II SA/Łd 909/09

Dnia 11 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 13 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 286, poz. 2870) - wstrzymał J.D. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 7 marca 2005 r. J.D. złożył wniosek o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych wraz z Planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, w których zadeklarował do realizacji trzy przedsięwzięcia: zakup zwierząt gospodarskich, zakup maszyn rolniczych i zakup gruntu rolnego lub jego dzierżawę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji przyznał wnioskodawcy płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, wskazując, że warunkiem otrzymania płatności w czwartym i piątym roku będzie zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem, nie później niż 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności oraz złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia wraz z wymaganymi załącznikami potwierdzającymi zrealizowanie przedsięwzięć. W dniu 23 października 2008 r. J.D. złożył oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, w którym oświadczył, że nie zrealizował przedsięwzięć z powodu długotrwałej niezdolności do pracy. Do oświadczenia załączył wyniki badań echokardiograficznych oraz dwie karty wypisowe, potwierdzające jego pobyt w szpitalu w dniach od 7 kwietnia 2008 r. do 23 kwietnia 2008 r. oraz od 23 kwietnia 2008 r. do 7 maja 2008 r. W dniu 20 lutego 2009 r. strona przedłożyła umowy kupna sprzedaży maszyn rolniczych z dnia 4 października 2008 r. oraz z dnia 12 stycznia 2008 r., a także umowę dzierżawy z dnia 1 sierpnia 2007 r., która nie została potwierdzona notarialnie. Nie załączyła natomiast żadnego dokumentu na zakup zwierząt gospodarskich. W ocenie Kierownika dostarczone przez J.D. dokumenty związane z przebywaniem w szpitalu nie obejmują całego okresu od dnia złożenia wniosku do dnia złożenia oświadczenia. Pozostały czas, poza okresowym leczeniem od dnia 7 kwietnia 2008 do dnia 7 maja 2008 r., umożliwiał jednak zrealizowanie celów określonych w planie, co uzasadniało wstrzymanie przyznanych płatności. W odwołaniu od tej decyzji J. D. wniósł o jej zmianę bądź też o jej uchylenie i przyznanie płatności. Zarzucił, że w okresie realizacji przedsięwzięć określonych w planie zaistniały okoliczności od niego niezależne, które uniemożliwiły mu w pełni wywiązanie się z podjętych zobowiązań. Odwołujący wskazał, że od 7 czerwca 2006 r. choruje na serce i do dnia dzisiejszego jest pod stałą opieką lekarza. W okresie choroby gospodarstwem zajmowali się jego synowie, których jednak wiedza i doświadczenie były niewystarczające, aby zakupić zwierzęta gospodarskie. Do odwołania załączył zaświadczenie lekarskie oraz historię choroby. W dniu 23 czerwca 2009 r. odwołujący złożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że w okresie 9 miesięcy po operacji był niezdolny do pracy oraz decyzję KRUS o przyznaniu renty inwalidzkiej, wyjaśniając, iż po operacji serca nie brał zwolnienia lekarskiego z uwagi na to, że był na rencie inwalidzkiej i nie zachodziła potrzeba przedłożenia zwolnienia ZUS. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 8 ust. 1-3, § 9 ust. 1-3, § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 286, poz. 2870 ze zm.), art. 39, art. 67, art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. (WE) L 153 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 30-83, ze zm.), art. 64 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. (WE) L 368 z dnia 23 grudnia 2006 r., str. 15-73 ze zm.) - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu II instancji 6-miesięczny termin na zrealizowanie przedsięwzięcia przez J.D. upłynął w dniu 10 listopada 2008 r. Stwierdzenie stałej lub długotrwałej niezdolności do pracy z zasady wiąże się z ubezpieczeniem, któremu dany rolnik podlega. Decydujące winno być więc złożenie przez stronę zaświadczenia lekarskiego o trwałej bądź długookresowej niezdolności do pracy, wydanego przez lekarza rzeczoznawcę bądź komisję lekarską KRUS. Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 50, poz. 291 ze zm.) w art. 46 posługuje się bowiem pojęciem trwałej i okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, gdy okres czasowej niezdolności do pracy przekracza 180 dni. Strona jednak takiego orzeczenia nie przedłożyła, tłumacząc to przebywaniem na rencie inwalidzkiej. Dalej Dyrektor podkreślił, że elementem, którego stwierdzenie jest konieczne do zastosowania rozwiązania przyjętego w § 9 ust. 3 rozporządzenia jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy długotrwałą niezdolnością do pracy a niezrealizowaniem zadeklarowanych przedsięwzięć. W rozpoznawanej sprawie - w ocenie organu odwoławczego - element związku przyczynowego nie występuje, ponieważ strona będąc długotrwale niezdolna do pracy w okresie od dnia 7 kwietnia 2006 r. do dnia 7 stycznia 2009 r., w dniu 1 sierpnia 2007 r. zrealizowała cel polegający na zakupie lub dzierżawie gruntu rolnego, w dniu 12 stycznia 2008 r. nabyła siewnik zbożowy, zaś w dniu 4 października 2008 r. zakupiła ciągnik. W istocie więc wnioskodawca, pomimo dołączonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego z dnia 14 czerwca 2009 r. o niezdolności do pracy w okresie 9 miesięcy po operacji, nie zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej. Dlatego też trudno uznać, że strona nie mogła zrealizować celu polegającego na zakupie zwierząt gospodarskich. