II GSK 283/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant Beata Cisek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1075/09 w sprawie ze skargi J.O. i D.O. na uchwałę Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1075/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uwzględnił skargę J.O. i D.O. na uchwałę Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu dotyczącego oceny formalnej projektu, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ł. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 22 kwietnia 2009 r. J.O. i D.O. – współwłaściciele PPHU "L." s.c. w Ł. złożyli wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Innowacyjne technologie wielopłaszczyznowej obróbki metali o złożonych strukturach surowcowych w firmie L. w Ł." realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 - Priorytet III: Gospodarka, innowacyjność, przedsiębiorczość; Działanie III.2 – podnoszenie innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstw. Pismem z dnia 19 sierpnia 2009 r. instytucja organizująca konkurs - Centrum Obsługi Przedsiębiorcy, działająca jako instytucja pośrednicząca, wezwała skarżących do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dniu 25 sierpnia 2009 r. strona złożyła poprawiony wniosek. Pismem z dnia 11 września 2009 r. Centrum Obsługi Przedsiębiorcy poinformowało skarżących, że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został odrzucony z przyczyn formalnych. COP wskazało, że wniosek nie spełnia kryteriów kompletności oraz brak jest wymaganych załączników tj.: brak spójności w załączniku "Biznes Plan" z polem D.1.; brak załączników od 23.1 do 23.10, brak załączników potwierdzających status prawny oraz dane partnera (załączniki nr 1, 15, 20 , 21, 22) brak kompletności złożonej wersji papierowej formularza, brak prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarząd Województwa Ł. w uzasadnieniu uchwały oddalającej protest skarżących w sprawie odrzucenia wniosku uznała za zasadny jedynie zarzut, iż protestujący nie byli zobowiązani do złożenia pozwoleń na budowę. Skarżący nie dokonali natomiast poprawy wniosku zgodnie z uwagami zawartymi przy piśmie wzywającym ich do jego uzupełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę J.O. i D.O. stwierdził, że zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) oraz na podstawie postanowień Regulaminu Oceny Wniosków i Komisji Konkursowych oceniających wnioski złożone w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. 2007-2013, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 1089/09 Zarządu Województwa Ł. z dnia 7 lipca 2009 r. Sąd I instancji w sytuacji gdy ustawodawca nie sprecyzował zakresu badania "zgodności z prawem" weryfikacji wniosków, zobligowany był do zbadania przyjętej przez instytucję zarządzającą procedurę i tryb oceny formalnej, w szczególności w zakresie możliwości uzupełniania i poprawiania wniosku. W ocenie Sądu brak jest procedury, która pozwoliłaby zweryfikować trafność zarzutu dotyczącego niekompletności wniosku , tj brak kart w formularzu wniosku, w każdym z dwóch egzemplarzy papierowych. Zgodnie z § 6 "Regulaminu konkursu nr RPLD.03.02.00-3/09 ogłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013 Oś Priorytetowa III: Gospodarka, innowacyjność, Przedsiębiorczość, zadanie III.2 Podnoszenie innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstw" dalej powoływanym jako Regulamin, wniosek o dofinansowanie (a wniosek to wypełniony formularz wniosku z załącznikami) należy składać w zamkniętych kopertach, może on zostać złożony osobiście w punkcie przyjęć, nadany przesyłką kurierską, przesłany pocztą lub przez posłańca. Dowodem wpływu wniosku jest stempel punktu przyjęć lub sekretariatu Centrum obsługi Przedsiębiorcy. Z tego uregulowania istotnie wynika, że przy przyjęciu wniosku jego fizyczna kompletność nie jest badana i że wbrew twierdzeniom skarżących stempel potwierdza jedynie datę przyjęcia dokumentacji bez potwierdzenia jej zawartości. Z punktu 3.4. zasad wyboru (k.21 akt sądowych) wynika, że wypełniony formularz wniosku składa się w wersji papierowej i elektronicznej, po jednym egzemplarzu każdej z wersji, obie wersje muszą być tożsame, przy czym z zasad nie wynika, by wersją oryginalną była wersja papierowa a nie elektroniczna. Natomiast w Regulaminie w §10 pkt 1 wprowadza się wymóg złożenia wniosku w wersji papierowej w 2 egzemplarzach, przy czym jeden z nich jest oryginałem, do którego dołącza