I SA/Wa 1125/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Agnieszka Miernik Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H. S. i I. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I SA/Wa 1125/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu wniosku H. S. i I. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2007 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa nr [...] z [...] maja 1950 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. nr [...] z [...] października 1949 r. odmawiającego przyznania dotychczasowej właścicielce prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2007 r. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że po rozpatrzeniu w trybie art. 156 kpa wniosku H. S. i I. S. decyzją z [...] grudnia 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 1950 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z [...] października 1949 r. odmawiającego przyznania dotychczasowej właścicielce prawa własności czasowej do wyżej wskazanego gruntu nieruchomości [...]. H. S. i I. S. złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2007 r. W uzasadnieniu wniosku podniosły, iż organ nadzoru nie wyjaśnił w sposób należyty, na jaki cel przeznaczona została przedmiotowa nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja jest mało czytelna i tym samym nasuwa wątpliwości. Wskazały również, że nieruchomość nie została wykorzystana ani pod drogi ani tym bardziej pod [...], natomiast powstał na niej komercyjny obiekt handlowo- usługowy [...]. Rozpatrując ponownie sprawę rozstrzygniętą decyzją Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2007 r. organ nadzoru wskazał, że w dniu [...] października 1949 r. Prezydent W. orzeczeniem administracyjnym nr [...] odmówił dotychczasowej właścicielce prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] z uwagi na przeznaczenie gruntu tej nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej – drogi z urządzeniami pomocniczymi Ministerstwo Budownictwa decyzją nr [...] z [...] maja 1950 r. utrzymało w mocy orzeczenie Prezydenta W. Organ nadzoru podniósł , że rozpatrując wniosek złożony w trybie art. 127 § 3 kpa należy zbadać, czy Minister Infrastruktury orzekając decyzją z [...] grudnia 2007 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć dekretowych dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ nadzoru stwierdził, że warunkiem uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej była możliwość pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279). Musiał to być plan obowiązujący w dacie orzekania przez organy dekretowe. Przepisy dekretu zobowiązywały organy rozpatrujące tzw. wnioski dekretowe do badania przeznaczenia terenu nieruchomości w obowiązującym planie zabudowy. Było to jedne i podstawowe kryterium decydujące o treści rozstrzygnięcia. Minister Infrastruktury wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dacie wydania orzeczeń organów dekretowych obu instancji obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy nr 72 uchwalony przez Naczelną Radę Odbudowy m. st. Warszawy w dniu 8 stycznia 1949 r. (M.P. 2-A.19). Powyższy plan przewidywał przeznaczenie terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] wyłącznie pod drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi: teren objęty I okresem realizacji planu tj. od dnia, w którym plan zagospodarowania uzyskał moc obowiązującą. Drogi, a także niezbędne dla ich prawidłowego funkcjonowania urządzenia pomocnicze, ze swojej istoty winny być dostępne dla wszystkich uczestników ruchu, powinny mieć charakter publiczny, ogólnonarodowy. Przeznaczenie gruntu na drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi oznaczało przeznaczenie terenu pod inwestycję o charakterze użyteczności publicznej. Pojęcie użyteczności publicznej musi łączyć się z powszechnością i ogólną dostępnością dla całego społeczeństwa. Jak podkreślił organ nadzoru korzystanie z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela w opisanym stanie faktycznym pozostawało w sprzeczności z jej przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania przestrzennego. Przyznanie byłej właścicielce własności czasowej gruntu przewidzianego w planie zabudowy pod drogi naruszałoby interes społeczeństwa uprawnionego do swobodnego korzystania z dróg. Organy dekretowe wydając badane rozstrzygnięcia zastosowały się do dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. W ocenie Ministra Infrastruktury nie można zgodzić się z zarzutem podniesionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż organ nie wyjaśnił czy i na jaki cel została przeznaczona przedmiotowa nieruchomość w planie zagospodarowania. Brak w aktach własnościowych planu zagospodarowania przestrzennego czy materiałów geodezyjnych, na podstawie których orzekał Prezydent W. nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, a tylko rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa uzasadnia eliminację podjętego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Organ nadzoru uznał, że chybiony jest zarzut wnioskodawczyń o konieczności odniesienia się przez Ministra Infrastruktury do obecnego, faktycznego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości ozn. nr hip [...]