I OZ 177/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 881/09 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) 2009 r., nr (...) w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) 2009 r., nr (...) w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. odmówił E. G. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) 2009 r., nr (...) w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. Sąd wskazał, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie dowodzą w sposób przekonywujący, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo ogólne stwierdzenie, że skarżąca, wykonując ciążący na niej obowiązek uiszczenia części opłaty za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej, zostanie pozbawiona jakichkolwiek środków do życia, nie jest, zdaniem Sądu, wystarczającą okolicznością do uznania, że zachodzą przesłanki określone we wskazanym wyżej przepisie. Sąd podkreślił przy tym, że w razie uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca będzie się mogła domagać zwrotu kwoty uiszczonych należności z tego tytułu. Na to postanowienie E. G. złożyła zażalenie, w którym podniosła argumenty zbliżone do tych, które zawarła we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, iż to strona jest obowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zaznaczyć jednakże należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie wskazanego przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Nie można zatem mówić o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o odmowie zwolnienia z opłaty miesięcznej za pobyt matki skarżącej w Domu Pomocy Społecznej. Na marginesie zauważyć należy, że zarówno wstrzymanie zaskarżonej decyzji, jak i odmowa jej wstrzymania, nie zmieni sytuacji faktycznej i prawnej, w której znalazła się skarżąca. Decyzja, której wstrzymania domaga się E. G. jest bowiem decyzją odmowną, a nie nakładającą określony obowiązek. Sytuacja skarżącej zostanie zatem ukształtowana w dalszym toku postępowania, kiedy to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpozna skargę na przedmiotową decyzję. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji