I FSK 1050/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 304/06 umarzającego postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 9 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczaną odpowiedzialnością. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 304/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie ze skargi L.G.na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.z dnia 9 marca 2006 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe PHZ "K." spółki z o.o. z siedzibą w O. Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007 r. zawieszono postępowanie wszczęte na skutek skargi L.G. na zgodny wniosek stron, na podstawie art.126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd zaznaczył, że od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania upłynęły 3 lata, a wniosek o podjęcie postępowania nie został złożony. Sąd I instancji stwierdził, że zaszły podstawy z art.130 § 1 i art.131 "p.p.s.a." do umorzenia postępowania. L.G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 130 § 1 p.p.s.a., poprzez umorzenie postępowania zawieszonego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W oparciu o ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zaznaczył, że przywołana w zaskarżonym postanowieniu podstawa prawna, tj. art. 130 § 1 p.p.s.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie zostało zawieszona w oparciu o przesłankę określoną w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z uwagi na okoliczność, że przed Sądem Okręgowym w O., toczył się proces, dotyczący tej samej należności celnej. Sprawa została zakończona postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2009 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, przypomnieć należy, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zawieszone na mocy postanowienia WSA w Lublinie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 304/06. Jako podstawę prawną zawieszenia, wskazano na art. 126 p.p.s.a., podając przy tym wyraźnie, że zawieszenie postępowanie nastąpiło na zgodny wniosek stron. Odpis tegoż postanowienia został doręczony obu stronom postępowania. Żadna z nich nie skorzystała jednak z możliwości jego zaskarżenia. Postanowienie to w efekcie stało się prawomocne. Sąd I instancji zobligowany był zatem do umorzenia postępowania w oparciu o art. 130 p.p.s.a., gdyż w obrocie prawnym pozostawało postanowienie o zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron. Przedstawione w skardze kasacyjnej argumenty, uznać należy zatem za spóźnione, gdyż winny się one znaleźć w zażaleniu na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Skoro zaś, nie podważono treści postanowienia WSA w Lublinie z dnia 10 stycznia 2007 r., to Sąd I instancji, zobligowany był, o czym już była mowa wyżej, umorzyć postępowanie stosownie do treści art. 130 p.p.s.a. W świetle tych okoliczności nie można zgodzić się ze strona wnoszącą skargę kasacyjną, że zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania narusza wskazane w osnowie skargi kasacyjnej przepisy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.