II SA/Wa 702/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ` oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] w przedmiocie odmowy J. D. skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych. W uzasadnieniu podał, że [...] J. D. złożył wniosek do Dyrektora Departamentu Ekonomicznego Ministra Obrony Narodowej o sprostowanie zaświadczenia finansowego dla celów emerytalnych, poprzez przyjęcie do podstawy emerytury uposażenia jakie otrzymał w miesiącu styczniu 1991 r., a nie jak przyjął wojskowy organ emerytalny, uposażenia za miesiąc marzec 1991 r., tj. za ostatni miesiąc pełnienia przez tego oficera zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...], którą odmówił sprostowania tego zaświadczenia, bowiem zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie unormowaniami prawnymi, do podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego przyjęto uposażenie jakie otrzymał J. D. za ostatni miesiąc służby, tj. miesiąc marzec 1991 r. Odmawiając uchylenia swojej decyzji z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...], Minister Obrony Narodowej podał w uzasadnieniu swego stanowiska, że tryb przewidziany w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego służy organom administracji do usuwania takich decyzji ostatecznych, które organy te uważają za niecelowe bądź sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju, a powołana decyzja nr [...] nie jest dotknięta wskazanymi wadami. W ocenie Ministra Obrony Narodowej powyższa decyzja odpowiada prawu, gdyż analiza akt sprawy nie ujawniła okoliczności umożliwiających wzruszenie tej decyzji ostatecznej ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony. W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2007 r., nr [...], której zarzuty sprecyzował do protokołu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r., domagając się jedynie ustalenia, że przysługujące mu uposażenie, stanowiące podstawę do wyliczenia świadczeń związanych ze zwolnieniem, należy wyliczać z uposażenia, jakie otrzymał za miesiąc luty 1991 r., tj. uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, a nie z miesiąca marca 1991 r., jak to uczynił organ. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym oraz obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę J. D. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Minister Obrony Narodowej, podejmujący zaskarżone decyzje o odmowie skarżącemu skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, względnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu w jakim mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna, na podstawie której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona przez organ, który ją wydał lub organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz weryfikacja decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w tym przepisie. Uchylenie decyzji w tym trybie może dotyczyć zarówno decyzji wadliwych, jak i prawidłowych. Zastosowanie tego przepisu do decyzji wadliwych może nastąpić tylko wtedy, gdy wady decyzji lub postępowania poprzedzającego jej wydanie nie dają podstawy do jej wzruszenia przy zastosowaniu innych przepisów k.p.a. (np. art. 156 § 1 k.p.a.). Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 k.p.a. – jak to wynika w sposób oczywisty z jego treści – jest możliwe tylko wówczas, gdy za uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w konkretnej sprawie istnieją wymienione przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej, należy do organu administracji. Z powyższego wynika więc, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 154 k.p.a. nie jest ponowne, merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. Organ jednak, prowadząc postępowanie na postawie art. 154 k.p.a., jest zobowiązany również zbadać decyzję pod kątem jej legalności. Przedmiot rozpoznawanej sprawy sprowadza się w istocie do skorygowania w dokumencie wojskowym (zaświadczeniu o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych) dotyczących ustalenia, że przysługujące skarżącemu uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby, należy wyliczać z uposażenia jakie otrzymał za miesiąc luty 1991 r., a nie jak to uczynił organ, z miesiąca marca 1991 r. Sąd ustalił, że rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...] stycznia 1991 r. Szefa Kadr Ministra Obrony Narodowej, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 4 marca 1991 r. Sąd ustalił także, że ostatnie uposażenie zostało wypłacone skarżącemu za miesiąc marzec 1991 r. Zgodnie z obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 29, poz. 139 z późn. zm.) oraz obecnie obowiązującym art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.) podstawę wymiaru emerytury stanowi uposażenie należne żołnierzowi zawodowemu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jak więc wynika z dokonanych ustaleń, zasadne było stanowisko organu ustalające, że podstawę do wyliczenia dla skarżącego świadczeń związanych z jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, stanowiło uposażenie jakie otrzymał on za ostatni miesiąc pełnienia służby, tj. za miesiąc marzec 1991 r. Brak jest w tej sytuacji podstaw do twierdzenia, że za uchyleniem ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...], przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, bowiem w rozumieniu art. 154 k.p.a. interes społeczny lub słuszny interes strony, nie może sprowadzać się do naruszenia przepisów prawa, skoro warunkiem dopuszczalności wzruszenia decyzji w tym trybie, jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia decyzji będzie zgodny z prawem. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.