IV SA/Wa 1732/09

Dnia 5 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi wojewódzkiej - oddala skargę - Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. o ustaleniu lokalizacji drogi wojewódzkiej B. etap III, odcinek od km 13+200 do km 17+919 wraz z zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: 1. Dnia 17 lipca 2008 r. (data doręczenia wniosku organowi) inwestor (D. w W., wykonująca zadania Zarządu Województwa [...] w zakresie praw i obowiązków należących do zarządcy drogi) wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji lokalizacyjnej dla inwestycji pn. "Budowa drogi wojewódzkiej B." etap III, odcinek od km 13 + 200 do km 17 + 919" i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] ustalił lokalizację drogi wojewódzkiej B. etap III, na wnioskowanym odcinku oraz zatwierdził projektu podziału nieruchomości. Ponadto decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła G. Sp. z o.o., zwana dalej "Spółką", podnosząc, iż realizacja inwestycji uniemożliwi dojazd do działki ew. nr [...]. Wskazano, iż aktualnie dojazd stanowi droga wewnętrzna, która zostanie przecięta drogą wojewódzką. Obszar oznaczony na mapie kolorem zielonym jest terenem podmokłym i ciężki sprzęt rolniczy nie będzie mógł go sforsować. Alternatywnie wniosła Spółka o odkupienie przedmiotowej działki lub o budowę obok drogi wojewódzkiej drogi z przeznaczeniem dla sprzętu rolniczego. W piśmie datowanym 18 maja 2009 r. Spółka uzupełniła zarzuty podnosząc dodatkowo, iż w znajdujących się w Urzędzie Wojewódzkim map wynikało, iż przewiduje się dojazd do działki ew. nr [...] drogą polną. Natomiast podczas spotkania 1 projektanta z przedstawicielem Spółki zauważono, iż nie przewiduje się dojazdu do działki ew. nr [...]; a w stosunku do nieruchomości o dużo mniejszej powierzchni zaprojektowano odpowiednie drogi polne. Strona wskazała, iż w przypadku nieuwzględnienia jej wniosku o wykonanie drogi dojazdowej zmuszona zostanie do protestów, blokowania robót budowlanych oraz poinformowania prasy. 5. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Infrastruktury utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Odnosząc się do zarzutów Spółki organ odwoławczy stwierdził, iż działka leży poza liniami rozgraniczającymi oraz nie przylega do granic przedsięwzięcia. Ponadto podkreślił, iż strona nie wniosła żadnych wniosków w przedmiocie dojazdu ew. nr [...], co miało miejsce w stosunku do działek strony o nr ew. [...] i [...], gdzie uwzględniając żądanie Spółki inwestor skorygował wniosek, rozszerzając jego zakres o stosowną drogę serwisową. Ponadto organ stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że istnieje dojazd do działki ew. nr [...] po istniejącej sieci dróg gminnych. Natomiast informacja, że taki sposób komunikacji nie zapewni dojazdu sprzętu rolniczego, została przedstawiona po wydaniu zaskarżonej decyzji. Minister powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, iż obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym, w tym min. poprzez zagwarantowanie dostępu do drogi publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie gdyż działka ew. nr [...] ma dostęp poprzez istniejącą sieć dróg gminnych. Odnosząc się do zarzutu strony dot. istnienia projektu drogi polnej w dokumentacji graficznej organ odwoławczy stwierdził, iż jest on bezzasadny, gdyż strona nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia. Natomiast kwestia protestów i blokowania robót jako nie mająca charakteru merytorycznego nie została rozpatrzona. Wykup działki ew. nr [...] nie jest możliwy, gdyż leży ona poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, zaś z art 13 ust. 3 ustawy wynika obowiązek zarządcy do wykupu pozostałej części nieruchomości (w przypadku przejęcia jej części), gdy ta nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Skoro działka ew. nr [...] nie uległa podziałowi, powyższy przepis nie znajduje zastosowania. W skardze Spółka zarzuciła decyzji Ministra Infrastruktury naruszenie: - prawa materialnego w postaci art. 5 ust.5 ustawy oraz art. 7 ust, 1 pkt 4 ustawy, - prawa procesowego w postaci art. 7, 8, 9 i 10 § 1 kpa poprzez łamanie praworządności, niechlujne ustalenia faktyczne, pomijanie słusznych interesów obywateli, podważanie zaufania do kompetencji i dobrej woli organów Państwa, nieprawidłowe informowanie o