I FZ 39/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 1101/09 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 5 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i grudzień 2005r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Po 1101/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił I. Z. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z 16 listopada 2009 r. strona wniosła do WSA w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień i grudzień 2005 r., która to decyzja została mu skutecznie doręczona 8 października 2009 r. Jednocześnie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Skarżący podał, że w okresie od 3 do 12 listopada 2009 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z bolesną i ciężką chorobą, która uniemożliwiała mu dokończenie skargi oraz jej wysłanie. Skarżący podał, że nie brał zwolnienia lekarskiego, gdyż liczył na szybki powrót do zdrowia, a jako prowadzący działalność gospodarczą i emeryt nie otrzymałby zasiłku chorobowego. Zwrócił też uwagę na fakt, że odrzucenie przez Sąd jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pozbawi go - z niezawinionych przez niego przyczyn - gwarantowanego prawa do sądu. Oceniając wniosek o przywrócenie terminu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z opisanych w nim okoliczności nie wynika w sposób jednoznaczny, aby skarżący był całkowicie pozbawiony możliwości dokonania czynności w terminie. Zdaniem Sądu, strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, nie wskazała bowiem okoliczności, z których wynikałoby, że stan jej zdrowia oraz inne okoliczności uniemożliwiły jej dokonanie czynności procesowej w terminie. Z dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego nie wynika, że stan zdrowia uniemożliwiał stronie sporządzenie pisma w ogóle. Strona nie uprawdopodobniła również, że nie mogła działać osobiście, ani przez inne osoby, np. dorosłego domownika, czy pracownika, skoro skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Powyższe – w ocenie Sądu – czyni wątpliwym twierdzenia strony w kwestii niemożności sporządzenia i złożenia (wysłania) skargi w terminie, niekoniecznie osobiście. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie. W zażaleniu skarżący podnosił, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, z ograniczoną sprawnością zarówno psychiczną, jak i fizyczną. Jednocześnie skarżący wskazał, że ani jego rodzina, ani znajomi – podobnie jak on sam – nie znają się na przepisach prawa i nie byliby w stanie sporządzić skargi. Skarżący sam – z najwyższą starannością - chciał dokończyć rozpoczętą przed chorobą skargę. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło nie z jego winy i wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Należy zauważyć, że strona i podejmowane przez nią czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym są ograniczone terminami procesowymi, które służyć mają zdyscyplinowaniu postępowania, potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie oraz stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Z treści art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a.") wynika, że czynności w postępowaniu sądowym podjęte przez stronę po upływie terminu są bezskuteczne. Aby uniknąć negatywnych następstw uchybienia terminowi strona może skorzystać z przewidzianej w art. 86 P.p.s.a. instytucji przywrócenia terminu. W myśl § 1 ww. przepisu jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak wynika z kolejnych przepisów omawianej ustawy, wniosek o przywrócenie terminu składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). We wniosku strona powinna uprawdopodobnić, iż niedokonanie czynności w ustawowo zakreślonym terminie nie wynikało z jej winy (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Przystępując do analizy zarzutów zażalenia pod kątem powyższych uwag tutejszy Sąd stwierdza, że za trafne należy uznać stanowisko Sądu orzekającego w pierwszej instancji, że okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu nie można uznać za przesłanki uzasadniające pozytywne rozpatrzenie tegoż wniosku. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że z wniosku nie wynika jednoznacznie, jakoby skarżący był zupełnie pozbawiony możliwości sporządzenia i wniesienia skargi w terminie. Samo zalecenie leżenia zawarte w zaświadczeniu lekarskim nie oznacza bowiem, że strona nie była w stanie dokończyć skargi. Skarżący nie wykazał, że podjął wszelkie możliwe działania w celu terminowego sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia, nawet gdyby miał to uczynić przy pomocy innych osób – domowników, znajomych, pracowników, zwłaszcza że skarga nie jest zbyt sformalizowanym środkiem zaskarżenia i dla jej sporządzenia nie jest wymagana biegła znajomość przepisów prawa. Ponadto dopuszczalne jest uzupełnienie skargi w późniejszym terminie. Należy mieć również na uwadze, że skarżący został pouczony o terminie do wniesienia skargi na decyzję organu i miał świadomość, kiedy ten termin w jego przypadku upływa. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestionowane orzeczenie w pełni odpowiada obowiązującym przepisom prawa, stąd zasadne jest oddalenie zażalenia w oparciu o treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.