II SA/Wa 1473/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej, Protokolant - Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską -oddala skargę- A. A. decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej dla celów łowieckich. Następnie Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął wyżej wymienionemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...], na mocy art. 66 § 1 i 3 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzono postępowanie karne przeciwko skarżącemu tytułem próby na okres 1 roku, oskarżonemu o to, że I. w dniu [...] lutego 2008 r. w G. gm. R., pow. Z., woj. [...], nieumyślnie dokonał uszkodzenia ciała J. F. w ten sposób, że niewłaściwie obchodząc się z bronią myśliwską [...] nie rozładował tej broni przy wsiadaniu do samochodu m-ki [...] nr rej. [...] w konsekwencji czego broń wypaliła i raniła J. F. powodując u niego obrażenia ciała w postaci [...], co spowodowało u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ruchu ciała trwające znacznie dłużej niż 7 dni, tj. czynu z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., II. w miejscu i w czasie, jak w pkt I będąc uprawniony do posiadania broni myśliwskiej [...] nr [...] porzucił tą broń, tj. czynu z art. 50 ustawy o broni i amunicji z dnia 21. 05. 1999 r. Umorzenia postępowania karnego natomiast nie likwiduje faktu naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, bowiem jego wina i okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Wobec powyższego należy on do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, zaś art. 18 ust. 1 pkt 2 obliguje w tej sytuacji organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Stąd też skarżący utracił – zdaniem organu – wiarygodność w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej i wobec takich osób Policja jest zmuszona stosować rygorystyczną politykę, bowiem nie do pogodzenia jest z interesem społecznym, aby dysponował on pozwoleniem na ową broń. W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2009 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu natomiast podał, że mimo wspomnianego w decyzji wyroku, co do którego podano błędną datę (winno być z dnia [...] grudnia 2008 r.), organ winien sam przeprowadzić postępowanie dowodowe i w konsekwencji brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tezy o użyciu przez niego broni w celu sprzecznym z interesem publicznym lub zagrażającym porządkowi prawnemu. Ponadto wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne nie można traktować, jako prawomocnego skazania, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i powołał się na przesłanki z art. 66 § 1 k.k., zaś literalne brzmienie wspomnianego już wyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazuje, iż ze względu na sformułowanie "w szczególności", nie każde skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 14 maja 2009 r. i w obszernym uzasadnieniu – przytaczając opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację zawartą już w powyższej decyzji – podał, że nie jest możliwe zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia, jeżeli nie zostało popełnione przestępstwo, zaś prawomocne umorzenie postępowania przez sąd wskazuje tylko na prognozę, że osoba ta nie popełni w przyszłości przestępstwa. Natomiast nie jest to równoznaczne z oceną, że skarżący nie naruszy przepisów postępowania administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni, a w konsekwencji nie stworzy takiego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, które nie jest stypizowane jako przestępstwo. Ponadto skarżącemu zarzucono popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, mającego bezpośredni związek z niewłaściwym użyciem posiadanej broni palnej myśliwskiej i zasadne więc jest zaliczenie go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Niezależnie od powyższego organ zwrócił uwagę na fakt, że skarżący dopuścił się czynu polegającego na porzuceniu broni palnej i mimo, że było to spowodowane szokiem, to jednak ustawodawca nie rozróżnił w tym względzie umyślności, bądź nieumyślności i nie zmienia powyżej opisanych faktów, iż posiada on pozytywne opinie środowiskowe, zaś samo cofnięcie pozwolenia na broń nie jest nieodwracalne i jeżeli w przyszłości okaże się, że wskazane powyżej okoliczności miały charakter incydentalny, to nie będzie przeszkód w ponownym uzyskaniu pozwolenia, nie wcześniej jednak, aniżeli po okresie próby wyznaczonej przez sąd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. A. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyrażające się w błędnym przekonaniu, że wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne stanowi samoistną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. wyrażające się w zaniechaniu dokonania oceny materiału dowodowego stosownie do wymogów określonych tym przepisem oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji motywów niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty zawarte już w odwołaniu – podał, że art. 66 § 1 k.k. posługuje się pojęciem "czynu", a nie "przestępstwa". W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy wskazuje przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jako te, których sprawca zalicza się, w ocenie ustawodawcy, do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale o sygn. II OPS 4/09, odnosząc się do przesłanki skazania za wymienione przestępstwa: "stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." Podkreślić należy, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to pozostaje w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przy czym pojęcie uzasadnionej obawy, jako pojęcie niedookreślone, pozostawia organowi administracji miejsce na dokonanie prognozy przyszłych zachowań posiadacza broni w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W rozpoznawanej zaś sprawie, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodzić należy się ze skarżącym, że wyrok sądu karnego umarzający warunkowo postępowanie, na mocy art. 66 § 1 kodeksu karnego, nie jest tożsamy ze skazaniem za przestępstwo. Jednak nie jest trafne stanowisko skarżącego, że tylko prawomocne skazanie osoby uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń. Skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie stanowi bowiem jedynej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń wymienionej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on również zastosowanie do osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Mówiąc innymi słowy, cofnięcie pozwolenie na broń jest uzasadnione nie tylko faktem skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko zdrowiu, ale i prawdopodobieństwem popełnienia takiego przestępstwa w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa. Tymczasem fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko zdrowiu jest bezsporny, a okoliczności jego popełnienia także nie budzą żadnych zastrzeżeń, co jednoznacznie wynika z orzeczenia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...], którym warunkowo umorzono postępowanie karne dotyczące popełnienia przestępstwa z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. oraz z art. 50 ustawy o broni i amunicji. Tym samym organy administracji miały obowiązek zaliczyć skarżącego do kategorii osób, którym pozwolenie na broń winno być cofnięte, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wskazać dodatkowo należy, że jakkolwiek cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń oznaczać będzie ograniczenie jego uczestnictwa w życiu łowieckim, jednak zdaniem Sądu nie wyklucza to, poza możliwością odstrzału, innej aktywności w kole łowieckim, gdyż polowanie stanowi zaledwie jedną z licznych czynności prowadzonych w ramach działalności myśliwskiej. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny dowodów. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 oraz 77 k.p.a.), a sprawę oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zaś swoje decyzje uzasadniły w stopniu wystarczającym, zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.