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.D. zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji WE nr 817/2004 i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, argumentując jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach kwestionowanej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że skarżący nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia w ciągu 10 dni od dnia, w którym był w stanie dokonać tej czynności. Poza tym długotrwała niezdolność do pracy, jak twierdzi strona, miała miejsce już w 2006 r., natomiast oświadczenie o niezrealizowaniu przedsięwzięcia zostało złożone w dniu 23 października 2008 r., mimo iż w świetle zgromadzonej dokumentacji rzeczone oświadczenie mogło być złożone znacznie wcześniej. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że skarżący uchybił terminowi określonemu w art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, co musiało skutkować wstrzymaniem płatności niskotowarowej w roku 4 i 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zasadniczym problemem na tle rozpoznawanej sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonej dokumentacji organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) obu instancji zasadnie wstrzymały przyznane J.D. płatności do gospodarstwa niskotowarowego, argumentując, że w świetle § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 286, poz. 2870 ze zm.) dla zaistnienia przesłanki długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego, konieczne jest legitymowanie się przez producenta zaświadczeniem lekarskim o trwałej bądź długookresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, wystawionym przez lekarza rzeczoznawcę bądź komisję lekarską KRUS w rozumieniu art. 46 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 50, poz. 291 ze zm.). Aby odpowiedzieć na tak sformułowane pytanie w pierwszej kolejności godzi się wyjaśnić, że w rozumieniu § 8 ust. 1 i 2 wspomnianego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie (...) organ administracyjny zobowiązany jest wypłacić producentowi rolnemu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności, gdy producent rolny spełni łącznie dwa warunki. Mianowicie - rolnik winien zrealizować przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu oraz złożyć kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Rzeczone oświadczenie składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję w terminie 7 dni liczonych od dnia, w którym upłynął wskazany powyżej sześciomiesięczny termin na zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem. W sytuacji, gdy omówione warunki nie zostaną spełnione, organ zobligowany jest zastosować rozwiązanie przewidziane w § 9 rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 9 płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego może być wypłacona, jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie chociażby jednej z następujących okoliczności: 1) długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego; 2) wystąpienie klęski żywiołowej; 3) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych; 4) wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie niskotowarowym producenta rolnego (ust. 2). W przypadku gdy realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionych w ust. 2, zamiast oświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, producent rolny składa oświadczenie o zaistnieniu tych okoliczności (ust. 3). W ocenie składu orzekającego z cytowanego unormowania wynika, że w przypadku niezrealizowania zadeklarowanego w planie przedsięwzięcia, organ administracji publicznej zamiast wstrzymać producentowi rolnemu przyznaną płatność, może ją wypłacić, gdy zaistniała chociażby jedna z okoliczności, o których mowa w § 9 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia. Taką okolicznością jest niewątpliwie długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego. Rozważając wystąpienie przedmiotowej przesłanki podkreślić z całą stanowczością należy, że ustawodawca w § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia posłużył się pojęciem "długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego", nie definiując jednak jego znaczenia w żadnym z przepisów tego aktu wykonawczego. Co istotne, żaden z przepisów rozporządzenia nie nakłada na producenta rolnego obowiązku udowodnienia stosownym zaświadczeniem lekarskim, czy też uprawdopodobnienia długotrwałej niezdolności do pracy. Nadto nie odsyła w tym zakresie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, czy też do przepisów innego aktu normatywnego, tak jak ma to miejsce w przypadku określonym w § 9 ust. 2 pkt 3, gdzie ustawodawca expressis verbis odsyła do przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Jedynym dokumentem, jaki w tym wypadku zobligowany jest złożyć producent rolny, jest oświadczenie o zaistnieniu okoliczności przewidzianych w § 9 ust. 3. Dodać również trzeba, że analizowany przepis nie wymaga, tak jak argumentuje Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, aby niezdolność producenta rolnego do pracy trwała przez cały okres, w którym producent winien zrealizować przedsięwzięcia określone w planie. W przepisie jest bowiem mowa o