II SA/Wa 1231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], cofającą P. K. pozwolenie na broń palną do celów sportowych. W motywach uzasadnienia organ podał, że P. K. pozwolenie na broń do celów sportowych uzyskał w 1998 r. w związku z czynnym uprawianiem strzelectwa sportowego. Stwierdził również, że w stosunku do P. K. toczy się postępowanie karne, bowiem wpłynął do Sądu akt oskarżenia z art. 157 § 1 kk (pobicie z rozstrojem zdrowia powyżej 7 dni), a zatem należy on do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał też, że strona stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa, które godzi w życie i zdrowie, co obliguje do cofnięcia pozwolenia na broń stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wyjaśnił również, że w opisanej sytuacji nie ma możliwości wyboru sposobu zakończenia sprawy, bowiem ustawodawca uznał, że niezależnie od cech charakteru i dotychczasowego sposobu postępowania posiadacz pozwolenia na broń w sytuacji, gdy toczy się w stosunku do niego postępowanie przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie może tego pozwolenia zachować. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. K. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł, że jest aktywnym działaczem sportowym (sędzią strzeleckim). Wyjaśnił, odnosząc się do aktu oskarżenia, że został napadnięty przez byłego i pijanego policjanta i w wyniku tego zdarzenia został wniesiony przeciwko niemu akt oskarżenia. Twierdził, że dopiero prawomocny wyrok skazujący może stanowić podstawę do stwierdzenia i uznania, że nie daje rękojmi do posiadania pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ ponownie podkreślił, że treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obliguje go do cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem ustawodawca tak samo traktuje sytuację skazania, jak i sytuację, gdy toczy się postępowanie karne przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu. Organ stwierdził nadto, że licencja skarżącego z 1998 r. oraz patent strzelecki z 2002 r. są nieważne. W dniu 4 stycznia 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo, do którego załączony został odpis wyroku Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt [...], którym to wyrokiem P. K. został uznany za winnego uszkodzenia ciała M. R. R., tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 157 § 2 kk. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga P. K., w powyższym niespornym między stronami stanie faktycznym, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. Omawiany przepis jest jednoznaczny, a jednoznaczność ta wynika z jego literalnego brzmienia: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności (...) wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu)". Użycie słów "w szczególności" poprzedzających katalog osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca przesądził, iż w stosunku do tej kategorii osób istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Tym samym w stosunku do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż takiej kwalifikacji dokonał już ustawodawca. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ winien jedynie ustalić sam fakt skazania lub prowadzenia postępowania w tym zakresie. Pozwolenie na broń nie może być więc wydane (odpowiednio cofnięte) osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. P. K. został oskarżony o przestępstwo z art. 157 § 1 kk. Przestępstwo z art. 157 § 1 kk, to przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, a zatem przestępstwo wskazane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i ta właśnie okoliczność zadecydowała o wydaniu decyzji cofającej pozwolenie na broń palną sportową. Przypomnieć należy, że obecne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te przestępstwa, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Takie rozszerzenie dokonane przez ustawodawcę wskazuje, iż jego celem było zaostrzenie wymogów stawianych osobom starającym się i posiadającym już pozwolenie na broń, jako że pozwolenie takie jest uprawnieniem reglamentowanym, szczególnego rodzaju i od osób je posiadających wymagane jest przestrzeganie przepisów prawa. Podkreślenia wymaga też, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakterze związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie podkreśla, że nie może być bowiem realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01). Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego przez posiadacza broni, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstwa przeciwko mieniu, czy też podejrzenie o ich popełnienie wymagają kategorycznego cofnięcia tego pozwolenia przez organy Policji. Reasumując organy Policji obu instancji zasadnie uznały, że z uwagi na toczące się postępowanie karne zachodzi obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.