II SA/Kr 1399/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi C. P. i M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu uchyla zaskarżone postanowienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 5 w związku z art. 55 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił C. i M. P. udzielenia pozwolenia na użytkowanie dla inwestycji pn. "rozbudowa w parterze pawilonu handlowego i nadbudowa dwóch pięter z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne, rozbudowa wewnętrznych instalacji elektrycznej, wodno – kanalizacyjnej, przyłączy energetycznych z budynku na dz. nr "1" położonego na os. [...] w K. zlokalizowanego na działce nr "2" obr. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli C. i M. P.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 13 lipca 2009r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 i art. 123 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, stwierdził, że odwołanie C. i M. P. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona C. P. w dniu 6 kwietnia 2009r., a zatem odwołanie nadane w placówce poczty polskiej 24 kwietnia 2009r. zostało wniesione po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Skargę na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli C. i M. P.. W skardze opisano przebieg postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i zarzucono organom prowadzącym to postępowanie opieszałość w działaniu, nieprawidłowe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego oraz udzielanie stronom mylnych informacji co do dalszego toku postępowania. Ponadto skarżący podnieśli, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania spowodowane było tym, że organ I instancji nie powiadomił pełnomocnika skarżących o podjętej decyzji, chociaż znał jego adres i wiedział o udzielonym pełnomocnictwie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Bezspornym jest w sprawie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki nr [...] z dnia 30 marca 2009r. odmawiająca skarżącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie został doręczona bezpośrednio inwestorom, czyli C. i M. P. 6 kwietnia 2009r., co znajduje odzwierciedlenie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się jednak dokument pełnomocnictwa udzielonego przez inwestorów A. R. do reprezentowania ich w przedmiotowej sprawie (k. 23). Na pełnomocnictwie widnieje data 12 marca 2009r., a od pełnomocnictwa został uiszczona opłata skarbowa. Ponadto z protokołu przyjęcia stron sporządzonego w dniu 13 marca 2009r. wynika, że PINB udostępnił A. R. akta sprawy. Zatem już w dniu 13 marca 2009r. organ I instancji wiedział o ustanowieniu przez inwestorów pełnomocnika. Z przytoczonych wyżej okoliczności jednoznacznie wynika, że skarżący skutecznie ustanowili pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Skoro zaś art. 40 § 2 kpa nakazuje doręczenie pisma pełnomocnikowi strony, z potwierdzenia odbioru powinno wynikać, że osoba taka otrzymała kierowaną do niej korespondencję. Doręczenie pisma osobie niebędącej pełnomocnikiem strony postępowania nie może być uznane za doręczenie zgodne z art. 40 § 2 kpa. Pismo doręczone zatem osobie niebędącej pełnomocnikiem strony nie może wywołać skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami, bowiem doręczenie osobie uprawnionej do odbioru pisma, jaką jest, z mocy art. 40 § 2 kpa, pełnomocnik, nie nastąpiło (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2001r. sygn. akt I SA 2605/99, Lex OMEGA nr 54139). W przedmiotowej sprawie organ I instancji doręczył swoją decyzję bezpośrednio inwestorom z pominięciem ustanowionego przez nich pełnomocnika. Dlatego należy uznać, że decyzja PINB nie została skutecznie doręczona, a więc nie otwarł się termin do wniesienia od niej odwołania. Tymczasem organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, czym naruszył art.134 kpa w zw. z art.129 § 2 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa. Nieuwzględnienie przez WINB faktu wadliwego doręczenia decyzji I instancji niewątpliwie miało istotny wpływ na wynika sprawy, a zatem Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika organu podniesionego na rozprawie, a mianowicie, że pełnomocnictwo dotyczyło jedynie postępowania przed organem I instancji, to podnieść należy, że jest ono całkowicie niezrozumiałe wobec jednoznacznej treści pełnomocnictwa, a nadto wobec oddzielenia doręczania decyzji wydanej przez organ I instancji od postępowania przed tym organem. Zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego zastosowania przepisów Prawa budowlanego w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oraz odnoszące się do przewlekłości tego postępowania nie mogły być natomiast przedmiotem badania ze strony Sądu w niniejszej sprawie, ponieważ kontroli podlegało postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, zaś merytoryczne badanie rozstrzygnięć w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie może nastąpić po wydaniu przez organy administracyjne ostatecznego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zobowiązane będą do uwzględnienia przedstawionej wyżej wykładni przepisów o doręczeniach oraz terminach do wniesienia odwołania, a następnie rozstrzygnięcia kwestii udzielenia pozwolenia na użytkowanie zgodnie z przepisami Prawa budowlanego.