II GSK 1079/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 656/09 w sprawie ze skargi M. M. P., J. S. Sp. j. w Ł. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie dotyczącej wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 656/09 w ten sposób, że w miejsce wyrazów "[...] sierpnia 2009 r. nr [...]" wpisuje "[...] września 2009 r. nr [...]"; 2. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 656/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., po rozpoznaniu skargi Spółki Jawnej M. M. P., J. S. na informację z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przeprowadzonej przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości (LAWP) w L. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez LAWP w L. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. W dniu 13 maja 2009 r. strona skarżąca w ramach konkursu ogłoszonego przez LAWP złożyła wniosek o dofinansowanie projektu o numerze ewidencyjnym [...] , pt.: "Dajmy wszystkim dzieciom szanse! Zakup niezbędnego wyposażenia do Przedszkola Artystycznego KOALA w Ł. oraz wykonanie niezbędnym prac adaptacyjno-remontowych". W dniu 13 lipca 2009 r. pracownicy Oddziału Oceny Projektów LAWP dokonali oceny formalnej wniosku uznając, że spełnia on kryteria formalne-dopuszczające oraz że nie spełnia kryteriów formalnych-poprawności. Ocena ta została zatwierdzona przez Dyrektor LAWP w L. – R. S. Pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wnioskodawca został powiadomiony przez Dyrektor LAWP w L. o stwierdzonych w czasie oceny formalnej złożonego wniosku błędach i brakach oraz został wezwany do ich uzupełnienia. W punkcie 6 cytowanego pisma stwierdzono, że w pkt E1B Biznes Planu w pozycji Razem A+B pozostawiono puste miejsca. Organ wskazał, że przy wypełnianiu pkt E1A i B należy pamiętać, iż wartości powinny być podane w tyś. PLN oraz że dane w wierszu Razem A+B powinny być spójne z danymi przedstawionymi w Rachunku zysków i strat Biznes Plan cześć finansowa. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 20 lipca 2009 r. spółka skierowała do LAWP poprawiony komplet dokumentacji konkursowej wraz z pismem informującym o naniesionych poprawkach, gdzie w pkt 6 opisano mechanizm naniesionych poprawek dotyczących wyżej opisanych błędów, jednocześnie stwierdzając, że błędy zostały poprawione. W dniach 29 lipca 2009 r. i 30 lipca 2009 r. pracownicy Oddziału Oceny Projektów LAWP uznali, że wniosek po uzupełnieniach spełnia kryteria formalne-dopuszczające, ale nie spełnia kryteriów formalnych-poprawności. Powyższa ocena została zatwierdzona przez Zastępcę Dyrektora LAWP w L. – I. B., która pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. poinformowała spółkę, iż po dokonaniu oceny formalnej przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP wniosek został odrzucony z powodu błędów i niespójności. Skarżąca spółka w dniu 4 września 2009 r. złożyła protest od informacji o odrzuceniu wniosku, w którym opisała mechanizm powstałej pomyłki pisarskiej. W dniu [...] września 2009 r. organ wydał "Rozstrzygnięcie Protestu", w którym na podstawie art. 30b w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej u.o z.p.p.r.), stwierdził jego niezasadność wskazując, że zarówno Szczegółowy Opis Osi Priorytetowej RPO WL na lata 2007-2013 Uszczegółowienie Programu, dalej "URPO" - wydany na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 u.o z.p.p.r., jak i Wytyczne dla Wnioskodawców (obejmujące instrukcję wypełniania załączników do wniosków o dofinansowanie w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL na lata 2007-2013) – wydane przez LAWP na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 u.o z.p.p.r. stanowią elementy dokumentacji konkursowej. Treść URPO wskazuje, że poddawane ocenie merytorycznej są jedynie wnioski poprawne pod względem formalnym. Złożenie poprawek w sposób niezgodny z ustalonymi zasadami uzasadniało odrzucenie wniosku. Organ uznał, że ocena wniosku została dokonana zgodnie z systemem realizacji RPO WL na lata 2007-2013 oraz przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1260/1999 (Dz. U. L 210 z 31.7.2006, p. 2578). Pismem z dnia 8 października 2009 r. Spółka Jawna M. M. P., J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na rozstrzygniecie protestu z dnia [...] września 2009 r. Zdaniem skarżącej spółki rozstrzygnięcie LAWP w swoim uzasadnieniu nie zawierało opisu braku zasadności uznania pomyłki za oczywisty błąd pisarski, a