlokalizowana jest na wieży stalowej o wysokości 46 m n.p.m." oraz że "w projektowanej rozbudowie przewiduje się montaż trzech anten sektorowych i dwóch mikrofalowych na istniejących wspornikach". Rozbudowa stacji jak wynika z projektu nie stanowi jednak rozbudowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, ani też jego przebudowy stosownie do art. 3 pkt 7a. Podsumowując zatem uznać należy, iż rozbudowa czy przebudowa stacji bazowej polegająca na zamontowaniu dodatkowych urządzeń na obiekcie budowlanym jest stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie jednak inwestycja taka, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, jako obejmująca roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych (anteny zamontowane mają być na wysokości 32 i 40 m), podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. W przewidzianym przepisami Prawa budowlanego trybie zgłoszeniowym inwestor może przystąpić do robót, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (art. 30 ust.5). Jednak ustawodawca w treści art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego przewidział pewien wyjątek od stosowanego do opisanego wyżej typu inwestycji trybu zgłoszeniowego zastępując go obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Dotyczy to przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przez przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko należy rozumieć przedsięwzięcia, o których mowa w art. 59 ostatnio powołanej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 173 ust. 2 tej ustawy do czasu wydania przepisów wykonawczych za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Tymi dotychczasowymi przepisami są przepisy powołanego w części wstępnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm). Zgodnie z § 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Z zawartych w zgłoszeniu skarżącej informacji, jak również z dołączonych do tego zgłoszenia dokumentów, w tym w szczególności z ,,Kwalifikacji przedsięwzięcia" nie wynika, aby planowana inwestycja zaliczała się do przedsięwzięć określonych w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego i wymagających obligatoryjnie pozwolenia na budowę. Przedłożony dokument, sporządzony przez specjalistę w tej dziedzinie, z uwzględnieniem przepisów prawa tj. ustawy Prawo o ochronie środowiska i rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., uznać należy za wiarygodny i jego treść poparta dokładnymi wyliczeniami, nie budzi zastrzeżeń. W szczególności nie sposób dopatrzyć się, aby planowana inwestycja należała do któregokolwiek z przedsięwzięć określonych w § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., o czym przekonują wyliczenia w tabelach na stronie 5 i 6 Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz opinia podsumowująca autora dokumentu. Powyższe oznacza, iż organy I i II instancji słusznie i w sposób uzasadniony przyjęły na gruncie niniejszej sprawy, iż planowana przez skarżącą inwestycja, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego podlega zgłoszeniu, a nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 3 prawa budowlanego. W stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, przepisy Prawa budowlanego przewidują możliwość nałożenia w drodze decyzji takiego obowiązku (art. 30 ust. 7). Mając zatem na uwadze powyższe rozważania uznać należało, iż w przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej miały prawną możliwość zastosowania art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji – sprzeciwu, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W przedmiotowej sprawie organy jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazały art. 30 ust. 7 pkt 4. Podkreślić należy, że możliwość nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych w w/w trybie oparta jest w znacznym stopniu na uznaniu organu, jednakże zaznaczyć należy, iż uprawnienie organu nie może przeradzać się w dowolność jego działania. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w tym zakresie jest postępowanie nie tylko zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, ale także zgodnie z wymogami procedury administracyjnej określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Do najważniejszych zasad w tym zakresie należą te określone w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3. Uwzględniając fakt, iż decyzja wydana w oparciu o treść art. 30 ust. 7 prawa budowlanego jest decyzją uznaniową tym bardziej wzrasta znaczenie uzasadnienia takiej decyzji, gdyż po pierwsze odzwierciedlać powinno ono ustalenia organu poczynione w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, słuszność zastosowanych przepisów prawa i wyczerpująco uzasadniać okoliczności, które przemawiają za wydaniem takiej decyzji. Zgodnie z fundamentalnym dla interpretacji uznania administracyjnego wyrokiem NSA z 20 czerwca 1981 r. (SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego OSP 1982, z. 1-2, poz. 22) przyjmuje się, że obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (zob.: wyrok NSA z 19 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 