II SA/Wa 1572/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. K. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. cofającą K. K. pozwolenie na broń palną [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż strona została prawomocnie skazana wyrokiem sądu za przestępstwo polegające na działaniu na szkodę spółki. Przyczynił się tym do wyrządzenia szkody majątkowej w wielkich rozmiarach. W ocenie organu administracji, takie przestępstwo wykazuje cechy wspólne wobec przestępstwa przeciwko mieniu. Stąd więc, już można wnioskować o skutku obligatoryjnym w postaci cofnięcia pozwolenia na broń, a opisanym w art.15 ustawy o broni i amunicji. Nadto organ wskazał, że popełnienie przedmiotowego czynu przez skarżącego, i to w celu osiągnięcia korzyści majątkowej świadczy o lekceważącym stosunku strony do norm prawnych. To zaś rodzi obawę, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podniósł również, iż o lekceważącym stosunku do prawa świadczy też, fakt popełnienia przez skarżącego dwóch wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa tj. • art. 77 i 7 k.p.a., przez jednostronne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wzięcie pod uwagę oceny właściwości osobistych skarżącego i dotychczasowego jego życia, jak również powołanie się na wykroczenia, które uległy już zatarciu, • art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię tego przepisu i dowolną jego interpretację. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż przestępstwo za które został skazany nie należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Brak jest więc podstaw do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Nadto wskazał, iż organ nie wziął pod uwagę postępowania skarżącego, polegającego m.in. na jego pracy od 1997 r. jako wolontariusza w szpitalnym oddziale ratunkowym [...], uczestnictwa w turniejach sportowych [...]. Organ nie brał tez pod uwagę tego, iż pozytywną opinię skarżący uzyskał także od spółki, na której szkodę działał, i za co został skazany, a w której wciąż jest zatrudniony. Powyższe, zdaniem skarżącego, świadczy o posiadanych przez niego cechach charakteru, które dają rękojmię, iż będzie odpowiedzialnym posiadaczem broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację zbieżną z uzasadnieniem skarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną. Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem, skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy po stronie organu administracji istniały przesłanki ku temu, aby uznać, iż skarżący nie daje rękojmi wykorzystywania posiadanej broni zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Powyższa kwestia została uregulowana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który to przepis stanowi, iż: pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pierwszej kolejności należało więc zbadać, czy przestępstwo za popełnienie którego skarżący został skazany, należy do katalogu wskazanego w powołanym wyżej przepisie. Gdyby bowiem taka okoliczność miała miejsce, spełniona byłaby przesłanka do obligatoryjnego pozbawienia skarżącego prawa do posiadania broni. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej prowadzi jednak do konkluzji, iż przestępstwo popełnione przez skarżącego nie należy do kategorii określonej w powyższym przepisie. Przestępstwo popełnione przez skarżącego nie jest bowiem przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Tym samym nie zachodzi okoliczność do obligatoryjnego pozbawienia strony prawa do posiadania broni. Nadto podkreślić należy, iż fakt, że przestępstwo popełnione przez skarżącego jest zbliżone do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, wbrew stanowisku organu nie powoduje konieczności obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca określił bowiem w ścisły sposób katalog przestępstw, których popełnienie powoduje swoisty automatyzm w przyjęciu, iż strona nie spełnia kryteriów umożliwiających jej posiadanie broni. Stąd, w razie popełnienia innego rodzaju przestępstw niż określone w omawianym przepisie, po stronie organu istnieje obowiązek wykazania, iż po stronie skarżącego istnieje uzasadniona obawa, iż użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co zaś się tyczy tej okoliczności, to w ocenie tut. Sądu organ nie dokonał dokładnego i całościowego rozważenia okoliczności, świadczących o cechach charakteru posiadanych przez stronę. Ograniczył się bowiem do przytoczenia okoliczności, które świadczyć miały o lekceważącym stosunku skarżącego do przepisów prawa, tj. faktu popełnienia przestępstwa, za które został skazany, oraz faktu dopuszczenia się wykroczeń w ruchu drogowym. Organ nie ocenił natomiast podnoszonych przez skarżącego okoliczności związanych z wykonywaną przez niego pracą wolontariusza, czy działaniami mającymi na celu gromadzenie funduszy na cel społeczny. Te zaś okoliczności, również są pomocne w ustaleniu cech charakterologicznych skarżącego. Osoba działająca charytatywnie, z pobudek prospołecznych daje bowiem świadectwo temu, iż rozróżnia pojęcia dobra i zła. Taka działalność świadczy też o tym, iż dobro społeczne jest bliskie takiej osobie. To zaś sprawia, że maleje prawdopodobieństwo, iż osoba taka użyje broni w celu sprzecznym z interesem społecznym. Istotną przesłanką, jest także pozytywna opinia, wydana skarżącemu przez zakład pracy. Ma to o tyle doniosłe skutki, gdyż przestępstwo, za które skarżący został skazany, dotyczyło właśnie działania na szkodę tego zakładu. Skoro jednak kierownictwo tego zakładu pracy, mimo faktu skazania, nie utraciło zaufania do skarżącego a nadto ocenia go w sposób pozytywny, to jest to także przesłanka przemawiająca na korzyść strony. Świadczy bowiem o tym, iż osoby, które dobrze znają skarżącego, gdyż współpracują z nim wiele godzin dziennie, nie przejawiają obawy, iż dopuści się on ponownie popełnienia przestępstwa. To zaś stanowi przesłankę wskazującą na to, iż skarżący daje rękojmię właściwego, tj. zgodnego z prawem i dobrem społecznym, korzystania z wyjątkowego uprawnienia jakim jest posiadanie broni. W świetle powyższych rozważań, uznać należało, iż organ administracji nie rozpoznał w sposób wyczerpujący istoty niniejszej sprawy. Nie ocenił bowiem wszystkich przesłanek świadczących o cechach charakteru skarżącego, a tym samym przedwcześnie wyciągnął wniosek, iż w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, podzielając argumenty zawarte w złożonej skardze, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).