jedynie ograniczało się do cytowania znanych i publikowanych stwierdzeń zaczerpniętych z przepisów określających przebieg organizowanych przez LAWP naborów wniosków o dofinansowanie. Spółka zaznaczyła nadto, że pomimo popełnienia błędu pisarskiego w złożonych w dniu 22 lipca 2009 r. dokumentach, w piśmie z dnia 20 lipca 2009 r. wyjaśniła, że stwierdzone przez LAWP braki i błędy zostały poprawione, co sugeruje, że brak spójności w jednej z pozycji dokumentów jest oczywistym błędem pisarskim, który powstał przy przepisywaniu dokumentu. Uwzględniając skargę spółki WSA w L. podniósł, iż z przepisu art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r., wynika iż w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, iż przez "jakikolwiek etap postępowania" należy rozumieć każdy jego etap, począwszy od formalnego, skończywszy na merytorycznym badaniu wniosku. Analizowany przepis mówi przede wszystkim o czynnościach związanych z określonym projektem, zaś sama ocena projektu jest tylko jedną z nich. W ocenie Sądu nie chodzi zatem tylko o ocenę merytoryczną projektu, ale o jego każdą ocenę. WSA wyjaśnił, iż środkiem odwoławczym w rozumieniu powołanego wyżej przepisu był wniesiony przez stronę skarżącą protest, zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie informującym o odrzuceniu jej wniosku po dokonaniu oceny formalnej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 13 lipca 2009 r. skarżąca spółka została wezwana przez organ, po dokonaniu oceny formalnej do uzupełnienia i poprawy wniosku. Wezwanie to zostało podpisane przez Dyrektor Renatę Siwiec, która wcześniej ocenę tą zatwierdziła. Sąd zwrócił uwagę, iż rozstrzygnięcie wniesionego przez stronę skarżącą protestu również zostało podpisane przez R. S. W kontekście powyższego, Sąd I instancji stwierdził, że w świetle przepisu art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. wynika, że w rozpatrywaniu środka odwoławczego, którym był wniesiony protest brała udział R. S., która na etapie oceny formalnej wniosku dokonywała czynności związanych z przedmiotowym projektem, wzywając wnioskodawcę do jego uzupełnienia i poprawy. Rozpoznanie protestu wniesionego przez stronę skarżącą zostało dokonane zatem z naruszeniem powołanego przepisu, co w ocenie Sądu obligowało do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia LAWP w L. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w L. z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 656/09 wniosła LAWP w L. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i zasądzenia od spółki na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na tym, że podpisanie rozstrzygnięcia protestu przez Dyrektor LAWP R. S. w przedmiotowej sprawie przy wcześniejszym zatwierdzeniu karty oceny formalnej projektu jest równoznaczne z tym, że sama ocena projektu w przedmiotowej sprawie została dokonana w sposób naruszający prawo, co z kolei stanowi uzasadnienie zastosowania art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o z.p.p.r. i co doprowadziło do uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez LAWP w L. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o z.p.p.r. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do oceny projektu z naruszeniem przepisów prawa w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie ocena projektu została dokonana w sposób prawidłowy bez naruszeń prawa w tym zakresie, a w ustalonym stanie faktycznym, to jest prawidłowej ocenie projektu bez naruszenia w tym zakresie przepisów prawa powinna mieć zastosowanie norma art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w powołanym przepisie, w szczególności nie przedstawia prawidłowo stanu sprawy, a ponadto nie zawiera wskazania co do dalszego postępowania pomimo uwzględnienia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż osoba rozstrzygająca protest nie dokonuje oceny projektu. W ocenie kasatora system realizacji programu operacyjnego wyraźnie etapuje czynności dokonywane przez organ prowadzący postępowanie w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem strony etap odwoławczy jako wyodrębniony etap w toku systemu nie obejmuje swoim postępowaniem formalnej oceny projektu. Wynika to z charakteru dokonywanych rozstrzygnięć. Powyższe okoliczności nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku, co w ocenie kasatora przesądza o tym, że nieprawidłowo został przedstawiony stan sprawy, a co skutkowało uznaniem, że w przedmiotowej sprawie doszło do oceny projektu z naruszeniem prawa. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała nadto, iż językowa wykładnia art. 30b ust. 1 u.o z.p.p.r., prowadzi do stwierdzenia, że wnioskodawcy przysługuje środek odwoławczy jedynie od dokonanej już oceny. Zaś dodatkową przesłanką umożliwiającą złożenie środka odwoławczego jest to, że wynik tej oceny musi być negatywny. Kasator stwierdził, że po zakończeniu któregokolwiek z etapów oceny projektu (bez znaczenia czy dotyczy to oceny formalnej czy też merytorycznej) i przy jednoczesnym założeniu, że ocena ta doprowadziła do negatywnej oceny projektu wnioskodawcy przysługuje protest. W ocenie kasatora istotny wpływ na wynik sprawy miało również zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o z.p.p.r., bowiem doprowadziło to do uwzględnienia skargi. Zdaniem strony, Sąd I instancji mógłby zastosować tą normę tylko i wyłącznie, gdyby sama ocena projektu została dokonana z naruszeniem przepisów prawa. Według strony naruszenie art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. nie pozwala (nie może być jedyną podstawą) na zastosowanie powołanej wyżej normy. Kasator wskazał nadto, iż brak wskazania przez Sąd I instancji wskazówek, co do dalszego postępowania, narusza prawo i wskazuje na niezrozumienie przez skład rozstrzygający sprawę istoty systemu realizacji programu i skazuje zarówno organ jak i wnioskodawcę na niepewność co do prawidłowość dalszego procesowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres działalności kontrolnej, jaką Sąd ten powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Skarżący organ oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. oraz z naruszeniem przepisów postępowania (art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 u.o z.p.p.r. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.), które, zdaniem skarżącego, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z art. 30c ust. 1 u.o z.p.p.r. wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4. Z treści tego przepisu wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego od informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, a nie od informacji o negatywnej ocenie projektu. W tym drugim przypadku wnioskodawca może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 30b ust. 1). W rozpoznawanej sprawie środkiem takim był protest. Spółka Jawna M. M. P., J. S. wniosła protest od informacji o odrzuceniu wniosku, zawartej w piśmie LAWP w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Protest ten został rozstrzygnięty przez tę Agencję w piśmie z [...] września 2009 r. wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W petitum skargi z dnia 8 października 2009 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., spółka wskazała, że przedmiotem skargi jest "rozstrzygnięcie protestu z dnia [...] września 2009 r. syg. akt [...] doręczone stronie w dniu 1 października 2009 r.". Z tej przyczyny wskazanie przez Sąd I instancji w komparycji zaskarżonego wyroku, iż przedmiotem skargi jest "ocena wydana przez LAWP w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]", należy uznać za oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. Przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia uzasadniają rozpoznanie w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Skarżący, który zarzuca tę postać naruszenia prawa materialnego powinien wyjaśnić w skardze kasacyjnej, na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku i jak jego zdaniem przepis ten powinien być rozumiany i stosowany. Zgodnie z powołanym w podstawie skargi kasacyjnej przepisem art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. w rozpoznawaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Powyższy przepis nie daje podstaw do jego zawężającej wykładni i stosowania wyłącznie do etapu oceny projektu. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zawiera legalnej definicji użytego w art. 30b ust. 3 pojęcia "czynności z określonym projektem". Wskazuje jedynie, że muszą to być czynności związane z danym projektem. Przedmiot tych czynności nie został ustawowo określony i przedmiotowo ograniczony. Oznacza to, że omawiany przepis ma także zastosowanie do dokonanej w niniejszej sprawie czynności wezwania przez Dyrektora LAWP – R. S. wnioskodawcy do poprawienia projektu, ponieważ czynność ta jest związana z projektem, a w istocie z jego negatywną oceną pod względem formalnym. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że użyte w art. 30b ust. 3 pojęcie "jakikolwiek etap postępowania" należy rozumieć, jako każdy etap, w którym dokonywane są czynności związane z projektem, w tym polegające na jego ocenie formalnej i merytorycznej. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności w jakimkolwiek z tych etapów wyłącza tę osobę z rozpatrywania środka odwoławczego wniesionego przez wnioskodawcę od negatywnej oceny projektu. Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370) wynika, że dodanie przepisu art. 30b ust. 3 do dotychczasowego tekstu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miało na celu zapewnienie obiektywizmu przy rozpatrywaniu środka odwoławczego od negatywnej oceny projektu wnioskodawcy. Przesłanka ta powinna być zatem brana pod uwagę przy wykładni i stosowaniu tego przepisu. Sąd I instancji prawidłowo przyjął w podstawie faktycznej wyroku, że R. S. dokonywała czynności związanych z projektem Spółki Jawnej M. M. P., J. S. , zatwierdzając ocenę stwierdzającą, że projekt ten spełnia kryteria formalno-dopuszczające, sporządzoną przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP, a następnie pismem z dnia 13 lipca 2009 r. wezwała skarżącą spółkę do poprawienia braków i błędów projektu stwierdzonych w wyniku negatywnej oceny projektu, według kryteriów formalnych-poprawności. Wskazując na dokonanie powyższych czynności Sąd I instancji trafnie uznał, że R. S., zgodnie z art. 30b ust. 3 nie mogła brać udziału w rozpatrzeniu protestu, ponieważ na wcześniejszym etapie dokonywała czynności związanych z projektem, w tym była zaangażowana w jego ocenę, dokonując jej zatwierdzenia. Rozpatrzenie protestu wymagało dokonania oceny zarzutów kwestionujących odrzucenie projektu (wniosku) z przyczyn formalnych. W rozpatrzeniu tych zarzutów, na etapie postępowania odwoławczego, R. S. nie mogła brać udziału, ponieważ jak to już wyżej wskazano na wcześniejszym etapie była zaangażowana w jego ocenę. Oznacza to w konsekwencji, że ocena projektu pod względem kryteriów formalnych na etapie postępowania odwoławczego została przeprowadzona z naruszeniem bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. Naruszenie to uzasadniało uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W świetle przedstawionych wyżej wywodów, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 30b ust. 3 i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 30c ust. 3 pkt 1 nie może być uznany za usprawiedliwiony. Nie zasługują również na uwzględnienie zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewłaściwe przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy i brak wskazań co do dalszego postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną tylko wówczas, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przesłanka ta nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, ponieważ wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek zwięzłego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy został wykonany przez Sąd I instancji. Przez użyte w omawianym przepisie sformułowanie "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" należy rozumieć zarówno zwięzły opis tego, co działo się sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez sąd za podstawę wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia te wymagania, ponieważ w sposób prawidłowy przedstawia przebieg postępowania związanego z oceną wniosku (projektu) wniesionego przez Spółkę Jawną M. M. P., J. S., w tym okoliczności mające istotne znaczenie dla oceny istnienia w sprawie przesłanek wyłączających rozpatrywanie protestu przez R. S. Brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania stanowi wprawdzie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., jednakże uchybienie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie procesowe stanowi uzasadnioną podstawę kasacyjną (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r. II OSK 1082/07, ONSA/WSA 2009/3/52). Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o z.p.p.r. wobec ustalenia, że protest rozpatrzony został przez osobę, która podlegała wyłączeniu na podstawie art. 30b ust. 3 tej ustawy. Uznanie przez Sąd I instancji, że postępowanie odwoławcze w tym zakresie zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy oznacza, że przy ponownym rozpatrzeniu protestu organ obowiązany jest uwzględnić treść art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.