I OSK 1513/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia del. NSA Grażyna Radzicka (spr.), Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1534/09 w sprawie ze skargi R. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od R. Z. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r. sygn. II SA/Wa 1534/09 w wyniku rozpoznania skargi R. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji - stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj. Dz. U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 ze zm., dalej jako ustawa o Policji) zwolnił kom. R. Z. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2009 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji organ podał, że kom. R. Z. od dnia [...] listopada 2007 roku jest zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym. W dniu [...] grudnia 2007 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków - [...] sporządził przeciwko ww. funkcjonariuszowi akt oskarżenia o to, że w nieustalonym dniu w okresie od nieustalonego miesiąca 2006 r. do dnia [...] lipca 2006 r. w Krakowie, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako [...] przekroczył swoje uprawnienia poprzez [...] działając tym samym na szkodę interesu Małopolskiej Policji, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 kk. Postępowanie karne nadal się toczy i brak jest możliwości określenia terminu jego prawomocnego zakończenia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy upłynęło 12 miesięcy jego zawieszenia w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Dlatego też, mając na uwadze wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez wymienionego policjanta zarzucanego mu czynu, zagrożenie karą, ponad 16 miesięczne zawieszenie w czynnościach służbowych, brak kontaktu z obowiązkami służbowymi w kontekście wymagań i oczekiwań, jakie stawiają przełożeni i społeczeństwo przed Policją, podjęcie kroków prawnych w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego z kom. R. Z. było zasadne. Zdaniem organu zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych przez tak długi okres czasu wpływa niekorzystnie na pracę całej Sekcji Administratorów Wydziału [...], gdyż blokuje etat, na który mógłby być mianowany inny policjant oraz blokuje ruchy kadrowe w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie. W wyniku złożenia przez R. Z. odwołania, Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 roku i zm., dalej jako kpa) rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił tę datę na dzień 31 lipca 2009 r., w pozostałej zaś części utrzymał w mocy rozkaz personalny Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis ten jest jasny i klarowny, dotyczy bowiem sytuacji policjantów, którym postawione zostały zarzuty karne, w sprawie których trwa postępowanie karne i brak jest możliwości określenia terminu zapadnięcia prawomocnego wyroku, a powyższe miało miejsce w niniejszej sprawie. Sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ wskazał, że służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Organ zaznaczył, że w przypadku prawomocnego wyroku uniewinniającego albo orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu niedopełnienia przestępstwa będzie miał zastosowanie art. 42 ustawy o Policji, który umożliwia powrót do służby funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy. Organ wyjaśnił nadto, że postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie ustala wyniku prowadzonego przeciwko kom. R. Z. postępowania karnego, które będzie przedmiotem rozpoznania przez niezawisły i bezstronny sąd. Na tym etapie sprawy nie może być zatem mowy o przesądzeniu czyjejś winy czy też niewinności, bowiem nie to zagadnienie jest przedmiotem rozpoznania organu administracji publicznej. Powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi jaką złożył R. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji w całości albo stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym i niewłaściwym zastosowaniu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji poprzez uznanie, że zwolnienie na tej podstawie prawnej powinno być zmaterializowane w każdym przypadku po upływie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, nadto nieuwzględnienie indywidualnego charakteru niniejszej sprawy, w której to upływ wskazanego okresu nie jest zależny od strony postępowania. Zarzucił również obrazę art. 7 i art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, że czyn zarzucany mu w postępowaniu karnym stanowiący podstawę zawieszenia go w czynnościach służbowych charakteryzuje się wysokim prawdopodobieństwem jego popełnienia, choć z prowadzonego postępowania karnego to nie wynika. Nadto, zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie przez organ I instancji o miejscu i terminie przesłuchania świadka podinsp. W. Z. na 7 dni przed terminem oraz niezapewnienie udziału skarżącego w przeprowadzeniu ww. dowodu, a także uniemożliwienie zadawania pytań, które miał zamiar zadać świadkowi - art. 136 kpa polegające na nie przeprowadzeniu ponownego przesłuchania ww. świadka, tym razem w obecności strony - art. 6-9 kpa poprzez zbyt lakoniczne informowanie o przysługujących mu uprawnieniach i nieinformowanie w ramach postępowania zgodnie z jego wnioskiem o przesłankach, którymi kierował się organ przy wszczęciu postępowania zwolnieniowego - art. 107 § 1 kpa poprzez pominięcie niezbędnych elementów decyzji wydawanej w granicach uznania administracyjnego - art. 77 kpa polegające na odstąpieniu od obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że intencją ustawodawcy było aby szczególny tryb zwolnienia ze służby zawarty w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji mógł być stosowany tylko w przypadku gdy policjant celowo podejmuje działania zmierzające do przedłużenia toczącego się procesu karnego i rozmyślnie utrudnia prowadzenie postępowania przygotowawczego albo zakłóca przewód sądowy. W jego zaś sytuacji okoliczności takie nie miały, nie mają i nie będą miały miejsca. W żaden bowiem sposób nie utrudniał postępowania karnego i nie zamierza tego czynić. Koronnym argumentem przemawiającym za uchyleniem rozkazu personalnego jest fakt przeciągania postępowania karnego wskutek przesuwania terminów rozpraw sądowych, co potwierdzają akta postępowania karnego. Upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest zatem spowodowany przez skarżącego, tylko przez niezależne od niego okoliczności leżące de facto po stronie wymiaru sprawiedliwości, a także uczestników postępowania, w szczególności biegłych sądowych mających wydać opinię na wniosek sądu. Zdaniem skarżącego zasadne było wstrzymanie się z rozwiązaniem stosunku służbowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, tym bardziej, że ustawodawca pozostawił właściwemu organowi luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie trudno mówić o tym, że postępowanie karne z całą pewnością zakończy się wyrokiem skazującym, albowiem godziłoby to w zasadę domniemania niewinności. Powołując się na wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 106/08 z dnia 6 listopada 2008 r. podniósł, że decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szerszego uzasadnienia. Nadto, z ww. wyroku wynika, że jeżeli policjant w żaden sposób nie przyczyni się do upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i w żadnym z postanowień prokuratora bądź sądu nie pojawi się argument, iż utrudnia on śledztwo bądź wystąpi sytuacja w której policjant będzie uchylał się od udziału w czynnościach służbowych, to nie jest zasadne korzystanie przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych z przesłanki dopuszczającej zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Komendant Główny Policji podniósł, że zarzuty skargi nie są zasadne, bowiem postępowanie zostało przeprowadzone w prawidłowy sposób. W pismach procesowych z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz [...] kwietnia 2010 r. skarżący zawarł wniosek przeprowadzenie dowodu oraz dołączenie do akt postępowania wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa [...] w Krakowie Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...], w którym to został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia. Uchylając zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz organu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji z którego wynika, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zwolnienie ze służby w tym trybie ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym przedmiocie jest decyzją uznaniową i pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych (w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji - Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie), przy czym wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia może nastąpić w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: musi upłynąć 12 miesięcy od momentu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz, że przyczyny będące podstawą zawieszenia nie ustały. Toteż ostatecznie Sąd uznał, że zaskarżone przez funkcjonariusza rozkazy personalne zwalniające go ze służby miały oparcie w przepisach art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednakże, w ocenie Sądu w sprawie zaistniała przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, który to stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W przypadku o którym mowa w ww. przepisie chodzi o sytuację, gdy decyzja została oparta na "kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu; rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującą decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych" (Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 234) - patrz B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 8 wydanie. Wydawnictwo C.H. Beck s. 658). Zdaniem Sądu pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 kpa należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. Związek, o którym mówi ww. przepis, można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Językowy sens pojęcia "w oparciu" można bowiem scharakteryzować zwrotem "na podstawie", co wprost wskazuje, że jakaś decyzja znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej decyzji (patrz - LEX/EI.2010 Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, komentarz do art. 145 kpa). Skarżący rozkazem personalnym nr [...] Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 30 listopada 2007 roku z powodu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 kk. Kolejnym rozkazem personalnym ww. Komendanta nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych od 1 marca 2008 r. do czasu zakończenia postępowania karnego z powodu skierowania przeciwko niemu w dniu [...] grudnia 2007 r. aktu oskarżenia. Jedyną więc przyczyną wydania decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych był ciążący na nim zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 231 § 2 kk, a następnie skierowanie przeciwko niemu aktu oskarżenia. Powyższa decyzja wskutek upływu 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, stała się podstawą do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, która to obecnie podlega kontroli Sądu. Wydanie tej decyzji nie byłoby jednak możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, a wydanie z kolei tej decyzji bez przedstawienia zarzutu popełnienia przestępstwa, a następnie skierowania przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. Tak