. Wskazał, że rozstrzygając sprawę z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej organ bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny, jaki istniał w chwili wydania kwestionowanych orzeczeń. Późniejsze zmiany prawne i faktyczne jakie zachodziły na nieruchomości nie mają wpływu na ocenę, czy przy wydawaniu orzeczenia odmawiającego przyznania własności czasowej doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ nadzoru podniósł, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa. Zgodnie z nią przypadki zmiany, uchylenia albo stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych muszą wynikać wprost z kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisów szczególnych. W ocenie Ministra Infrastruktury poczynione w toku niniejszego postępowania ustalenia, wzmocnione zasadą trwałości decyzji administracyjnych nie pozwalają stwierdzić, aby decyzja Ministra Budownictwa z [...] maja 1950 r. i utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydenta W. z [...] października 1949 r. obarczone były jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły H. S. i I. S. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej zarzuciły: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, przez błędną jego wykładnię, w wyniku której wadliwie przyjęto, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego danej nieruchomości na cele użyteczności publicznej automatycznie wyłącza możliwość przekazania jej na własność czasową dotychczasowemu właścicielowi; - naruszenie przepisów postępowania tj. art.7 i 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, poprzez ustalenie czy przedmiotowa nieruchomość w całości przeznaczona została pod drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi, czy zgodnie z uwagą [...] do planu nr [...], szczegóły rozwiązania komunikacji na terenie m. in. przedmiotowej działki uregulowane zostały w następnym planie zagospodarowania przestrzennego i czy faktyczne zajęcie pod budowę [...] jedynie [...] m2 przedmiotowej działki gruntu oznacza, że co do pozostałej części działki istniała możliwość pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela, z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, tym bardziej, że grunt ten przeznaczony został już w czasie wydania decyzji w 1949 i 1950 roku na cele nie związane z budową dróg z urządzeniami pomocniczymi. Skarżące wskazały na wadliwe stanowisko Ministra Infrastruktury, że przeznaczenie nieruchomości pod inwestycję o charakterze użyteczności publicznej automatycznie uniemożliwia pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowych właścicieli. Powołały się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2008 r. I OPS 5/2008, w której wskazano, że "Przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy) na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Skarżące zarzuciły, że organ nie odniósł się do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyżej wskazanej uchwale. Organ orzekający poprzestał na teoretycznym wywodzie, dotyczącym dróg wraz z urządzeniami pomocniczymi, jako inwestycji o charakterze użyteczności publicznej. Pominął natomiast wyjaśnienie czy w konkretnym przypadku postanowienia planu wyłączają możliwość przyznania byłym właścicielom własności czasowej przedmiotowej działki. Zdaniem skarżących ta wada przeprowadzonego postępowania skutkująca, naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. przejawiła się w wielu aspektach. Plan zagospodarowania przestrzennego nr [...], którego fragmenty znalazły się w aktach, cechował się dużym stopniem ogólności. Na przykład na cele związane z budową dróg wraz z urządzeniami pomocniczymi przeznaczone zostały w planie znaczne, zawarte obszary i już z tego chociażby względu oczywistym się wydaje, że nie cały teren przeznaczony na cel mógłby być wykorzystany pod budową dróg i urządzeń pomocniczych. Znalazło to swój wyraz w realizacji planu. Mimo, iż zgodnie z planem , teren między innymi przedmiotowej działki , objęty został I okresem realizacji planu , to jest od dnia, w którym plan zagospodarowania uzyskał moc obowiązującą, pod drogi i urządzenia pomocnicze (budowa [...]) , zajęty został jedynie niewielki fragment działki o powierzchni [...] m2. Na pozostałej części przedmiotowej działki mającej powierzchnię [...] m2 inwestycje przewidziane planem nie były realizowane. Grunty wykorzystywane były na inne cele, a dopiero w ostatnich latach teren zabudowany został obiektem handlowo usługowym, "[...]". W ocenie skarżących powyższe okoliczności świadczą o tym, że plan nr [...] był mało precyzyjny i przeznaczał grunty na określone cele z dużym zapasem powierzchni. Autorzy planu zdawali sobie z tego sprawę i w uwadze [...] do planu zaznaczyli, że szczegóły rozwiązania komunikacji na terenach wymienionych w pkt. 5 oznaczeń (tereny przeznaczone wyłącznie na drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi) będą rozwiązane w następnym planie. Skarżące zarzuciły, że organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił czy i kiedy taki następny plan został uchwalony. Skarżące podniosły, że o tym, iż faktycznie istniała rozbieżność pomiędzy przeznaczeniem w planie nr [...] terenów na poszczególne cele, a faktycznym zapotrzebowaniem gruntów na zrealizowanie tych celów świadczy np. znajdujący się w aktach dokument o przekazaniu całej działki [...] Dyrekcji [...] w W., pod budowę [...] i późniejsze wykorzystanie na ten cel tylko [...] m2 działki. To ograniczenie zakresu wykorzystania działki na cele publiczne znalazło odzwierciedlenie w zapisach ksiąg wieczystych, których odpisy znajdują się w aktach. Na potrzeby węzła kolejowego [...] przeznaczone zostało tylko [...] m2 działki skarżących i tylko ten fragment objęty został księgą wieczystą KW [...]. Pozostała część przedmiotowej nieruchomości nie została przeznaczona pod budowę jakichkolwiek inwestycji drogowych, tylko oddana została [...] pod budowę budynków administracyjno usługowych. Skarżące zarzuciły, że organ prowadzący postępowanie w ogóle nie wyjaśnił tego wątku sprawy, mimo iż oczywistym jest, że musiała nastąpić zmiana przeznaczenia przedmiotowego gruntu. W ocenie skarżących skoro przedmiotowa nieruchomość mogła być przeznaczona na rzecz instytucji spółdzielczej, to bez wątpienia mogła również być przyznana byłym właścicielom na własność czasową. Skarżące zarzuciły, że w toku postępowania nie tylko nie wyjaśniono czy uchwalone zostały nowe plany dla spornego terenu zgodnie z uwagą [...] do planu ale również nie wyjaśniono czy plan nr [...] w dacie wydania zaskarżonych decyzji o odmowie przyznania własności czasowej nadal obowiązywał. Wiadomo tylko, że co do działki skarżących zrealizowany został w niewielkim zakresie. Zdaniem skarżących zastosowanie przez Ministra Infrastruktury błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dekretu, w powiązaniu z brakiem należytego wyjaśnienia stanu faktycznego co do możliwości pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa zarówno przy wydawaniu orzeczenia z [...] października 1949 r. oraz decyzji z [...] maja 1950 r. jak i decyzji Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2007 r. i [...] czerwca 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania "[....]" Spółka z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsze postępowanie administracyjne dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji i orzeczenia wydanych na postawie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Zgodnie z jednolicie utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, rażące naruszenie prawa polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z przepisem prawa, a naruszenie takie nie daje się pogodzić z porządkiem prawnym praworządnego państwa. Należy przede wszystkim podnieść, że w postępowaniu nadzorczym nie można rozpatrywać sprawy co do istoty rozstrzygniętej w orzeczeniu dekretowym, lecz rozstrzygnąć wyłącznie co do jego nieważności, albo jego niezgodności z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi. Zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu wniosek dekretowy powinien być uwzględniony, gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Chodzi o plan obowiązujący w dacie rozstrzygania w tym przedmiocie. Organ w orzeczeniu dekretowym wskazał ten plan, tj. plan nr [...] uchwalony przez Naczelną Radę Odbudowy m.st. Warszawy w dniu 8 stycznia, opublikowany w Monitorze Polskim z 19 stycznia 1949 r. ( M.P. 2-A 19). Jak wynika z materiału dowodowego nadesłanego przez Archiwum Państwowe, tj. fotokopii z planu i jego legendy, teren całej nieruchomości (a nie tylko jej części), obejmujący dawną działkę hip. Nr [...] - oznaczony na planie kolorem [...]– to teren przeznaczony wyłącznie na drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi. Wprawdzie w legendzie zawarta jest informacja, że szczegóły rozwiązania komunikacji na terenach wymienionych w pkt 5 (a więc obejmującym działkę hip. Nr [...]) będą rozwiązane w następnym planie, jednakże nie zmienia to faktu, że według planu uchwalonego 8 stycznia 1949 r. i obowiązującego w dacie wydania orzeczenia i decyzji dekretowych teren, na którym położona była działka przeznaczony był pod drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi. Okoliczność ta wynika wprost z uzasadnienia orzeczenia Prezydenta W. z [...] października 1949 r., w którym organ wskazuje plan, miejsce jego publikacji oraz stwierdza, że wg tego planu teren nieruchomości przy ul [...] został przeznaczony na "cele użyteczności publicznej, mianowicie na drogi z urządzeniami pomocniczymi". Prezydent W. wskazał także, że powyższego celu nie da się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez właściciela. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministerstwa Budownictwa z [...] maja 1950 r. Wprawdzie uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, co stanowi wadę tej decyzji, lecz to uchybienie nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Niewątpliwie przeznaczenie nieruchomości pod drogę wraz z urządzeniami pomocniczymi - i to w centrum miasta - nie da się pogodzić z korzystaniem z nieruchomości przez właściciela. Późniejsze zmiany przeznaczenia terenu i faktyczne wykorzystanie go na inny cel niż określony w planie obowiązującym w dacie wydawania orzeczenia i decyzji dekretowych, nie ma doniosłości prawnej w rozumieniu art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. Dlatego nie może mieć znaczenia - dla oceny prawidłowości tych aktów - późniejsze zrealizowanie na terenach przeznaczonych według planu pod drogi, obiektów [...] oraz budynków administracyjnych [...] i obiektu handlowego "[...]". Wobec tego niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ nadzoru art. 7 ust. 2 dekretu. Organ nadzoru przepisu tego nie stosował, choć przepis ten stanowił wzorzec kontroli w postępowaniu nadzorczym orzeczenia i decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny tych aktów, w tym przesłanek wynikających z przepisu art. 7 dekretu. Jak wyżej wskazano postępowanie nadzorcze różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Organ nadzoru nie orzeka co do istoty sprawy, a więc prowadzi postępowanie dowodowe jedynie w zakresie niezbędnym do oceny legalności decyzji będącej przedmiotem postępowania o stwierdzenie jej nieważności. Zatem organ nadzoru nie jest uprawniony do badania, jaką powierzchnię z dawnej działki hip. [...], po wydaniu kontrolowanych aktów zajęto faktycznie pod dworzec i na jakie cele w późniejszych latach przeznaczono nieruchomość. Art. 7 ust. 2 dekretu ściśle określał przesłanki przyznania prawa własności czasowej i nie dopuszczał możliwości uwzględniania innych okoliczności niż w nim wskazane. Zarzuty skarżących co do małej precyzyjności planu i przeznaczenia na drogi znacznych zwartych obszarów, co w ocenie skarżących wskazuje, że nie cały teren mógłby być wykorzystany pod drogi, nie zmienia tego, iż faktycznie według planu cała dawna działka hip. [...] położona była na trenie przeznaczonym według obowiązującego planu pod drogi z urządzeniami pomocniczymi. Natomiast uwaga [...] z legendy planu stanowiąca, że szczegóły rozwiązania komunikacji na terenach w pkt [...] będą rozwiązane w następnym planie, miała tylko charakter informacyjny i hipotetycznie przewidywała uszczegółowienie planu w przyszłości. Wbrew zarzutom skargi, dla oceny prawidłowości aktów dekretowych nie ma znaczenia, czy i kiedy ten plan uszczegóławiający został uchwalony i jaka była jego treść. Istotny był bowiem plan obowiązujący w dacie orzekania przez organy dekretowe, a nie zaś jego ewentualne późniejsze uszczegółowienie. Z powyższych przyczyn nie można podzielić zarzutów skargi, że organ nadzoru naruszył przepisy art. 7 i 8 kpa. Natomiast w powołanej w skardze uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przeznaczenie nieruchomości w planie zabudowania na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej na podstawie dekretu. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie można z góry wykluczyć przyznania prawa własności czasowej do określonego gruntu z tego tylko powodu, że grunt ten znajduje się na terenie przeznaczonym na cele użyteczności publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył ponadto, że przyjęcie poglądu o "automatycznym" wyłączeniu możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej w sytuacji przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego pod cele użyteczności publicznej oznaczałoby niebezpieczeństwo abstrahowania od tego, czy cała nieruchomość, czy też jej część została przeznaczona na określone cele. Jednakże w niniejszej sprawie organ w postępowaniu zwykłym skonkretyzował cel użyteczności publicznej wskazując, że jest nim przeznaczenie nieruchomości w planie pod drogi z urządzeniami pomocniczymi. Jak już wyżej zaznaczono, a co znajduje potwierdzenie w nadesłanej przez Archiwum Państwowe fotokopii z planu i jego legendy, teren całej działki hip. Nr [...] - oznaczony na planie kolorem żółtym –przeznaczony był wyłącznie na drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi, co wykluczało przyznanie prawa własności czasowej. Wbrew twierdzeniom skargi, organ nadzoru nie założył a priori, że skoro według planu teren na którym położona jest nieruchomość przeznaczony jest na cel publiczny, to samo przez się wyklucza przyznanie prawa własności czasowej. Minister Infrastruktury wskazał, że powodem odmowy przyznania tego prawa było przeznaczenie terenu według planu pod drogi z urządzeniami pomocniczymi oraz trafnie umotywował, dlaczego nie można pogodzić korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem gruntu według planu. Dodatkowo należy zauważyć, że w powołanej uchwale w końcowych wywodach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że inne rozumienie stanowiska co do wykładni art. 7 ust. 2 dekretu niż zaprezentowane przez NSA, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. A więc tym samym nie została podważona linia orzecznictwa, że późniejsza zmiana wykładni przepisu prawa nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie tego przepisu. Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej podniesione okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).