przedmiocie sprawy administracyjnej (w szczególności poprzez pominięcie w obwieszczeniu prasowym informacji, że przedmiotowa inwestycja dotyczy również działki ew. nr [...]) w rezultacie pozbawienie strony możliwości realizacji swych praw i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Minister infrastruktury podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2009 r, skarżąca Spółka dodatkowo zarzuciła decyzji Ministra naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z uwagi na nie zasięgnięcie opinii wójta gminy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Minister wskazał, iż budowa drogi wojewódzkiej nie została jeszcze rozpoczęta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż organ prawidłowo wydał decyzję w oparciu o przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). Skoro przedmiotowa inwestycja dotyczy drogi wojewódzkiej, to zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy decyzję o jej lokalizacji na wniosek właściwego zarządcy drogi (inwestora) wydał Wojewoda [...]. Konieczne elementy wniosku zostały wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy. Kierując przedmiotowy wniosek do Wojewody [...], realizując ustawowe wymagania, inwestor załączył: a. mapy w skali 1:1000 na których przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu; b. mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; c. określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; d. opinie: * Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej; * Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Stosownie do wymogu art. 3 ust. 1 ustawy D. w W. zasięgnęła opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta. W odpowiedzi inwestor uzyskał uchwałę nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2007 r. oraz pismo Zarządu Powiatu W. z dnia 8 października 2007 r. nr [...]. Natomiast Wójt Gminy D. nie wydał opinii we wnioskowanym zakresie. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy niewydanie opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Potwierdza to znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenie inwestora z dnia 6 grudnia 2007 r. o braku odpowiedzi Wójta na pismo o wydanie opinii do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Stąd też, brak odpowiedzi Wójta Gminy D. prawidłowo potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku. Wobec powyższego podniesiony w piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2009 r. zarzut Spółki jest bezzasadny. Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działek ew. nr [...] i [...] (objętych decyzją lokalizacyjną) oraz działki ew. nr [...] (nieobjętej decyzją lokalizacyjną). Spółka wycofała wniosek o zapewnienie dojazdu do działek ew. nr [...] i [...], na skutek stanowiska D. w W. uwzględniającego uwagi strony poprzez wprowadzenie drogi serwisowej na działce ew. nr [...]. Natomiast wniosek o zapewnienie dostępu do działki ew. nr [...], leżącej poza liniami rozgraniczającymi oraz nieprzylegającej do granic przedsięwzięcia strona złożyła po wydaniu przez Wojewodę decyzji lokalizacyjnej. Wskazano w nim, iż dotychczasowy dojazd do działki ew. nr [...] (możliwy drogą wewnętrzną) zostanie uniemożliwiony, na skutek przecięcia tejże drogi dojazdowej przez projektowaną drogę wojewódzką. Zaś niezapewnienie dojazdu do działki ew. nr [...] powoduje naruszenie uzasadnionego interesu osób trzecich tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Również powyższy zarzut skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na poniższe. Z woli ustawodawcy, decyzja lokalizacyjna w szczególności powinna określać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, co wynika z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Jak słusznie zauważa organ administracji w odpowiedzi na skargę, uzasadniony interes osób trzecich to interes prawnie chroniony tych osób (interes prawny), który to należy przeciwstawić pojęciu interesu faktycznego. Pojęcie interesu prawnego jest przedmiotem bogatego orzecznictwa sądownictwa administracyjnego oraz licznych analiz w literaturze. Generalnie przyjmuje się, iż interes prawny to taki, który został wzięty przez prawo pod ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Pojęcie to określa relację pomiędzy oczekiwaniami podmiotu w stosunku do organów stosujących prawo a kompetencjami i możliwościami tych organów, jakie mają wobec danego podmiotu (W, Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Kraków 2002, s. 130). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/99, LEX nr 47898). Natomiast interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo (W. Jakimowicz, op. cit, s. 126). Precyzując pojęcie interesu faktycznego, wskazano w orzecznictwie, iż jako interes faktyczny należy kwalifikować taki stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jak w przypadku interesu prawnego, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji publicznej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepubl.). Kończąc powyższe porównanie, stwierdzić należy, iż interes prawny, aby mógł zostać zaspokojony przez administrację, musi być osobisty, własny, indywidualny, znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Wojewoda [...], mając na uwadze potrzebę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zawarł w pkt VIII na str. 11 decyzji informacje o konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Podstawą prawną ochrony praw właściciela w tym zakresie jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, tj. ze zm.) i z tego też przepisu prawa materialnego strona może wywodzić swój interes prawny. Z powyższego przepisu a contrario wynika, iż nie można zaprojektować i wybudować obiektu budowlanego (w szczególności drogi) bez poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż działka ew. nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, skarżąca kwestionuje jedynie, że dojazd sprzętem rolniczym istniejącą drogą będzie utrudniony i spowodować może zniszczenie nawierzchni drogi. Pomimo tego, iż zapis w pkt VII decyzji (str. 11) nie tworzy żadnych praw indywidualnie oznaczonemu podmiotowi, mając na uwadze, że działka ew. nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej i brak jest przepisu prawa nakazującego zapewnienie określonego charakteru tego dostępu, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowania dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja zabezpiecza interes Spółki w stopniu wystarczającym. Skutkiem czego, uznać należy roszczenia skarżącej w przedmiocie zapewnienia innego dostępu do działki ew. nr [...] za interes faktyczny, który w odróżnieniu od interesu prawnego nie podlega ochronie prawnej. Powyższy interes faktyczny jest analogiczny z interesem każdej innej osoby, na której funkcjonowanie w życiu codziennym będzie miała wpływ realizacja przedmiotowej inwestycji (kwestie utrudnienia, wydłużenia dojazdów osób zamieszkujących w pobliżu drogi o ograniczonej dostępności). Należy wskazać, iż judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż interes prawny właściciela nieruchomości w obszarze realizacji inwestycji może wynikać z faktu ingerencji w zakres prawa własności (konieczność wywłaszczenie nieruchomości bądź jej części w celu realizacji inwestycji bądź ograniczenie możliwości korzystania z niej, w związku z bezpośrednim oddziaływaniem przedsięwzięcia) bądź ingerencji w inne prawa chronione ustawowo (jak przykładowo dostęp do drogi publicznej). Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy jest chybiony. Wskazać należy, iż błędne są wywody organu administracji w uzasadnieniu decyzji, jakoby Spółka mogła zgłaszać wszelkie wnioski (w tym w przedmiocie działki ew. nr [...]) jedynie w trakcie trwania postępowania przed organem I. instancji, a skoro tego nie zrobiła (uczyniła to jedynie w stosunku do działek ew. nr [...] i [...]) to może mieć to wpływ na treść orzeczenia organu odwoławczego. Mylnie również podnosi się, iż do kompetencji organu administracji (tu odwoławczego) nie należy korekta przebiegu drogi wyznaczonego przez inwestora, ani ocena racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań, a jedynie ocena czy wnioskowane ustalenie inwestycji nie pozostaje w sprzeczności z prawem, tzw. "związanie wnioskiem inwestora". Stwierdzić należy, iż bez znaczenia jest termin zgłoszenia zarzutów. Skoro strona sformułowała je na etapie postępowania odwoławczego, obowiązkiem organu było zapoznanie się z nimi oraz odniesienie się do nich w decyzji wydanej na tym etapie postępowania administracyjnego (obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy na etapie postępowania odwoławczego). Uchybienie temu wymaganiu prowadziłoby do naruszenia