II SA/Op 375/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącej M. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], stwierdzająca nieważność zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzji tegoż organu z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Ozimka z dnia 6 grudnia 2004 r., nr [...], ustalającej na rzecz S. i W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na budynek obory dla 10 DJP. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie, które miało następujący przebieg: Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Ozimka z dnia 6 grudnia 2004 r. ustalającej na rzecz S. i W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na budynek obory dla 10 DJP. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powołane wyżej rozstrzygnięcie uznając, że weryfikowana decyzja Burmistrza Ozimka dotknięta jest wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. decyzję podjęto z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje stanowisko, w oparciu o powołane okoliczności faktyczne, jako wadliwe organ wskazał niezałączenie do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy mapy odpowiadającej wymogom z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stwierdził, że załączona kopia mapy, na której uwidoczniono jedynie budynek przewidziany do adaptacji oraz obrys działki objętej wnioskiem, bez dodatkowego opisu, nie spełnia wymogu oznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, które to oznaczenie ma bezpośrednie przełożenie na określenie kręgu stron postępowania. Powołując przepis art. 61 ust. 1 w/w ustawy uznał również, że zarówno z akt sprawy, jak i z treści decyzji nie wynika, aby organ pierwszej instancji - stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - przeprowadził analizę co do spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunków, choć decyzja wydana została z ich określeniem. Ponadto Kolegium wywiodło, że z uwagi na zapisy ust. 4 art. 61 omawianej ustawy możliwe jest odstąpienie od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, jednak zastosowanie komentowanego wyjątku wymaga jego wykazania, czego organ nie uczynił. W ocenie Kolegium, braki postępowania w tym zakresie polegały na nieustaleniu przeznaczenia terenu objętego wnioskiem oraz niezbadaniu, czy gospodarstwo inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Powyższe braki, jak i niezbadanie rodzaju planowanej inwestycji oraz przeznaczenia terenu pod inwestycję skutkowało z kolei rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. Oceniając prawidłowość weryfikowanej decyzji organ zwrócił ponadto uwagę na niewyjaśnienie sprawy dotyczącej osoby, która podpisała wniosek (na wniosku widnieje podpis "S. i W. M."). Na koniec Kolegium podało, opierając się na orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, że nie stanowiło naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji nałożenia przez organ nadzoru budowlanego na S. i W. M., na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, określonych obowiązków. Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu S. i W. M. Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy oraz argumenty podnoszone w postępowaniu administracyjnym przez uczestników postępowania, skarżący zakwestionowali rozstrzygnięcie Kolegium, domagając się zbadania jego zgodności z prawem. Odnosząc się do kwestii stanowiących przedmiot rozważań organu wskazali, że z decyzji Burmistrza Ozimka jednoznacznie wynika funkcja zabudowy przedmiotowego terenu, który objęty jest zabudową zagrodową, a sama decyzja wydana została dla rolnika, którego działka zabudowana jest budynkami gospodarczymi związanymi z prowadzonym gospodarstwem. W tych okolicznościach – zdaniem skarżących – sam fakt, że w decyzji nie podano wielkości gospodarstwa nie świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jako nieprawidłową i wymagającą przeanalizowania skarżący wskazali również ocenę, co do rażącego naruszenia prawa w związku z brakiem w decyzji zapisu dotyczącego okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy. W tym zakresie podnieśli, że spełnili warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy. W dniu wydania decyzji posiadali bowiem około 6 ha gruntów rolnych (obecnie 12 ha), podczas gdy średnia gospodarstwa rolnego w gminie Ozimek wynosi 2,2 ha. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu wydanie decyzji bez zebrania wszystkich niezbędnych informacji oraz zignorowanie wyjaśnień Burmistrza Ozimka. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazali też, że stwierdzenie nieważności może nastąpić gdy doszło do rażącego, a nie jakiegokolwiek naruszenia prawa. Ponadto oświadczyli, że wbrew wywodom Kolegium załączyli do wniosku mapę, która spełniała wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wyjaśnili, obiekt 10 DJP nie jest obiektem uciążliwym, o jakim mowa w ustawie o ochronie środowiska. Nie podlega on przepisom tej ustawy, wobec czego nie mogą być one podstawą wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji na otoczenie. Za strony postępowania uznać natomiast należy sąsiadów przylegających działek. Powołując się na dokonaną przez Sąd Najwyższy wykładnię pojęcia rażącego naruszenia prawa dowodzili, że do takiego naruszenia nie dochodzi, gdy - co prawda - obszar oddziaływania nie został na mapie zaznaczony, jednak sporny obiekt w rzeczywistości nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości. W odniesieniu do powołanych w decyzji okoliczności faktycznych dotyczących stron postępowania stwierdzili z kolei, że ewentualna wadliwość prowadzonego postępowania w tym zakresie może stanowić ewentualnie podstawę do jego wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Końcowo, skarżący wnieśli o zbadanie, czy zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a., zgłaszając przy tym wątpliwości co do bezstronności organu, w związku z wydaniem na rzecz uczestniczki postępowania - M. B. zgody na realizację obiektów gospodarczych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Skarga wniesiona przez S. i W. M. wpisana została w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pod sygn. akt II SA/Op 178/09. Działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], stwierdziło nieważność zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, wskazując, że za nieważną uznaje się m.in. decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.), które to ma miejsce w razie sprzeczności z przepisami prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, za zasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Podniósł, że nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 grudnia 2004 r., przyjmując za Burmistrzem Ozimka, że status strony przysługuje m.in. J. Ś., który zmarł w dniu 4 grudnia 1991 r., tj. przed wszczęciem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ wskazał dalej, że okoliczność ta została ujawniona dopiero na etapie doręczenia stronom decyzji z dnia [...], jednak fakt wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej rażąco narusza prawo. Jak wyjaśniono, stroną postępowania może być tylko osoba mająca zdolność prawną, a zdolność ta wygasa z chwilą jej śmierci. Ponadto, Kolegium uznało trafność zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy wyjaśnień Burmistrza Ozimka zawartych w piśmie z dnia 28 marca 2006 r. Wskazało też, że kontrola decyzji na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a dokonana została w oparciu o kryterium zgodności z prawem, zgodnie z żądaniem sformułowanym w petitum skargi. Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. B., na wniosek której wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Ozimka z dnia 6 grudnia 2004 r. Domagając się uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., na skutek niewyjaśnienia całkowicie stanu faktycznego, w związku z niewyczerpującym zebraniem i błędnym rozpatrzeniem całości materiału dowodowego oraz wydaniem decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony; art. 8 K.p.a., na skutek nieprzeprowadzenia postępowania w sposób staranny i zgodny z prawem, dla zagwarantowania równości wobec prawa, z podważeniem zasady pogłębiania zaufania do organów państwa; a także art. 54 § 3 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w całości i niewydanie decyzji kończącej merytorycznie sprawę z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wskazała, że działanie organu na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a jest dopuszczalne jedynie w przypadku uwzględnienia skargi w całości. Wniesiona w sprawie skarga polegała na wniosku o zbadanie zgodności z przepisami prawa decyzji, głównie w zakresie dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy naruszającej art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W efekcie, rozstrzygnięcie wskazujące na rażące naruszenie prawa, poprzez skierowanie decyzji do osoby zmarłej, nie może być uznane za uwzględnienie skargi w całości. Jednocześnie skarżąca podniosła, że organ nieprawidłowo zawiadomił wszystkie strony o podjęciu postępowania w trybie samokontroli. Kwestionując treść zaskarżonej decyzji zaznaczyła, że skoro decyzja wydana w trybie art. 54 §3 P.p.s.a. zastępuje wcześniejszą decyzję, organ winien był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, a nie kończyć postępowania stwierdzeniem nieważności decyzji nieważnościowej, z powodów wyłącznie proceduralnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2009 r. Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi S. i W. M. na decyzję Kolegium z dnia [...] (sygn. akt II SA/Op 178/09), do czasu prawomocnego orzeczenia przez Sąd w niniejszej sprawie, czyli w sprawie ze skargi M. B. na decyzję z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Z kolei, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych zasad, kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ona wymogom prawa. Dla uporządkowania czynionych rozważań celowe jest przypomnienie, że oceniana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] podjęta została na skutek wniesienia do Sądu skargi na decyzję tego organu z dnia [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Ozimka ustalającej warunki zabudowy na rzecz S. i W. M. Podstawę prawną tej decyzji stanowił przepis art. 54 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przewidziana w powołanym przepisie instytucja autokontroli przyznaje organowi administracji kompetencje do weryfikacji własnej decyzji zaskarżonej do Sądu. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w orzecznictwie przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać przyjdzie, że instytucja ta ustalona została na zasadzie wyjątku. Pozostaje też w pewnym sensie w konkurencyjności z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Niemniej jednak jej realizacja, poprzez uwzględnienie skargi w całości - a więc uzyskanie rozstrzygnięcia oczekiwanego (w założeniu) od sądu - nie godzi w prawa strony, a przyczynia się do szybszego załatwienia jej sprawy zgodnego z jej żądaniami. Niedopuszczalne jest jednak czynienie wykładni umożliwiającej organowi administracyjnemu jakąkolwiek inną ingerencję w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, pozbawiającą stronę prawa do rozstrzygnięcia sporu przez sąd i uzyskania żądanego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że wyjątkowy charakter art. 54 § 3 P.p.s.a. wymaga jego ścisłej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 974/07, System Informacji LEX nr 440633). Podstawowym warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a jest zatem uwzględnienie skargi w całości, przez które rozumieć należy uwzględnienie skargi co do jej istoty. Oznacza ono uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów, wniosków, jak i argumentacji wskazanej w skardze. Trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w sytuacji gdy organ nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. W przypadku kiedy organ nawet w niewielkim stopniu ma wątpliwości, co do uwzględnienia skargi, winien pozostawić skargę do rozpoznania Sądowi, który oceni prawidłowość zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami art. 134 P.p.s.a. Sąd bowiem, w przeciwieństwie do organu działającego na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Nie jest skrępowany sposobem jej sformułowania, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś, wydając akt na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., winien podzielić zarzuty skargi i uczynić zadość wszystkim żądaniom skarżącego. O uwzględnieniu skargi w całości nie świadczy przy tym wydanie przez organ rozstrzygnięcia najdalej idącego spośród wszystkich przysługujących mu środków prawnych (tak: w wyroku NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 581/07, System Informacji Prawnej LEX nr 355665). Rozstrzygnięcie winno bowiem odpowiadać żądaniu zawartemu w skardze. O ile zatem, stosownie do art. 1 § 2 Prawa o ustroju sadów administracyjnych, organ podejmując decyzję w ramach autokontroli dokonuje oceny pod względem zgodności z prawem, winien skonfrontować kryteria oceny legalności zaskarżonego aktu z treścią wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Nie może podjąć rozstrzygnięcia odmiennego niż to, o które wnosi strona skarżąca. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a możliwe jest więc jedynie wtedy, gdy takie żądanie zostało zawarte w skardze. W przypadku wątpliwości co do treści żądania dopuścić można podjęcie przez organ w tym zakresie czynności wyjaśniających. Niedopuszczalne jest jednak dokonanie na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. weryfikacji decyzji w drodze stwierdzenia nieważności, jeżeli skarżący nie domagał się tego w skardze, jak również za niedopuszczalne należy uznać podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o przesłanki, które nie zostały powołane w argumentacji strony skarżącej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 54 § 3 P.p.s.a. Porównanie treści skargi wniesionej na decyzję z dnia [...] z rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., prowadzi - w ocenie Sądu - do jednoznacznego wniosku, że organ nie uwzględnił skargi. Dostrzec przede wszystkim należy, że skarga będąca podstawą do wydania decyzji autokontrolnej, wniesiona przez S. i W. M., nie zawierała wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium. Co więcej, uwzględniona przez organ, jako przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w pkt 2 § 1 art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., okoliczność nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, również nie została powołana w treści skargi i nie stanowiła przedmiotu argumentacji uzasadniającej jej uwzględnienie. Z treści skargi wynikało, że jej celem było uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia i zajęcie stanowiska w kwestii oceny, czy objęta postępowaniem decyzja Burmistrza Ozimka rażąco narusza prawo, czy też ciężar gatunkowy naruszeń do jakich doszło przy jej wydaniu nie kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności. W skardze strony nie sformułowały jednak stosownego wniosku dotyczącego oczekiwanej treści rozstrzygnięcia, ograniczając się do złożenia ogólnego żądania zbadania zgodności z prawem kwestionowanej decyzji. Wywiodły natomiast, jakie - ich zdaniem - okoliczności faktyczne sprawy winny zostać rozważone przy określaniu stopnia naruszenia prawa przez decyzję ustalającą warunki zabudowy. Ponadto, odnosząc się do argumentów przedstawionych w kwestionowanej decyzji skarżący uznali, że stwierdzone nieprawidłowości stanowiące podstawę rozstrzygnięcia o nieważności, nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa. W tym zakresie wskazali przede wszystkim, że błędny jest pogląd Kolegium jakoby z decyzji Burmistrza Ozimka nie wynikała funkcja zabudowy zagrodowej terenu zainwestowania. Podkreślili przy tym, że sporna decyzja wydana została dla rolnika, którego działka zabudowana jest budynkami gospodarczymi związanymi z prowadzonym gospodarstwem, którego powierzchnia wynosiła w 2004 r. ok. 6 ha. Dlatego, ich zdaniem, brak informacji na temat wielkości gospodarstwa nie świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie, za nieprawidłową uznali ocenę o zaktualizowaniu się przesłanki rażącego naruszenia prawa z uwagi na nieoznaczenie na mapie obszaru oddziaływania inwestycji i z uwagi na brak w decyzji zapisu dotyczącego możliwości odstąpienia od wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W tym zakresie podnieśli, że obiekt nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości i że niewątpliwie spełnili warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 4 tej ustawy. Organowi zarzucili wydanie decyzji bez zebrania wszystkich niezbędnych informacji oraz zignorowanie wyjaśnień Burmistrza Ozimka, wnosząc o zbadanie, czy zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. Zaznaczyli też, że za strony postępowania uznać należało sąsiadów przylegających do ich nieruchomości działek. W odniesieniu do powołanych w decyzji okoliczności faktycznych dotyczących stron postępowania stwierdzili z kolei, że ewentualna wadliwość postępowania w tym zakresie może stanowić podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wobec tak wyartykułowanych żądań i twierdzeń skargi, organ - zamierzając w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej do Sądu decyzji - w pierwszej kolejności winien był wyjaśnić, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia oczekują skarżący. Natomiast, uwzględniając skargę w ramach przysługujących mu uprawnień autokontrolnych, obowiązany był odnieść się do wszystkich wskazanych w skardze twierdzeń i przyjmując za prawidłową argumentację skarżących, podjąć rozstrzygnięcie uwzględniające w całości powołaną przez nich podstawę prawną oraz zarzuty. Tymczasem, w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w najmniejszym nawet stopniu nie odniosło się do wywodów skargi. Wręcz przeciwnie, zupełnie je pominęło i przyjęło własną koncepcję rozstrzygnięcia, powołując się na okoliczność nieprawidłowego ustalenia stron postępowania, która w żaden sposób nie była kwestionowana przez S. i W. M. W konsekwencji wadliwie przyjęto, że okoliczność ta stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, pomimo braku w tym zakresie wniosku strony skarżącej. W ocenie składu orzekającego, przedstawienie w zaskarżonej decyzji odmiennej od wyrażonej w skardze oceny aktu zaskarżonego do Sądu przesądza o tym, że bez wątpienia organ w żadnej mierze nie rozważył i nie spełnił żądań S. i W. M. Tym samym nie uwzględnił skargi w całości, pomimo zastosowania trybu art. 54 § 3 P.p.s.a, czym naruszył wskazany przepis. Z tego też względu należało uchylić zaskarżoną decyzję. Wskazać przy tym trzeba, że skutkiem uchylenia zaskarżonej decyzji, po uprawomocnieniu się wyroku Sądu w tym przedmiocie, będzie "przywrócenie" bytu prawnego decyzji Kolegium z dnia [...], której legalność będzie badana w odrębnym postępowaniu sądowym, zainicjowanym skargą S. i W. M. (sygn. akt II SA/Op 178/09). Wobec powyższego Sąd postanowił, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Orzeczenie w zakresie wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 P.p.s.a., a zwrot kosztów postępowania zasądzono na podstawie art. 200 P.p.s.a.