VIII SA/Wa 825/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Biuro Podróży I. S. i S. S. spółka jawna na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2009r. znak [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w związku z podejrzeniem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] października 2009r. skarżąca - "[...]" Biuro Podróży I. S. i S. S. spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2009r. znak [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w związku z podejrzeniem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Powołując przepis art. 47928 Kodeksu postępowania cywilnego (Kpc) wskazał, że właściwym w sprawie rozpoznania środka zaskarżenia od postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest Sąd Okręgowy w W. – Sąd Ochrony konkurencji i Konsumentów, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a. ) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym, które zgodnie z art. 2 § 1 Kpc dochodzone są w postępowaniu przed sądem powszechnym. Analizując dopuszczalność przedmiotowej skargi stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 4791 § 2 pkt 3 Kpc sprawy z zakresu ochrony konkurencji, a ściślej sprawy odwołań od decyzji i postanowień Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów określonych w art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) uznane zostały za sprawy gospodarcze należące do właściwości sądów powszechnych i jako takie rozpoznawane są w trybie postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych. Stosownie do treści art. 81 powołanej ustawy odwołanie od postanowień Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i wnosi się za pośrednictwem organu do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie tygodniowym od dnia doręczenia postanowienia. W świetle powyższego, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na postanowienie organu w przedmiocie rozszerzenia zakresu prowadzonego postępowania w sprawie podejrzenia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości (kognicji) sądu administracyjnego. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (wskazanym w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.), albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.), bądź też została wniesiona w sprawie podlegającej kompetencji sądu powszechnego (tak m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 174). W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż skarga Spółki została wniesiona w sprawie podlegającej wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, tj. Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.