art. 7 i 77 kpa. Jednakże pomimo powyższego błędnego sformułowania decyzji odnośnie zakresu kompetencji organu, Minister faktycznie odniósł się merytorycznie do zarzutu skarżącej, wskazując powody z uwagi na które nie uwzględnił stanowiska Spółki. W tym świetle sformułowanie błędnego poglądu prawnego w uzasadnieniu decyzji stanowi uchybienie art. 107 § 3 kpa, które nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, W tej sytuacji jego stwierdzenie przez Sąd nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kończąc niniejszy wywód wypada zauważyć, iż organy administracji rozpoznające wniosek dotyczący lokalizacji drogi publicznej nie mogą wprawdzie ingerować (bez zgody inwestora) w parametry inwestycji drogowej, muszą jednak zbadać czy w istocie nie chodzi o realizację innych celów niż zakładane i czy inwestycja ta uwzględnia uzasadnione interesy osób trzecich (vide wyrok NSA sygn. akt IIOSK 424/09, wyroki WSA w W-wie sygn. akt IV SA/Wa 554/09 i 1128/09 ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA) Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 5 ustawy stwierdzić należy, iż ustawa przewiduje uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania (art. 5 ust. 5 ustawy) oraz doręczania im decyzji (art. 7 ust. 2, 3, 4). Przepis art. 5 ust. 5 ustawy stanowi, iż o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Przeprowadzona przez Sąd kontrola potwierdziła, iż w niniejszej sprawie miało miejsce prawidłowe poinformowanie stron zarówno o wszczęciu postępowania jak i o wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Informacja o wszczęciu postępowania została podana w drodze obwieszczenia prasowego w G. (dnia 18 września 2008 r. oraz 28 października 2008 r.) oraz obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D. (wywieszonego w dniach 12-29 września 2008 r. oraz w dniach 6 - 20 listopada 2008 r.). O decyzji Wojewody [...] obwieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy D. w dniach od 18 marca do 2 kwietnia 2009 r., ponadto opublikowano informację w P. z dnia 21 marca 2009 r. Minister Infrastruktury zawiadomił, iż wydał decyzję utrzymująca w mocy decyzje Wojewody [...] na łamach P. z dnia 26 sierpnia 2009 r. oraz poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w D. (wywieszonego w dniach 26 sierpnia - 10 września 2009 r.). W obwieszczeniach podano nazwę inwestycji, jak i jej zakres poprzez wymienienie numerów ewidencyjnych działek lokalizacji inwestycji. W obwieszczeniu o wydaniu decyzji lokalizacyjnej wymieniono numery ewidencyjne istniejących działek oraz numery ewidencyjne działek wynikających z wnioskowanego przez inwestora podziału tych działek. W obwieszczeniach nie wymieniono działki ew. nr [...], gdyż nieruchomość ta leży poza liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji oraz nie przylega do granic przedsięwzięcia. W związku z powyższym, organ administracji - z uwagi na brak podstawy prawnej - nie był obowiązany umieszczać jej w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Natomiast kwestia ochrony uzasadnionego interesu osób trzecich (zabezpieczona w pkt VII decyzji lokalizacyjnej), nie powoduje, iż w obwieszczeniu u wydaniu decyzji lokalizacyjnej należy wymienić działki, które nie znajdują się w liniach rozgraniczających teren przedsięwzięcia. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 5 ust. 5 ustawy uznać należy za bezzasadny. Odnosząc się do kwestii możliwości wykupu nieruchomości leżącej poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, nieulegającej podziałowi należy stwierdzić, iż organ prawidłowo wskazał na brak przepisów ustawy nakładających na organ taki obowiązek. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów kpa (art. 7, 8 ,9 i 10 § 1 kpa). Sąd nie stwierdził naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącej. Organy administracji czuwały nad tym, by strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, zapewniły dostęp do akt sprawy w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. oraz umożliwiły składanie uwag i wniosków w sprawie (z którego to uprawnienia skarżąca nota bene skorzystała). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto odniesienie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, natomiast, jak wskazano, zaistniałe uchybiania nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.