tylko "długotrwałej" niezdolności do pracy. Z tych więc powodów, wykładnia § 9 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia, dokonana przez organy obu instancji ARiMR, jest - w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie - błędna. Faktem jest, że orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii interpretacji § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nie jest jednolite i na tym tle zarysowały się dwa stanowiska. Pierwszy pogląd tożsamy jest z prezentowanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie i wyrażony został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt I SA/Kr. Drugi pogląd natomiast zbieżny jest nota bene ze stanowiskiem organu odwoławczego, sprowadzającym się w istocie do rozważania długotrwałej niezdolności do pracy w kontekście przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 50, poz. 291 ze zm.), zaprezentowany w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 511/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Go 339/09. W świetle załączonej do akt dokumentacji bezspornym jest, że decyzją z dnia 20 grudnia 2005 r. organ I instancji przyznał skarżącemu J.D. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego na zrealizowanie trzech przedsięwzięć zadeklarowanych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, a mianowicie skarżący zobowiązał się do: zakupu zwierząt gospodarskich, zakupu maszyn rolniczych oraz zakupu gruntu rolniczego lub jego dzierżawy. Jak prawidłowo ustalił to organ II instancji, płatność dla niskotowarowego gospodarstwa J.D. w trzecim roku realizacji planu została wypłacona producentowi rolnemu w drodze przelewu w dniu 9 maja 2008 r. Wobec tego 6-miesięczny termin na realizację przedsięwzięcia biegł od dnia 9 maja 2008 r. do dnia 10 listopada 2008 r. Skarżący, co wynika jednoznacznie z akt administracyjnych, przed upływem tego terminu złożył w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w O. w dniu 23 października 2008 r. na stosownym formularzu oświadczenie o niezrealizowaniu zadeklarowanych przedsięwzięć z powodu długotrwałej niezdolności do pracy, załączając do niego wyniki badań echokardiograficznych oraz karty wypisowe, potwierdzające jego pobyt w szpitalu od 7 kwietnia 2008 r. do 23 kwietnia 2008 r. oraz od 23 kwietnia 2008 r. do 7 maja 2008 r. W trakcie pierwszego pobytu skarżący został poddany operacji, polegającej na implantacji sztucznej zastawki serca, zaś w trakcie drugiego z pobytów miała miejsce pourazowa amputacja palców II-V ręki prawej. Nadto w dniu 20 lutego 2009 r. J.D. przedłożył umowę na zakup ciągnika z dnia 4 października 2008 r., umowę zakupu siewnika z dnia 12 stycznia 2008 r. oraz umowę dzierżawy gruntu z dnia 1 sierpnia 2007 r. Dwa ostatnie przedsięwzięcia zostały zrealizowane przed dniem 9 maja 2008 r., czyli przed wypłatą płatności za 3 rok. Natomiast tylko zakup ciągnika miał miejsce w okresie 6 miesięcy, liczonych od dnia wypłaty płatności za trzeci rok. Faktem również jest, że z przedłożonych przez skarżącego zaświadczeń lekarskich wynika, że przez okres 9 miesięcy po operacji był on niezdolny do pracy i w tym okresie niewątpliwie zakupił ciągnik. Zatem ocena, czy przesłanki z § 9 ust 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich zostały spełnione, winna być - w ocenie Sądu - dokonana przez organy administracyjne wyłącznie w kontekście przytoczonych wyżej okoliczności i złożonego przez producenta rolnego oświadczenia o niezrealizowaniu przedsięwzięcia, a nie tak, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, przez pryzmat tego, czy strona przez cały okres przewidziany na realizację zadeklarowanych przedsięwzięć przebywała na zwolnieniu lekarskim i czy w związku z tym legitymuje się stosownym zaświadczeniem, wystawionym przez lekarza rzeczoznawcę bądź komisję lekarską KRUS w rozumieniu art. 46 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji ARiMR dokonały wadliwej wykładni przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia i w rezultacie przedwcześnie rozstrzygnęły o wstrzymaniu J.D. płatności do gospodarstwa niskotowarowego. Stwierdzone uchybienie miało - w ocenie Sądu - istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować wyeliminowaniem wydanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych organów obu instancji z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zobligowany będzie uwzględnić poczynione wyżej uwagi i ocenić, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa zachodzą przesłanki do zastosowania § 9 ust. 1 rozporządzenia i wstrzymania płatności, czy też może płatność, pomimo niezrealizowania przez skarżącego wszystkich zadeklarowanych przedsięwzięć, winna zostać mu wypłacona stosownie do § 9 ust. 2. Na marginesie dodać jeszcze trzeba, że argumentacja Dyrektora ARiMR o niedochowaniu przez skarżącego terminu wynikającego z art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 powinna być zamieszczona w motywach skarżonej decyzji, która podlega kontroli Sądu, a nie tak jak w niniejszej sprawie - w odpowiedzi na skargę, w istocie wykluczonej z zakresu kognicji sądów administracyjnych. Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kierując się regulacją art. 152 w/w ustawy Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku rozstrzygnął, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. B.C.