777/05). Decyzja uznaniowa, tak jak każda inna decyzja, wymaga wyczerpującego uzasadnienia co do okoliczności tak prawnych, jak i faktycznych towarzyszących jej podjęciu (art. 107 § 3 kpa). Wskazać przyjdzie także, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 roku, sygn. II SA 2486/01). Wreszcie wskazać przyjdzie, że to ustawodawca wprowadził zasady zwolnienia z obowiązku uzyskiwania pozwoleń na budowę, a jedynie w szczególnych przypadkach, dostatecznie uzasadnionych, uprawnieniem organu jest ograniczenie tych zasad. Prawo budowlane przewiduje inne instytucje umożliwiające właściwym organom kontrolę prawidłowości realizacji inwestycji prowadzonej w oparciu o zgłoszenie. Rozważania powyższe tym bardziej znajdują uzasadnienie, że przesłanki określone w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego należą do nieprecyzyjnych, co tym bardziej powoduje, że ich zastosowanie wymaga od organu wnikliwego przeanalizowania i uzasadnienia (por. J. Dessoulavy-Śliwiński w: Prawo budowlane - Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 379). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, gdyż uzasadnienie jej nie odpowiada standardom określonym przez procedurę administracyjną, jednocześnie uniemożliwiając ustalenie czy organ prawidłowo zastosował art. 7 i art. 77 kpa. Uzasadniając decyzję organ I instancji podał, iż działki znajdujące się w odległości do 200 m od istniejącej wieży telefonii komórkowej znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ w przypadku zabudowy terenu tych działek może nastąpić ograniczenie inwestorowi możliwości zabudowy z uwagi na wprowadzenie strefy oddziaływania obiektu jakim będzie rozbudowana przedmiotowej wieży telefonii komórkowej. Dodatkowo organ podał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 f Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. instalacje radiolokacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co zdaniem organu zadecydowało o konieczności przeprowadzenia postępowania z udziałem stron i rozpatrzenia sprawy dotyczącej w/w inwestycji w drodze postępowania o pozwolenie na budowę. Niewątpliwie uznać należy, iż uzasadnienie w takim kształcie nie spełnia wymogu art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. W istocie organ nie wskazał z jakich przepisów prawa wywiódł twierdzenie, iż planowana inwestycja spowoduje choćby potencjalne ograniczenie prawa przyszłego inwestora na działkach znajdujących się w sferze oddziaływania obiektu. W ocenie Sądu organ nie wykazał w uzasadnieniu na czym mogłoby polegać ograniczenie inwestorowi możliwości zabudowy, pozostawiając jedynie domysł, nie wyrażony wprost, iż dotyczy ono wysokości obiektów wznoszonych w przyszłości na działkach sąsiadujących. Dodatkowo zauważyć należy, iż organ mógł przeprowadzić analizę istniejącej zabudowy, której charakter zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wpływa i determinuje planowaną w przyszłości zabudowę na działkach sąsiednich. Sąd zwraca uwagę, iż z treści uzasadnienia w/w decyzji nie wynika czy organ zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu organ nie wykazał w wystarczającym stopniu przyczyn nałożenia na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego. Odnosząc się natomiast do rozstrzygnięcia organu II instancji należy zauważyć, iż w wyniku złożenia odwołania, na organie tym ciąży obowiązek ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności określoną w treści art. 15 kpa. Wojewoda trzymując w mocy decyzję organu I instancji powielił stwierdzenia zawarte w decyzji Starosty i użytą przez niego argumentację. Tymczasem wydanie przez Starostę decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego i powstała w zw. z tym wątpliwość co do zastosowania się organu do art. 7 i art. 77 kpa, obligowało organ drugoinstancyjny do zakwestionowania przedłożonego mu rozstrzygnięcia. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez Wojewodę spowodowało, iż analogicznie decyzja ta obarczona jest także naruszeniem prawa. Podkreślić należy, iż zajęte przez Sąd stanowisko odnosi się do strony proceduralnej przeprowadzonego postępowania, a nie odnosi się do merytorycznej zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wydanie przez organy decyzji w oparciu o art. 30 ust. 7 prawa budowlanego, skutkujące nałożeniem na inwestora obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na budowę jest prawnie dopuszczalne, ale musi znajdować poparcie w przepisach prawa i konkretnie odnosić się okoliczności danej sprawy, a nie opierać się na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie mogą być skontrolowane. O ile więc w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wydanie decyzji na podstawie przepisów prawa było dopuszczalne, o tyle brak dostatecznego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia świadczy o przekroczeniu granic uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o treść art. 145 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 i art. 152 ww. ustawy orzeczono o kosztach sądowych i wykonalności zaskarżonych decyzji.