I SA/Ol 865/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.),, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o wymiarze podatku od towarów i usług, po wznowieniu postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania podatnika utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]" nr "[...]" którą, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" określającą M. J. zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień i październik 2002r. Z motywów decyzji i akt podatkowych wynika następujący stan sprawy: W dniu 16 czerwca 2009 roku do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynął wniosek M.J., reprezentowanego przez adwokata P.S., o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem wnioskodawcy w sprawie, w której została wydana decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i październik 2002 roku, wyszły na jaw nowe fakty nie znane stronie w trakcie trwania postępowania. Nową okolicznością był wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 2009 roku, sygn. akt "[...]", uniewinniający M.J. od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego. W ocenie wnioskodawcy poza brakiem winy oskarżonego materiał dowodowy wykazał, iż nie było podstaw do ustalenia przez organy podatkowe zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień i październik 2002 roku. Przesłuchiwani w sprawie karno - skarbowej świadkowie jednoznacznie potwierdzili, iż miały miejsce dostawy paliwa do stacji prowadzonej przez stronę, a dostawca paliwa, H.S. ZU-H "A" faktycznie dostarczał paliwo, do którego posiadał tytuł prawny. W związku z powyższym, pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy, zakończonej wymienionym wyżej wyrokiem, a w szczególności z treści protokołów z przesłuchania świadków: H.S., M.K., W. P. oraz całości dokumentacji dowodowej dotyczącej wydania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr "[...]" z dnia "[...]". Postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 roku, Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia "[...]", w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z żądaniami przeprowadzenia dowodów, złożonymi zarówno we wniosku z dnia 5 czerwca 2009 roku o wznowienie postępowania, jak i w toku wznowionego postępowania (w piśmie z dnia 24 lipca 2009r.) postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2009 roku, Organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodów z całości dokumentacji dowodowej w sprawie decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" oraz odmówił przesłuchania świadków: H.S., M.K., W.P. na okoliczność rzeczywistego przebiegu transakcji prowadzonych ze stroną, a w szczególności, czy sprzedaż rzeczywiście miała miejsce oraz, czy dostawca towaru był jego właścicielem. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik strony zostały stwierdzone wystarczająco dowodem w postaci wyciągu z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" wydanej wobec H.S. ZU-H "A". Ponadto organ podatkowy wskazał, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków spowodowałoby, iż zeznania byłyby nowymi dowodami w sprawie, przeprowadzonymi po wydaniu decyzji ostatecznej. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]" Nr "[...]". W jej uzasadnieniu wskazał, że zarówno wyrok Sądu Rejonowego Grodzkiego z dnia 20 maja 2009r. oraz zeznania przesłuchanych w toku postępowania karnego świadków (z dnia 7 i 19 maja 2009r.) nie istniały w dniu podejmowania rozstrzygnięcia przez organy podatkowe, zatem nie mogą stanowić nowych dowodów w sprawie, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz o uwzględnienie wniosku w zakresie uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i październik 2002r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". W ocenie odwołującego się decyzja z dnia "[...]" została wydana z naruszeniem art. 180, art. 181 i art. 182 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie przeprowadzono czynności dowodowych wnioskowanych przez stronę, pozwalających na ustalenie nowych okoliczności, co do stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem decyzji, tj. co do tego, czy H.S. prowadząc działalność gospodarczą pod firmą "A" nabył skutecznie towar, zbyty następnie M.J. Odwołujący się podkreślił, że w sprawie podatkowej dotyczącej H.S., odmówiono pełnomocnikowi M.J. wglądu do akt sprawy. Natomiast w 2009 roku, z prowadzonego przed Sądem Rejonowym postępowania karnoskarbowego, tj. zeznań świadków i dokumentacji podatkowej H.S. można wywieść, że pewne ilości paliw były jednak przez niego nabywane. Pełnomocnik strony wskazał, że niezasadne jest nawiązywanie przez Dyrektora Izby