więc, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie, decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, na podstawie której z kolei wydano decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, została wydana w oparciu o inną decyzję - która to została następnie uchylona lub zmieniona. Decyzją tą był sporządzony przez prokuratora i skierowany do sądu w dniu [...] grudnia 2007 r. akt oskarżenia. W wyniku bowiem skierowania aktu oskarżenia, zarzuty w nim zawarte okazały się niezasadne, a skarżący został ostatecznie - prawomocnym wyrokiem sądu uniewinniony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Komendant Główny Policji zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na: - bezpodstawnym przyjęciu, że istnieje przesłanka do uchylenia zaskarżonych decyzji administracyjnych na podstawie wyżej wymienionego przepisu, mimo iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonego rozkazu Komendanta Głównego Policji nie doszło do naruszenia prawa, - bezpodstawnym przyjęciu, że wydanie wyroku uniewinniającego Policjanta po zwolnieniu go ze służby zgodnie z przepisami ustawy o Policji dawało podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia tego Policjanta ze służby. Z tych powodów w skardze kasacyjnej wnoszono o 1/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. 2/ zasądzenie na rzecz Komendanta Głównego Policji kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącego, relacja między aktem oskarżenia a wyrokiem uniewinniającym nie jest tożsama z relacją między decyzją a uchylającą ją decyzją nadzorczą lub między orzeczeniem sądu a uchylającym je orzeczeniem sądu drugiej instancji. Wniesiony akt oskarżenia, który ostatecznie nie doprowadził do skazania, nie jest tożsamy z "uchyloną decyzją" ani "uchylonym orzeczeniem" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Art. 145 § 1 pkt 8 można by więc doń stosować jedynie w drodze bardzo wątpliwej analogii. Tymczasem nie ma żadnego racjonalnego powodu, by odwoływać się do tego typu naciągniętych interpretacji. Bowiem zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Natomiast art. 42 ust. 7, stanowi, że przepis art. 42 ust. 1 stosuje się odpowiednio do Policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zakończyło się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. Zestawienie art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 7 prowadzi do wniosku, że samoistną podstawę automatycznego – tj. z mocy prawa – przywrócenia do służby stanowi zarówno uchylenie decyzji stanowiącej podstawę zwolnienia ze służby, jak i wyrok uniewinniający Policjanta. Kasator zarzucił ponadto, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. nie może odnosić się do tych podstaw wznowienia, których przesłanką wznowienia nie jest naruszenie prawa, ale okoliczność zaistniała po wydaniu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to związanie podstawami określonymi w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy Sąd I instancji naruszył inne, niż wskazane w skardze kasacyjnej przepisy. Powyższa zasada nie dotyczy jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), których w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na podstawie wyartykułowanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji należało uznać za uzasadniony. Wymieniony przepis stanowi, że sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, przy czym podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wymienia art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa. Jednak przesłankom wznowienia postępowania wymienionym w art. 145 § 1 pkt 5, 7, 8 kpa nie można przypisać cechy naruszenia prawa (vide: wyrok I GSK z 6.11.2009). Jest bowiem niespornym, że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 nr 43 poz. 277 ze zm.) przewidują możliwość zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust. 1 ), jak i dopuszczają możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia (art. 41 ust. 2 pkt 9). W uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji nie wykazano aby przy wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służby doszło do naruszenia prawa ustawy o Policji dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie można bowiem organowi, który korzysta z przepisów art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji stawiać zarzutu, że naruszył prawo, jeżeli po 16 miesiącach zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych korzysta z możliwości jego zwolnienia, gdyż specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, potrzeba wykonywania określonych ustawą zadań obowiązek zapewnienia prawidłowego funkcjonowania formacji, nakłada na organy decyzyjne Policji wręcz obowiązek takiego kształtowania składu osobowego, który pozwoli na wykonywanie służby aktywnie, a nie teoretycznie. Przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa wyraźnie wskazuje, że podstawą wznowienia postępowania może być decyzja, która została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Takie brzmienie przepisu, nie pozwala na akceptację wywodu Sądu pierwszej instancji, który przymiot "decyzji uchylonej" nadaje aktowi oskarżenia skierowanemu do sądu powszechnego w dniu [...] grudnia 2007 r. Tak skonstruowana próba interpretacji przepisów jest wadliwa i w świetle uregulowań art. 42 ust. 7 w związku z art. 42 ust. 1-6 ustawy o Policji zbędna, bowiem wskazane przepisy zapewniają zwolnionemu funkcjonariuszowi, uniewinnionemu wyrokiem karnym należytą ochroną i możliwość powrotu do służby. Z powyższych względów należało podzielić zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Z tych powodów na podstawie art. 185 i 203 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.