VII SA/Wa 1240/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] [...] wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania inwestora od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty J. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku mieszkalno-pensjonatowego przy ul. [...] w S. (dz. [...] i [...]) - uchylił decyzję Wojewody w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że warunkiem uzyskania pozwolenia jest nie tylko spełnienie wymagań z art. 32 ust. 4 ale także wymogów art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Wskazał dalej, że decyzja o pozwoleniu została wydana po spełnieniu tych warunków przez inwestora, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza S. o warunkach zabudowy (parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom tej decyzji zarówno pod względem zachowania linii zabudowy jak i wskaźnika zabudowy). Odnośnie miejsc parkingowych, organ odwoławczy zauważył, że w decyzji o wzizt wskazano je ogólnie bez konkretnej liczby a zatem brak jest podstaw do jednoznacznego uznania, że przewidziana w projekcie ilość miejsc jest niewystarczająca i rażąco narusza zapis decyzji o wzizt oraz warunki techniczne. Brak też podstaw do uznania, że lokalizacja miejsc postojowych jest sprzeczna z § 19 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych, bowiem miejsca parkingowe usytuowane przy granicy z działką D. S. nie są objęte kwestionowanym pozwoleniem a są to miejsca parkingowe istniejące. Jak wskazał dalej organ odwoławczy, rozbudowywany budynek został zaprojektowany w odległości większej niż 4 m od granic z działkami sąsiednimi, jednakże zaprojektowane schody są usytuowane w najbliższym punkcie w odległości 1,96 m od działki skarżącej, co jest naruszeniem § 12 ust. 5 warunków technicznych. Naruszenia tego jednak nie można uznać za rażące, gdyż nie wywołuje ono skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania a w szczególności nie narusza praw osób trzecich. Co do braku niezbędnych uzgodnień projektu - to jak 1 wskazał organ - nie stanowi on przesłanki nieważnościowej, lecz ewentualną przesłankę wznowieniową. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną wadą żart. 156 § 1 kpa. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła D. S., domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 - 9 kpa, art. 11 i 77 § 1 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, a także art. 34 ust. 3 pkt 1 i 35 ust. 4 prawa budowlanego i § 18 i 19 rozporządzenia wykonawczego. Odwołując się do decyzji Wojewody [...] jako prawidłowo wskazującej rażące naruszenie prawa, skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nieprawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i błędnie uznał, że nie istnieją wątpliwości co do zgodności pozwolenia z warunkami zabudowy. Zdaniem skarżącej nie można przyjąć, że jeżeli zapis ogólny mówi o niezbędnej ilości miejsc parkingowych to inwestor nie ma obowiązku stosować się do przepisów § 18 i 19 warunków technicznych. Błędnie też organ przyjął, że miejsca usytuowane przy granicy z działką skarżącej nie są objęte kwestionowanym pozwoleniem. Skarżąca nie zgadza się też ze stanowiskiem, że sporna inwestycja nie narusza praw osób trzecich, podczas gdy istnieje niedopuszczalne przepisami zbliżenie do granicy działki na odległość 1,96 m. W ocenie skarżącej funkcjonowanie nowego obiektu naruszać może jej podstawowe prawo własności. Skarżąca wskazała również, że uzasadnienie decyzji organu nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa, bo organ ograniczył się do lakonicznych i arbitralnych stwierdzeń. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrolowana w postępowaniu sądowym decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym należącym do trybów nadzwyczajnych w administracji. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 Kpa, toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu wad istniejących od dnia jej wydania. Dokonując oceny czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji. Należy podkreślić, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jak ma to miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie kontrolowania była decyzja o pozwoleniu na budowę, którego uzyskanie uwarunkowane jest spełnieniem wymogów art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Jak wynika z akt administracyjnych planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza S. z dnia [...] o warunkach zabudowy (linia zabudowy i wskaźnik zabudowy odpowiadają warunkom określonym w wzizt). Decyzja ta wskazywała, że dla przedmiotowej inwestycji należy zaprojektować niezbędną ilość miejsc postojowych, lecz ich liczby nie wskazywała. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organu, że przy takim zapisie brak jest podstaw do jednoznacznego uznania, że przewidziana w projekcie ilość miejsc jest niewystarczająca i narusza w sposób rażący zapis decyzji wzizt oraz § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 75/02, poz. 690). Również nie ma podstaw do uznania, ze lokalizacja miejsc postojowych stanowi naruszenie § 19 rozporządzenia wykonawczego, skoro miejsca usytuowane przy granicy z działką nr [...] należącą do skarżącej - co wynika z projektu zagospodarowania terenu - są miejscami parkingowymi istniejącymi, natomiast nowoprojektowane miejsca znajdują się przy granicy z działką nr [...] nie będącą działką budowlaną. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że badana decyzja nie narusza przepisu § 12 ust. 1 warunków technicznych, bowiem rozbudowywany budynek został zaprojektowany w odległości większej niż wymagane 4 m od granic z działkami budowlanymi. Wprawdzie przy projektowaniu naruszony został ust. 5 § 12 warunków, gdyż projektowane schody są usytuowane w najbliższym punkcie w odległości 1,96 m zamiast 2,7 m od działki skarżącej jednakże naruszenie to nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania, w szczególności zaś nie narusza praw osób trzecich co powoduje, że tego naruszenia nie należy kwalifikować jako rażące. Jak wynika z akt sprawy powyższe sąsiedztwo odnosi się do działki [...], która wykazana jest w dokumentacji jako nieużytki nie mające charakteru działki budowlanej. (działka [...] i działka nr [...] będąca budowlaną tworzą łącznie działkę obecną o nr [...] należącą do skarżącej - vide mapa wykazu zmian z 9 lipca 2008 r.). Gdy chodzi zaś o zarzut niekompletności dokumentacji, zwłaszcza braku ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego i jego przydatności do użytkowania a także uwzględnienia stanu podłoża gruntowego (§ 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego) to podkreślić należy, iż takie ustalenia mogłyby mieć znaczenie i odnosić się do istniejącego budynku inwestora w związku z rozbudowywaną jego częścią, nie zaś do sytuacji obiektu na działce skarżącej. Reasumując, trafny jest pogląd organu odwoławczego odnośnie braku wad kwalifikowanych z art. 156 § 1 kpa decyzji Starosty J. z dnia [...], a zatem uzasadniona była odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).