Skarbowej do treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, ponieważ we wniosku o wznowienie postępowania wyraźnie powoływał się na treść materiału dowodowego zebranego w sprawie, stanowiącego o tym, że ustalenia decyzji z dnia "[...]" były błędne. Sama treść uzasadnienia wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy niczego nie wnosi, a opisy dokonane przez Sąd, dotyczące oceny postępowania organów podatkowych w ramach prowadzonych przez nie czynności, związanych z wydaniem decyzji podatkowych oraz ich ocena wykraczają poza kognicję Sądu Rejonowego i w treści uzasadnienia do wyroku uniewinniającego nie powinny być ujmowane. Organ podatkowy we wznowionym postępowaniu, nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, a w szczególności dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy w sprawie sygn. akt "[...]" oraz dowodów z przesłuchania wskazanych świadków. W toku postępowania odwoławczego, po otrzymaniu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji podatkowej ZU-H "A" H. S. W uzasadnieniu wskazał, że H.S. nabywał w 2002 roku paliwa płynne od innych podmiotów, w ilościach przekraczających ilości zbywane M.J. Fakt ten był ukrywany przed stroną i z tego powodu przeprowadzenie wskazanego dowodu stało się niezbędne. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. Wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Strona inicjując postępowanie wznowieniowe od sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", powołała się na przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Ujawnione okoliczności faktyczne (dowody) muszą zatem mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, czy nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym, istniejące jednak w dacie wydania decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe nie może być zatem wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są zasady rozpoznawania sprawy w tym trybie, a ponadto organ prowadzący postępowanie nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 2009 roku i protokoły przesłuchań świadków z dnia 7 i 19 maja 2009 roku: H.S., M.K., W.P., nie istniały w dniu podejmowania rozstrzygnięcia przez organy podatkowe, a więc dowody te nie spełniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zatem wskazane przez stronę nowe okoliczności i dowody, którymi być miały: wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 2009 roku i protokoły przesłuchań świadków z dnia 7 i 19 maja 2009 roku: H.S., M.K., W.P., nie zostały uznane, jako te, o których stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że sformułowania zawarte we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w odwołaniu sprowadzają się przede wszystkim do żądania ponownej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną z dnia "[...]" w kontekście dowodów, które pojawiły się w 2009 roku, czyli po wydaniu decyzji. Postawiony przez pełnomocnika zarzut naruszenia art. 180-182 Ordynacji podatkowej, poprzez nie przeprowadzenie czynności dowodowych wnioskowanych przez stronę, pozwalających na ustalenie nowych okoliczności, co do stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem decyzji, organ odwoławczy ocenił jako nietrafny. Natomiast podnoszona w odwołaniu kwestia dotycząca braku wglądu, w toku prowadzonego przez organ kontroli skarbowej postępowania, do dokumentacji zebranej w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec H.S., dotyczącej działalności gospodarczej tego podmiotu, nie ma związku z rozpoznawaną sprawą. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wniosek z dnia 12 października 2009r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji podatkowej ZU-H "A" H. S. nie mógł być pozytywnie rozpoznany. Zwrócił uwagę, że postępowanie kontrolne prowadzone wobec H.S. zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia "[...]" Nr "[...]", natomiast postępowanie prowadzone wobec M.J. zakończyło się wydaniem decyzji z dnia "[...]" Nr "[...]". W uzasadnieniu decyzji adresowanej do H.S. wskazano jednoznacznie, że wysokość podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2002 roku została obliczona z pominięciem faktur zakupu i sprzedaży paliwa i komponentów do jego produkcji oraz z pominięciem innych faktur w całości lub w części związanych z tymi transakcjami, ponieważ nie dotyczyły działalności ZUH "A". Kluczowe ustalenia dotyczące transakcji (zakupu-sprzedaży paliw) wykazanych przez te podmioty znalazły zatem odzwierciedlenie w obu rozstrzygnięciach, stąd brak jest podstaw do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. W odniesieniu do zarzutu strony, iż w decyzji będącej przedmiotem odwołania, organ podatkowy zacytował treść uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, Dyrektor Izby Skarbowej nadmienił, iż to pełnomocnik strony w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania podkreślał, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 20 maja 2009 roku uniewinnił M.J. od popełnienia zarzucanego mu czynu, a z treści zebranych materiałów dowodowych wynikało, że brak było podstaw do uznania przez organy skarbowe zasadności ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień i październik 2002 roku. Tymczasem Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku podzielił stanowisko organu podatkowego w kwestii nieskuteczności transakcji wykazanych przez M.J. i H.S. Wobec powyższego, Organ podatkowy rozważając argumenty strony zawarte we wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wykazał jedynie, iż ocena stanu faktycznego zawarta w decyzji ostatecznej z dnia "[...]" pokrywa się z oceną zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 2009r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. J. działając przez adwokata wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji oraz obciążenie organu kosztami procesu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 180, art. 181 i art. 182, ze względu na nie przeprowadzenie czynności dowodowych wnioskowanych przez stronę – pozwalających na ustalenie nowych okoliczności co do stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z "[...]"– czego skutkiem doszło do niewłaściwego zastosowania art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazano, że strona wniosek o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o uchylenie ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego złożyła w związku z treścią zeznań złożonych przez świadków przesłuchiwanych w trakcie postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygn. akt "[...]". Treść zeznań tych świadków stała w sprzeczności z materiałem dowodowym, na który powoływał się organ wydając sporną decyzję z 2006 roku. Dotyczyło to w szczególności faktów dotyczących tego, czy H.S. nabywał skutecznie towar, który następnie zbywał na rzecz M.J. – w ramach prowadzonej pod firmą ZU-H "A" działalności gospodarczej. Zdaniem strony koniecznym się stało odtworzenie stanu faktycznego z okresu objętego kontrolą Urzędu Kontroli Skarbowej zakończoną ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]". Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, że żądanie wglądu do dokumentacji związanej z postępowaniem podatkowym prowadzonym przeciwko H. S. (którego odmówiono stronie w trakcie postępowania kontrolnego) nie ma związku ze sprawą niniejszą. Jego zdaniem, skoro świadkowie przed sądem opisywali stan faktyczny odmienny od przyjętego przez Organ Kontroli Skarbowej to zasadnym było przeprowadzenie dowodu w tym zakresie. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał automatycznego włączenia materiałów dowodowych zebranych w sprawie prowadzonej przeciwko H.S. do sprawy przeciwko stronie. Jednak ustalenia w tamtej sprawie są błędne – wiadomość o tym strona powzięła w trakcie postępowania karnego przed Sądem Rejonowym – kiedy to akta podatkowe H.S. stanowiły dowód w sprawie karnej. Pełnomocnik skarżącego podnosi, iż bezprzedmiotowe jest zawarte w decyzji powołanie się na treść uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego– uniewinniającego M. J. od odpowiedzialności karno – skarbowej. Podtrzymuje stanowisko o zaistnieniu przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Polemizując z przytoczonym fragmentem uzasadnienia decyzji wyraża pogląd, że instytucja wznowienia postępowania dotyczy nie tyle sytuacji zaistnienia wad – w rozumieniu niewłaściwego postępowania organu – ale powzięcia wiadomości o istnieniu określonych stanów faktycznych nieznanych organowi w czasie orzekania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Przedmiotem postępowania związanego z wznowieniem postępowania jest właśnie ustalenie czy rzeczywiście takie zdarzenia miały miejsce oraz zweryfikowanie decyzji ostatecznej. Skoro organ dokonał wznowienia postępowania w trybie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, na wniosek strony, w którym powoływano się na nowe okoliczności to tym samym zaakceptował wskazane nowe okoliczności. Brak jest zatem podstaw do odmowy dokonania merytorycznej oceny tych nowych okoliczności. Błędne jest stanowisko Organu, że zgłoszone przez stronę wnioski dowodowe dotyczące nowych okoliczności nie spełniają przesłanek art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Te zarzuty organ mógł podnosić rozstrzygając o wznowieniu postępowania. Fakt wznowienia