I OZ 288/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 588/09 odrzucające zażalenie L. O. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2009 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) października 2009 r., nr (...) w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji i umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 588/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie L. O. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2009 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) października 2009 r., nr (...) w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 4 grudnia 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga L. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) października 2009 roku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2009 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 14 grudnia 2009 roku. W dniu 22 grudnia 2009 roku skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Podniósł, że jego działania stanowią inicjatywę społeczną mającą na celu dobro mieszańców miejscowości położonych wokół nielegalnego toru, poprawę bezpieczeństwa życia i zdrowia mieszkańców oraz ochronę środowiska naturalnego. W związku z tym wnosi o odstąpienie od uiszczenia wpisu sądowego. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2009 roku zostało doręczone stronie w dniu 14 grudnia 2009 roku. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 15 grudnia 2009 roku i upłynął w dniu 21 grudnia 2009 roku. W związku z tym zażalenie skarżącego z dnia 22 grudnia 2009 roku (data stempla pocztowego) wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 194 § 2 P.p.s.a. i jako takie podlegało odrzuceniu. Natomiast wraz z odpisem zarządzenia z dnia 7 grudnia 2009 roku doręczono stronie pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia wraz z konsekwencjami niedochowania wymogów. W zażaleniu na powyższe postanowienie L. O. podniósł, iż uchybienie w prawidłowym wniesieniu powyższego zażalenia spowodowane było błędnym dostarczeniem wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie zostało bowiem dostarczone do ojca skarżącego, który nosi takie samo imię i nazwisko jak on oraz zamieszkuje pod takim samym adresem. Ojciec przekazał skarżącemu przedmiotowe wezwanie dopiero po kilku dniach od jego otrzymania, przez co mimo woli przekroczył on ustawowy termin do wniesienia na nie zażalenia. Skarżący podniósł również, iż jego działania w powyższej sprawie stanowią inicjatywę społeczną, popieraną przez wiele osób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Doręczenie, o którym mowa w tym przepisie oznacza nie tylko tzw. doręczenie właściwe, kiedy to przesyłka doręczana jest bezpośrednio adresatowi, lecz również przewidziane w powołanej ustawie tzw. doręczenie zastępcze, kiedy to przepis prawa nakazuje traktować przesyłkę jako skutecznie doręczoną. W myśl bowiem art. 72 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania w zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż wezwanie Sądu pierwszej instancji zostało doręczone stronie w dniu 14 grudnia 2009 roku. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem w dniu 21 grudnia 2009 roku. Z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłkę odebrał dorosły domownik – żona skarżącego M. O. (k. 36). Skarżący w zażaleniu nie kwestionuje tych okoliczności, a jedynie podnosi, że powyższe wezwanie odebrał jego ojciec, który przekazał je skarżącemu po kilku dniach, co spowodowało uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Powyższy zarzut ten nie może zostać uwzględniony, gdyż niedochowanie należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu. Ponadto twierdzenia skarżącego, iż wezwanie odebrał jego ojciec nie znajdują oparcia w aktach sprawy, gdzie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje podpis oraz adnotacja żony skarżącego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że od dnia 14 grudnia 2009 r., czyli od dnia dokonania tego doręczenia zastępczego, należy więc liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na zarządzenie z dnia 7 grudnia 2009 r., który upłynął w dniu 21 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie naruszył więc prawa, odrzucając zażalenie skarżącego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. jako wniesione po upływie ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.