III SA/Gd 510/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia 2 października 2008 r. Starosta, po rozpatrzeniu wniosku B.K. dokonał rejestracji pojazdu [...] wydając dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne oraz znak legalizacyjny. W dniu 3 października 2008 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. wpłynęło pismo B.K., w którym w/w podniosła, że nie może odebrać przedmiotowego samochodu po rejestracji od dealera z uwagi na brak płatności za auto dokonanej przez "B"Sp. z o.o. na rzecz "A" w G. Jednocześnie B. K. wskazując na okoliczność, że jest właścicielem zwróciła się z prośbą żeby nie wyrejestrowywać w/w samochodu na prośbę innych instytucji. W dniu 9 marca 2009 r. do Starostwa Powiatowego w W. wpłynął wniosek "A" w G. o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji w/w pojazdu. Wnioskodawca powołując się na art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) i wnosząc o uchylenie w/w decyzji rejestracyjnej wskazał, że przeprowadzone postępowanie doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia. W ocenie spółki jako właściciel pojazdu winna ona brać udziału w prowadzonym wcześniej postępowaniu. Dokumenty do rejestracji pojazdu zostały wydane firmie "B" Sp. z o.o. w G., jednakże sporny pojazd miał być finalnie wydany po wpłynięciu pełnej kwoty za pojazd, co nie nastąpiło. Wobec braku przedmiotowej płatności wobec "B" Sp. z o.o. zostało złożone oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych uprzednio złożonego oświadczenia w przedmiocie sprzedaży samochodu [...]. Jednocześnie zawiadomiono właściwe organy ścigania. Wobec powyższego właścicielem pojazdu pozostaje nadal "A" w G. Okoliczność ta skutkuje zaś uznaniem, że "B" Sp. z o.o. nie mogła sprzedać pojazdu osobie trzeciej. W piśmie z dnia 31 marca 2009 r. skierowanym do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. B. K. podniosła, że żądanie wznowienia postępowania jest nieuzasadnione. Ona to bowiem jest pełnoprawnym właścicielem pojazdu, a rozliczenia pomiędzy "A" sp. jawna a "B" Sp. z .o.o. nie mają wpływu na prawidłowość rejestracji pojazdu. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2009 r. Starosta działając na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania z wniosku "A" w G. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ wskazał, że nie ma uprawnień do ustalania praw dotyczących własności pojazdu. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że do wniosku o rejestrację pojazdu dołączono wszystkie wymagane przez przepisy prawa dokumenty a faktura VAT wystawiona na B.K. przez "B" Sp. z o.o. nie została unieważniona ani zmieniona. Tym samym brak było okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania. W następstwie odwołania wniesionego przez "A" w G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1, art. 148, art. 149 § 3 i art. 150 § 1 k.p.a. z powołaniem się na art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że nie można wydać decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powołaniem się na brak podstaw do wznowienia. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania zapada bowiem jedynie wtedy gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych. W niniejszej sprawie organ zobligowany był zaś ustalić czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony postępowania rejestracyjnego, a jeżeli tak to czy został złożony z zachowaniem terminów o których mowa w art. 148 k.p.a. Przedmiotowych czynności organ I instancji nie dokonał a zatem naruszono przepisy art. 149 i 151 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał nadto, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien w pierwszej kolejności zbadać w/w kwestie. W następstwie tych czynności organ I instancji powinien ewentualnie wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i stosownie do wyników tego postępowania decyzję w oparciu o art. 151 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w decyzję organu odwoławczego B. K. wniosła o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art.145 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że rolą organu jest kontrola, czy w danej sprawie zaistniała powołana w stosownym wniosku przyczyna wznowieniowa. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji dokonał słusznych ustaleń i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie gdyż nie zachodzą żadne okoliczności podnoszone przez "A" w G. Co istotne, spółka - wnioskodawca nie była stroną postępowania rejestracyjnego, gdyż nie była wówczas właścicielem pojazdu. Z kolei nowe okoliczności, które przedstawiono we wniosku o wznowienie nie mają waloru istotności dla sprawy albowiem są one bez znaczenia dla postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej brak jest nadto związku przyczynowego pomiędzy wskazanymi przez wnioskodawcę podstawami wznowieniowymi a treścią dotychczasowych decyzji. Tym samym rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego musi być uznane za błędne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest więc spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. W postępowaniu wznowieniowym organ może rozpatrzyć sprawę co do istoty, tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek wskazanych wyraźnie w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej zwany k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. Pierwszy z nich rozpoczyna złożenie wniosku o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. przesłankach wznowienia postępowania, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione stronę postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania ( § 1 ). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji ( § 2 ). W przypadku ustalenia przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłankach wymienionych w k.p.a. oraz, że został wniesiony przez legitymowaną osobę z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. organ wznawia postępowania w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy ( art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Takie postępowania kończy się wydaniem decyzji określonych w art. 151 k.p.a. W sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ stwierdzi, że np. został on złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a., bądź że został złożony przez osobę do tego nielegitymowaną, wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, po zapoznaniu się z treścią wniosku "A" o wznowienie postępowania organ pierwszej instancji orzekł o odmowie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, uznał bowiem, że nie istnieją w sprawie wyrażone w art. 145 pkt 2, 4 i 5 k.p.a. przesłanki wznowienia postępowania - wynika to wprost z uzasadnienia decyzji. Tymczasem, jak wskazano powyżej, takiej oceny można dokonać dopiero na drugim etapie postępowania tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i w oparciu o art. 151 k.p.a. W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że orzekając w sprawie, w której doszło do wydania wadliwej decyzji o odmowie wznowieniu postępowania, organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od takiej decyzji zasadnie orzekł o jej uchyleniu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Starosta musi bowiem w pierwszej kolejności przeprowadzić wstępną ocenę wniosku o wznowienie postępowania i dokonać niezbędnych w tym zakresie ustaleń. W zależności od wyniku tego etapu postępowania będzie ono nadal kontynuowane, bądź zostanie zakończone decyzją o odmowie wznowienia postępowania. W tym stanie sprawy podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 145 § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ ten nie wypowiadał się bowiem w sprawie istnienia w sprawie przesłanek wznowienia postępowania, jedynie stwierdził, że takiej oceny nie można dokonać na wstępnym etapie wznowienia postępowania i z przyczyn formalnych uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Uwzględniając powyższe, wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.