postępowania nakładał na organ obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy poprzez ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Natomiast organ odmówił przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę czynności co stanowiło błędy postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy ziściły się przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uregulowana w art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej instytucja wznowienia postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Ma na celu stworzenie możliwości ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. § 1 tego artykułu wymienia jedenaście podstaw wznowienia. Wskazanie co najmniej jednej z nich uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1). Czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym postanowieniem (art. 243 § 2), a wynik badania przedstawia decyzji, o której mowa w art. 245 Ordynacji podatkowej. Uchylenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Powołany wyżej art. 245 Ordynacji podatkowej wylicza rodzaje i określa treść decyzji, którymi kończy się postępowanie wznowieniowe. Zastosowany w rozpatrywanej sprawie art. 240 § 5 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten stawia wymóg kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe dowody lub okoliczności faktyczne muszą być istotne dla sprawy, powinny istnieć w chwili wydawania decyzji, być nieznanymi organowi wydającemu decyzję, zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wyżej wymienione przesłanki wznowienia postępowania bowiem dowody, na które wskazał pełnomocnik skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania tj. wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 2009r. i zeznania świadków, złożone w dniach 7 i 19 maja przed tym Sądem nie istniały w dniu podejmowania ostatecznej decyzji, w odniesieniu do której żądano wznowienia postępowania. Tę ocenę Sąd podziela. Odnosząc się do argumentów i zarzutów skargi przede wszystkim należy zwrócić uwagę na wynikające z nich błędne identyfikowanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" jako decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych, postępowanie podatkowe w trybie zwykłym zakończone zostało wydaniem decyzji ostatecznej w dniu "[...]" przez Dyrektora Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" o wymiarze zobowiązań w podatku VAT za sierpień i październik 2002r. Decyzja ostateczna była przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 maja 2007r. sygn. akt. I SA/Ol 192/07 oddalił skargę podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2008r. sygn. akt I FSK 1408/07 oddalił skargę kasacyjną M. J. od wyroku Sądu I instancji. Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły okoliczności, wskazane jako podstawa wznowienia i mieszczące się w wyliczeniu zawartym w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Tymczasem z wniosku wynikało, iż poza powołaniem się na wyrok Sądu Rejonowego i zeznania świadków w istocie strona zmierzała do ustalenia na nowo okoliczności faktycznych, zgłaszając wniosek dowodowy o ponowne przesłuchanie świadków, którzy,( jak wynika z akt sprawy) byli przesłuchiwani w postępowaniu zwykłym w dniu 25.07.2006r. oraz o dostęp do dokumentacji zebranej w sprawie innego podatnika. Zauważyć przy tym trzeba, że te kwestie, podnoszone we wznowionym postępowaniu były przedmiotem oceny przez sądy administracyjne, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach powołanych wyżej orzeczeń WSA w Olsztynie i NSA. Wbrew argumentacji skargi wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej w żadnym wypadku nie przesądzało o zaakceptowaniu przez organ podatkowy nowych okoliczności faktycznych. Jak na wstępie Sąd stwierdził, wydanie postanowienia jest wymogiem formalnym, służącym "otwarciu" postępowania, w którym dopiero następuje badanie czy wskazywana przez stronę we wniosku przesłanka wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła. W sprawie nie zostały naruszone reguły tego postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej we wznowionym postępowaniu zebrał i dokonał oceny dowodów, na które strona się powoływała we wniosku o wznowienie postępowania. Prawidłowa jest konkluzja, iż nie wynikły z nich nowe żadne nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi przy podejmowaniu decyzji ostatecznej o wymiarze zobowiązań w podatku VAT za sierpień i październik 2002r. Należy podkreślić, że ujawnienie "nowych okoliczności faktycznych" o jakich nowa w art.. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie oznacza sytuacji w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.