II OZ 533/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 456/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na uchwałę Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 30 marca 2009 r. Nr XXVI/211/2009 w przedmiocie likwidacji Szpitala Bytowskiego w Bytowie postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 456/09 odmówił skarżącemu – W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi W. K. na uchwałę Nr XXVI/211/2009 Rady Powiatu Bytowskiego w przedmiocie likwidacji Szpitala Bytowskiego w Bytowie. Sąd I instancji stwierdził, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 4 grudnia 2009 r. skarżący wskazał na brak dochodów i jakiegokolwiek majątku. Pomimo wezwania zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2009 r. oraz z dnia 4 marca 2010 r. skarżący nie przedstawił pełnej dokumentacji, która potwierdzałaby jego złą sytuację materialną. Jednocześnie Sąd I instancji za niewystarczające dla wykazania trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego uznał zaświadczenie - wskazujące szacunkową wysokość dochodów z gospodarstwa rolnego, załączone do pisma skarżącego z dnia 30 marca 2010 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący W. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przyznanie prawa pomocy. Skarżący wywodził, że Sąd błędnie ocenił jego sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny." W sprawie Sąd I instancji w pełni prawidłowo zbadał przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie zgodnym z wnioskiem skarżącego, tj. w zakresie całkowitym - obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący nie wykazał we wniosku, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W szczególności skarżący nie przedłożył dokumentów ukazujących jego aktualny stan majątkowy i rodzinny. W takiej sytuacji Sąd I instancji w pełni zasadnie wezwał skarżącego, w trybie art. 255 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowych dokumentów, wskazujących m.in. źródła utrzymania skarżącego, określających jaki tytuł prawny przysługuje skarżącemu do lokalu mieszkalnego, określających miesięczne koszty utrzymania ponoszone przez skarżącego. Mimo wezwania skarżący nie przedstawił dokumentów, które wskazywałyby na jego trudną sytuację materialną i które wyjaśniałyby uzasadnione wątpliwości Sądu co do jego stanu majątkowego. Wobec powyższego nie jest zasadny zarzut skarżącego, polegający na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny jego sytuacji materialnej. Uchylanie się od wykonywania zarządzeń Sądu, zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, nie może skutkować przyznaniem prawa pomocy, a jedynie jego odmową. Wykładnia art. 246 §1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prowadzi do jednoznacznego rezultatu, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania trudnej sytuacji majątkowej, rodzinnej i braku możliwości płatniczych. Wobec braku takiego wykazania, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego uznając, że oświadczenia w nim zawarte oraz brak nadesłania przez skarżącego dodatkowych dokumentów określających wysokość dochodów i wydatków, uzasadniają odmowę przyznania prawa pomocy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.