I SA/Kr 1666/09

Sygn. akt I SA/Kr 1666/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r., sprawy ze skargi C. Spółka Akcyjna w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 15 września 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r., - skargę oddala - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 września 2009 r., nr [...], utrzymało w mocy wydaną przez siebie w dniu 25 czerwca 2009r. decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 23 marca 2009r. "C" S.A., zwana dalej "Spółką", złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek - żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006r. określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 i stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004r. Działając na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."), pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości powstałej za okres od 2001 do 2004r. na skutek wykazania przez wnioskodawcę w deklaracjach "w sprawie podatku od nieruchomości" zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej niż należna oraz wpłacenia na rzecz organu podatkowego zadeklarowanego podatku, a ponadto zaliczenie powstałej nadpłaty w wysokości 414058,70 zł w całości na poczet przyszłych zobowiązań wnioskodawcy z tytułu podatku od nieruchomości. W wyniku dokonanej korekty podatek od nieruchomości za 2004r. wyniósł 2.337.146,70 zł. Jak twierdzono przyczyną zaistnienia nadpłaty w kwocie 414 058,70 zł było nieprawidłowe wliczenie do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kategorii "budowle" linii, sieci i instalacji znajdujących się wewnątrz budynków (o wartości 177 155 zł 92 gr), a ponadto nieprawidłowe wliczenie do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości kategorii "budowle" zewnętrznych instalacji doprowadzających media niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wnioskodawcy (o wartości 37 516 zł 13 gr). Łączna kwota nadpłaty za 2004 r. stwierdzona we wniosku wyniosła 214 672 zł 10 gr. W wyniku rozpatrzenia wyżej przywołanego wniosku Spółki, Burmistrz B. decyzją z dnia 15 marca 2006r., znak: [...] 1. określił Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 2.384.396,00 zł, 2. stwierdził nadpłatę z tytułu nienależnie zapłaconego podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 167.515,23 zł (nie uwzględnił zatem całego żądania), 3. zaliczył nadpłatę określoną w pkt 2 decyzji na poczet bieżących zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2006r., tj. na poczet raty podatku od nieruchomości za m-c kwiecień 2006r. w kwocie 115.479,70 zł oraz na część miesiąca maja 2006r. w kwocie 52.035,53 zł. W oparciu o opinię biegłego uwzględniono w przeważającej części wniosek w zakresie linii, sieci i instalacji znajdujących się wewnątrz budynku. Oddalono wniosek co do instalacji zewnętrznych służących do doprowadzania mediów uznając, że podatnik nie był co prawda ich właścicielem ale był ich samoistnym posiadaczem. Decyzja ta uprawomocniła się. Pismem z dnia 23 marca 2009r. Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek - żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006r. określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 i stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004r. Zdaniem Spółki decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ przy określaniu zobowiązania podatkowego doszło do opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej zwanej "u.p.o.l.", opodatkowaniu nie podlegają. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 czerwca 2009r., nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza B., uznając, że zaskarżona decyzja nie została dotknięta żadną z wad wyszczególnionych w treści art. 247§1 O.p., zatem nie narusza prawa a co za tym idzie nie narusza prawa w sposób rażący. Spółka wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku Spółka jeszcze raz wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ jej zdaniem przy określaniu zobowiązania podatkowego Spółki doszło do opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które w 2004r. nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Świadczy to o rażącym naruszeniu prawa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, SKO podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 25 czerwca 2009 r. Uzasadniając decyzję z dnia 15 września 2009 r. organ podkreślił wyjątkowy charakter jakim jest stwierdzenie nieważności postępowania. Naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem obowiązującej regulacji prawnej. Za rażące naruszenie prawa nie można uznać natomiast błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie przepisu w sposób jasny i jednoznaczny. Z uwagi na powyższe, w ocenie SKO Burmistrz B., wydając decyzję będącą przedmiotem wniosku Spółki, bezsprzecznie nie naruszył dyspozycji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasadnie określając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2004r. i jednocześnie stwierdzając nadpłatę z tytułu nienależnie zapłaconego podatku od nieruchomości za 2004r. SKO powołało się również na to, że z dniem 9 grudnia 2003r. znowelizowany został art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., na mocy którego wyłączono z opodatkowania podatkiem od nieruchomości pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W porównaniu z regulacją obowiązującą do końca 2003r. wskazany przepis poszerzył zakres wyłączenia o kategorię dróg innych niż publiczne. Ponadto, za stanowiskiem Ministerstwa Finansów, przyjęto, że skoro w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie została zawarta definicja pojęcia drogi, pasa drogowego czy obiektu budowlanego należy odwołać się do ustawy o drogach publicznych. Aby zatem drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu były wyłączone z opodatkowania muszą spełniać warunek położenia ich w ciągu pasa drogowego jak i powiązania obiektów z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Przez "drogę" natomiast należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno – użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W oparciu o przedmiotowy przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. nie można zatem wyłączyć z opodatkowania samej budowli drogi czy obiektu budowlanego związanego z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, bez wskazania zlokalizowania ich w pasie drogowym. Dalej SKO podzieliło stanowisko organu l instancji, który stwierdził, iż pełnomocnik Spółki, nie wykazał, że obiekty budowlane określone przez podatnika jako związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu są zlokalizowane w pasie drogowym i że są funkcjonalnie powiązane z daną drogą a co za tym idzie nie spełniają warunku wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. Ponadto zdaniem SKO, aby obiekty te mogły zostać wyłączone z opodatkowania musi być spełniony również warunek bezpośredniego związku obiektów budowlanych zlokalizowanych w pasie drogowym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Mając za podstawę ustalenia organu podatkowego SKO stwierdziło, że obiekty te (place oraz parkingi) wykorzystywane były na cele działalności gospodarczej Spółki jako urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, zapewniające możliwość użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Reasumując organ stwierdził, że Burmistrz B. w sposób prawidłowy dokonał oceny zebranego uprzednio materiału dowodowego nie uwzględniając wniosku Spółki i określając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 2.384.396,00 zł, a ponadto stwierdzając nadpłatę z tytułu nienależnie zapłaconego podatku za rok 2004 w kwocie 167.515,23 zł i jednocześnie orzekając iż nadpłata podlega zaliczeniu na poczet bieżących zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2006r. W skardze na decyzję SKO z dnia 15 września 2009 r., Spółka wniosła o jej uchylenia, zarzucając: - naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 21 § 3 O.p. i art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku 2004r. oraz art. 217 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej, mimo że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na opodatkowaniu budowli dróg wewnętrznych Spółki w 2004r. - naruszenie art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w 2004r. nie podlegały podatkowi od nieruchomości jedynie budowle dróg publicznych a nie wszystkie budowle dróg, - naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez zaniechanie badania przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określających, a w miejsce tego dokonanie merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnienia, czy Spółce przysługuje nadpłata w podatku od nieruchomości za 2004r. i to w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony zapewne w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006r. - naruszenie art. 120 O.p. będące konsekwencją powyższych naruszeń w związku z tym, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W kwestii zarzutu naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. skarżąca Spółka podniosła, iż od 1 stycznia 2004 r. zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu nie podlegały wszystkie pasy drogowe wraz z drogami (publicznymi i wewnętrznymi) oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Regulacja prawna obowiązująca do końca 2003 r. dotyczyła wyłącznie budowli dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajętymi pod nie gruntami. Zatem zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do zawężenia zakresu wyłączenia z podatku tylko dróg publicznych. Według strony skarżącej w decyzji nie zastosowano art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. do wyłączenia z podatku dróg wewnętrznych, a rozstrzygnięcie wydano na podstawie pisma wyjaśniającego Ministra Finansów. Stanowiło to również naruszenie art. 217 Konstytucji RP. Strona skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji, że dotyczy ona rozstrzygnięć merytorycznych – SKO rozpoznało sprawę co do istoty, zamiast przeprowadzić postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji czyli ustalenia czy zachodzą bądź nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. W związku z tym wskazać należy, że w art. 247§1 O.p. wyczerpująco zostały określone przesłanki stwierdzenia nieważności. Strona skarżąca wskazuje na wydanie przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, mającym na celu ustalenie, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami, określonymi enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p. Odnośnie przesłanki rażącego naruszenia prawa wskazać należy, iż z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Jak to podkreślił NSA w wyroku z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93 (Lex 26013), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela, "naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności". W sytuacji, gdy możliwe są odmienne wykładnie budzących wątpliwości przepisów prawa nie można mówić o jego rażącym naruszeniu. Za rażące naruszenie prawa należy traktować przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Analiza decyzji Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006 r., której stwierdzenia nieważności domaga się Spółka, nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że przedmioty wymienione w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., które z opodatkowania są wyłączone, takim opodatkowaniem zostały objęte. Podkreślić należy, że z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że osoby prawne realizują swój obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w drodze tzw. samoopodatkowania. Są one zatem zobligowane do składania deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, w której wykazują wszystkie przedmioty podlegające opodatkowaniu. Mogą one także deklaracje korygować w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Organ podatkowy powinien przyjąć domniemanie prawdziwości danych podanych przez podatnika w deklaracji. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy samego prawa z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania oraz w wysokości wynikającej za złożonej deklaracji. Określenie wysokości nadpłaty przez organ podatkowy może nastąpić w decyzji o stwierdzeniu nadpłaty wydanej po złożeniu przez podatnika będącego osobą prawną wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Wniosek ten co do zasady wszczyna zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Złożenia takiego wniosku przez Spółkę zakończyło się wydaniem decyzji (ostatecznej) przez Burmistrza B. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że jego złożenie wraz ze skorygowanymi deklaracjami jest skutkiem analizy złożonych deklaracji podatkowych i stwierdzenia "nieprawidłowego wliczenia do postawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kategorii "budowle" linii, sieci i instalacji znajdujących się wewnątrz budynków oraz zewnętrznych instalacji doprowadzających media niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wnioskodawcy". Z wniosku tego, jak i jego załączników oraz skorygowanych deklaracji nie wynika, aby strona skarżąca korektą tą objęła również przedmioty wskazane w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., które powinny zostać z opodatkowania wyłączone. Skoro bowiem sam podatnik posiadane drogi, a także place i parkingi, uznał za podlegające opodatkowaniu, to jedyny zarzut, jaki w tej sytuacji można postawić gminnemu organowi podatkowemu, to zarzut niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie przedmiotów podlegających opodatkowaniu. Tego typu błędy jednak nie kwalifikują się do rozpatrywania ich w kategoriach rażącego naruszenia prawa czy też działania bez podstawy prawnej. Nie mogą więc być korygowane poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. W tej sytuacji, zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. jest bezzasadny. Nie można bowiem przyjąć, iż decyzja ta w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej. Nie można stwierdzić także, aby nastąpiło rażące naruszenie przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Przepis ten został znowelizowany na mocy art. 2 w zw. z art. 13 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 27 maja 2008 r. (sygn. akt II FSK 483/07, publ. w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov/pl), że pojęcia wskazane w wyżej powołanym przepisie należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie o drogach publicznych. Z treści z art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) wynika, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1); natomiast droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym (pkt 2). Zatem droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Nie każda jednak budowla przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego może być uznana za drogę w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, ale tylko taka, która jest posadowiona na terenie pasa drogowego, a więc gruntu wydzielonego liniami granicznymi. Wymóg budowli muszą spełniać również drogi wewnętrzne. Zgodnie z definicją zawartą w art. 8 ust. 1 tej ustawy, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Art. 8 ust. 1 należy - zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej wewnętrznej - odczytywać łącznie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Zebrany w sprawie materiał dowody nie potwierdził, że w sprawie dotyczącej stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego podatku od nieruchomości doszło do opodatkowania dróg oraz obiektów budowlanych położonych w pasie drogowym, które z takiego opodatkowania są wyłączone na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, z uzasadnienia decyzji SKO nie wynika, że organ ten błędnie zinterpretował treść powyższego przepisu, przyjmując, że podatkowi nie podlegają wyłącznie drogi publiczne. SKO jako jedyny warunek uprawniający do wyłączenia drogi, a więc jakiejkolwiek – także wewnętrznej, z opodatkowania wskazuje położenie jej w ciągu pasa drogowego (str. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Ta sama zasada dotyczy wyłączenia z opodatkowania obiektów budowlanych (place i parkingi), związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, iż organ podatkowy zamiast badania nieważności decyzji dokonał ponownie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem skarżący upatrywał podstawy stwierdzenia nieważności w rażącym naruszeniu prawa materialnego, to do rozpoznania tego wniosku konieczne było ustalenie zarówno stanu faktycznego, jak i przepisów prawa, aby ustalić czy nastąpiło ich uchybienie i czy miało charakter rażący. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza art. 247§1 pkt 3 O.p. Decyzja Burmistrza B. z dnia 15 marca 2006 r., której stwierdzenia nieważności domaga się strona skarżąca, nie została bowiem wydana z naruszeniem prawa. Tym bardziej więc nie mogła ona naruszyć prawa w sposób rażący. Skoro w przedmiotowej sprawie nie zachodziła przesłanka rażącego naruszenia prawa, to brak było uzasadnienia do podjęcia działań w trybie postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji administracyjnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, uznając skargą za nieuzasadnioną, Sąd orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.