III SA/Gd 544/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: NSA Marek Gorski WSA Felicja Kajut Protokolant : Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia 2 października 2009 r. nr [...] wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie uprawnienia do odprawy oddala skargę. Decyzją z dnia 13 sierpnia 2009 r. Komendant Miejski Policji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 6 maja 2009 r. w części dotyczącej uprawnień A. G. do odprawy, tj. świadczenia określonego w art. 114 ustawy o Policji. Po rozpoznaniu odwołania A. G. od powyższej decyzji Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 2 października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 29 kwietnia 2009 r. podkom. A. G., będący na stanowisku Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji złożył raport z prośbą o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 31 maja 2009 r., na co uzyskał w dniu 30 kwietnia 2009 r. zgodę Komendanta Miejskiego Policji. W dniu 6 maja 2009 r. Komendant Miejski Policji wydał rozkaz personalny nr [...], w którym zwolnił A. G. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2009 r. W decyzji wskazano, iż policjant uprawniony jest do świadczeń określonych w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji i nagrody rocznej za 2009 rok do dnia zwolnienia ze służby. W dniu 15 czerwca 2009 r. do Komendy Miejskiej Policji wpłynęło pismo Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych Biura Ochrony Rządu, z którego wynikało, iż A. G. został zatrudniony w Biurze Ochrony Rządu. Powołanie do służby stałej w Biurze Ochrony Rządu nastąpiło z dniem 2 czerwca 2009 r. na podstawie rozkazu personalnego Szefa Biura Ochrony Rządu nr [...] z dnia 2 czerwca 2009 r. W dniu 1 lipca 2009 r. Komendant Miejski Policji wznowił z urzędu postępowanie. Z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, iż podkom. A. G. sporządził wniosek o przyjęcie do służby w Biurze Ochrony Rządu w dniu 16 grudnia 2008 r., a w dniu 15 stycznia 2009 r. wniosek ten został przekazany do opracowania kadrowego w Biurze Ochrony Rządu. Na podaniu widnieje zgoda Szefa Ochrony Rządu z datą 27 marca 2009 r. na powołanie do służby. Przesłanki wznowienia postępowania, przewidziane w art. 145 § 1 k.p.a. to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Taka decyzja została wydana w niniejszej sprawie. Za podstawę wznowienia postępowania uznano ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Rozkazem personalnym z dnia 6 maja 2009 r. Komendanta Miejskiego Policji przyznano stronie uprawnienia do świadczeń określonych w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, podczas gdy w świetle art. 118 tejże ustawy policjantowi nie przysługuje odprawa, jeśli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Podkom. A. G. został powołany do służby stałej w Biurze Ochrony Rządu w dniu 2 czerwca 2009 r., a zatem między zwolnieniem ze służby w Policji a przyjęciem do służby w Biurze Ochrony Rządu upłynął 1 dzień. Zgodnie z wykładnią językową art. 118 ustawy o Policji uznać należy, iż policjant został przyjęty do służby, w której przysługuje prawo do odprawy bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji. Użyte przez Ustawodawcę w omawianym przepisie słowo "bezpośrednio" oznacza, iż tuż po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz został bez zbędnej zwłoki przyjęty do innej służby. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu strony, iż 1 dzień przerwy w służbie wyklucza bezpośredniość nawiązania nowego stosunku służbowego, jak też poglądu, że w dniu wydawania decyzji o zwolnieniu nie istniały istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody (uznane następnie za nowe a nie znane organowi w tym dniu). Jak wynika z zebranej dokumentacji procedura przyjęcia podkom. A. G. do służby w Biurze Ochrony Rządu została wszczęta kilka miesięcy przed jego odejściem ze służby w Policji, a w dniu wydawania w tym zakresie decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji istniała już zgoda szefa Biura Ochrony Rządu na powołanie do nowej służby. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł A. G., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 6 maja 2009 r., czyli w dniu wydania decyzji Komendant Miejski Policji nie mógł znać nowych okoliczności czy dowodów, ponieważ te nie istniały w dniu wydania rozkazu personalnego, nie było wobec tego podstaw do uchylenia rozkazu personalnego nr [...]. Za te okoliczności w zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji uznano fakt procedury związanej z przyjęciem skarżącego do BOR, która w żaden sposób nie była wiążąca. Istotne jest natomiast nawiązanie stosunku służbowego, które nastąpiło z dniem 2 czerwca 2009 r. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że istniała bezpośredniość przyjęcia do służby w BOR po zwolnieniu ze służby w Policji, gdyż taka zachodzi w przypadku przeniesienia ("bezpośrednio z dnia na dzień"). Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 maja 2009 r. i nie miał świadomości, z jakim dniem zostanie powołany do służby w BOR. Przez jeden dzień tj. 1 czerwca 2009 r. był osobą bezrobotną. Do służby w BOR został przyjęty jako osoba cywilna, a nie wskutek przeniesienia z dniem 2 czerwca 2009 r. Skarżący zwrócił uwagę, że w obu służbach istnieją znaczne różnice w naliczaniu świadczeń i różne wysokości należności finansowych związanych z odprawą, przywołując treść art. 114 ustawy o Policji oraz art. 104 ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Wskazał, że z uwagi na ewentualne zmiany w prawodawstwie nie ma żadnych gwarancji, że odprawa w przyszłości będzie mu przysługiwać. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, że nie twierdził, iż w obu służbach przysługują takie same świadczenia, a argumentacja strony odnosząca się do różnicy między zasadami naliczania odprawy w Policji i w Biurze Ochrony Rządu jest bezpodstawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej istotne było, czy prawidłowo zastosowano przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. czy istniały podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z poglądem, wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w wyroku z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. akt FSA 1/99, postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a., z wyjątkiem określonej w pkt 4 (publ. ONSA 2000/2/45). Pogląd ten Sąd orzekający w składzie niniejszym podziela. Decyzja dotychczasowa, czyli ostateczna decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia 6 maja 2009 r. m.in. stwierdzała uprawnienia skarżącego do świadczeń określonych w art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), w skład których wchodzi odprawa. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę, przy czym zgodnie z art. 118 tej ustawy odprawa nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Tak więc ustawodawca w przywołanych przepisach skonstruował zasadę, że odprawa przysługuje tylko takiemu policjantowi zwalnianemu ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. Zauważyć przy tym należy, że z jednej strony ustawodawca przewidział, że "policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę", a z drugiej - że ta odprawa mu nie przysługuje o ile "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty" (do innej służby) - czyli w tym drugim przypadku odnosi się do zdarzeń, które muszą mieć miejsce po ustaniu służby w Policji. Tak więc organ Policji , mając wiedzę i świadomość, że zwalniany ze służby policjant stara się o przyjęcie do innej służby , czy też że ma zostać przyjęty do innej służby, lecz nie mogąc przesądzić o faktycznych skutkach tych starań nie rozstrzygałby, a tym bardziej nie rozstrzygałby pozytywnie, o uprawnieniu policjanta zwalnianego ze służby do odprawy. Nie pozbawiłoby to policjanta prawa do odprawy w przypadku, gdyby po zwolnieniu go ze służby w Policji nie doszło do spełnienia przesłanek z art. 118 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie skarżący w dniu 16 grudnia 2008 r. zwrócił się do Szefa Biura Ochrony Rządu z prośbą o przyjęcie go do służby w Biurze Ochrony Rządu i uzyskał zgodę na powołanie do służby w dniu 27 marca 2009 r. Skarżący w dniu 29 kwietnia 2004 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o zwolnienie go ze służby w Policji nie podając powodów wystąpienia ze służby. Ze służby został zwolniony z dniem 31 maja 2009 r. decyzją z dnia 6 maja 2009 r. Skarżący nie kwestionował faktu, że w dniu wydania decyzji organ nie wiedział o jego prośbie o przyjęcie do służby w Biurze Ochrony Rządu oraz o tym, że prośba ta została uwzględniona. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę w zaskarżonej skargą decyzji zasadnie przyjęto, że zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem okoliczności powyższe, tj. prośba skarżącego i jej uwzględnienie, czy też inaczej procedura przyjęcia skarżącego do BOR są nowymi okolicznościami faktycznymi istniejącymi w dniu wydania decyzji, tj. w dniu 6 maja 2009 r., nie znanymi organowi, który tę decyzję wydał. Okoliczności te, jak wyżej wspomniano, mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tak więc zarzut skargi o braku przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd uznał za bezzasadny. Zarzut skargi dotyczący błędnej interpretacji przez organy art. 118 ustawy o Policji Sąd również uznał za chybiony. Skarżący wywodzi, że sytuacja bezpośredniego przyjęcia do innej służby po zwolnieniu ze służby w Policji dotyczy tylko przeniesienia policjanta do innej służby - "bezpośrednio z dnia na dzień". Ze sformułowania przedmiotowego przepisu nie można, w ocenie Sądu, wyprowadzić takiego wniosku. Gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby tylko w przypadku tzw. "przeniesienia" służbowego funkcjonariuszowi policji nie przysługiwała odprawa, inaczej skonstruowałby omawiany przepis. Tymczasem ustawodawca posłużył się sformułowaniem "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty". Określenie "bezpośrednio" nie zostało bliżej przez ustawodawcę sprecyzowane, co oznacza, że pozostawił on organom administracji ocenę, czy dany stan faktyczny pozwala na uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek tego przepisu. Bezpośrednio to innymi słowy "w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś". W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że jeden dzień przerwy między ustaniem służby skarżącego w Policji a podjęciem przez niego służby w Biurze Ochrony Rządu spełnia warunki "bezpośredniości" w rozumieniu art. 118 ustawy o Policji. Jest to na tyle krótki czas, że bez wątpienia przyjęcie skarżącego do służby w BOR nastąpiło krótko po zwolnieniu ze służby w Policji, czyli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby. Wywody skargi dotyczące różnicy w wysokości odprawy, która by przysługiwała skarżącemu z uwagi na zwolnienie ze służby w Policji oraz z uwagi na zwolnienie ze służby w BOR są nietrafne. Ustawodawca nie uzależnił prawa do odprawy dla policjanta zwalnianego ze służby od wysokości odprawy w poszczególnych rodzajach służb, a od tego, czy w innej służbie niż służba w Policji przysługuje prawo do odprawy. Skarżący sam przywołał przepis art. 104 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (t.j. Dz. U. z 2004 r. , Nr 163, poz.1712 ze zm.), z którego wynika prawo do odprawy, wobec czego świadomy jest faktu, że odprawa w tego rodzaju służbie, jaką pełni obecnie, przysługuje. Ewentualne zmiany prawa w przyszłości w tym zakresie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.