się wersję elektroniczną. Wersja elektroniczna obejmuje wniosek i biznesplan (pkt 2 §10 regulaminu). Skarżący w ocenie Sądu nie bez racji podnosili, że wątpliwości co do brakujących stron mogły zostać wyjaśnione w konfrontacji złożonej wersji papierowej z wersją elektroniczną. Z załączonej dokumentacji nie wynika również, na jakim etapie oceny formalnej ujawniono braki kart formularzy wniosku. Sąd poddał w wątpliwość, czy taka procedura jest wystarczająco przejrzysta i czy zabezpiecza przed formułowaniem zarzutów o zagubieniu części dokumentacji już na etapie oceniania. Z uregulowań nie wynika też, czy oceniający uwzględniają również wersję elektroniczną dokumentacji dla zbadania jej kompletności w zakresie braku formalnego w postaci brakujących kart formularza projektu. W ocenie WSA nie uruchomiono takich procedur, które w sposób oczywisty pozwalałyby na zweryfikowanie zarzutu skarżących, że do zagubienia dokumentacji doszło na etapie oceny projektu. Tymczasem skoro procedura przyjmowania wniosków, poddawana jest dwuetapowej ocenie, winna ona umożliwić weryfikację wszelkich zarzutów. Za zasadny również uznał Sąd zarzut dotyczący sformułowania zawartego w piśmie wzywającym do uzupełnienia wniosku. W ocenie Sądu zdanie "brak spójności zapisu w pkt 3.4. podpunkt 8 biznesplanu z zapisem w pkt D.1. – jeden wskaźnik powtarza się wraz z inna wartością" nie jest jasne. Sąd I instancji ponadto wskazał, że zaskarżona uchwała nie odnosi się do stosownych wyjaśnień zawartych w proteście dotyczących kwestii współpracy z innymi podmiotami. W tym zakresie WSA podzielił pogląd skarżących, że nazwa umowy nie przesądza jej treści. Sąd uznał wyjaśnienia wnioskodawców dotyczące charakteru współpracy z innymi firmami za logiczne. WSA podniósł, że zaskarżona uchwała była wyjątkowo lakoniczna, nie odpowiadała zasadzie wyczerpującego i wszechstronnego uzasadnienia motywów decyzji. Ponadto została podpisana przez 5 członków zarządu, zaś uzasadnienie zostało podpisane przez 6 członków. Stanowiło to w ocenie Sądu niedopuszczalny błąd formalny, gdyż uzasadnienie stanowi integralną część uchwały. Oba te elementy powinny zostać podpisane przez te same osoby. W skardze kasacyjnej Zarząd Województwa Ł. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i oddalenie skargi J.O. i D.O., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Ł. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie: 1. art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: - § 10 pkt 8 Regulaminu konkursu nr RPLD.03.02.00-3/09 poprzez nieznanie zarzutu niekompletności wniosku, podczas gdy beneficjent złożył niekompletny wniosek i Instytucja pośrednicząca nie mogła ponownie wezwać wnioskodawcy do jego uzupełnienia ani sama dokonać wyjaśnienia wątpliwości co do brakujących stron, wykorzystując procedury konkursowe, - § 11 pkt 8 w zw. z § 11 pkt 14 Regulaminu konkursu w zw. z pkt 3.5.1 zasad wyboru projektów w trybie konkursu zamkniętego w ramach RPO WŁ na lata 2007-2013 poprzez uznanie przez Sąd, iż nie wskazano o jaką wartość chodzi co czyni zarzut nie poddającym się kontroli podczas gdy wskaźniki w pkt D.1. formularza wniosku w pkt 3.4. podpunkt 8 biznesplanu (bliźniaczych tabel) są rozbieżne co skutkuje niemożnością kontroli przez Instytucję pośredniczącą wskaźników "liczba nowych produktów, usług lub technologii wprowadzonych na rynek w wyniku realizacji projektu w okresie 12 miesięcy po zakończeniu projektu", a w przyszłości kontroli wykonania projektu. Kasator w uzasadnieniu wskazał, że nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, iż brak jest procedury, która pozwalałaby zweryfikować trafność zarzutu instytucji zarządzającej w zakresie niekompletności wniosku. § 10 regulaminu stanowi, że wniosek powinien być złożony w wersji papierowej w dwóch egzemplarzach, natomiast w myśl pkt 8 § 10 regulaminu dokumentacja powinna być przygotowana w sposób, aby uniemożliwić zagubienie stron. Niemożliwa była również konfrontacja wersji papierowej wniosku z wersją elektroniczną, gdyż obie wersje papierowe wniosku były niekompletne. Instytucja bada bowiem jedynie czy wersja papierowa jest tożsama z wersją elektroniczną wniosku. Organ podniósł, że beneficjent wezwany m.in. do poprawy pkt D.1. wniosku o dofinansowanie, przesyłając poprawiony wniosek w tym zakresie powinien wprowadzić zmiany w pkt 3.4. biznesplanu. Brak wprowadzenia poprawki doprowadził do niespójności dokumentacji (zawartych w nim wskaźników). Ta rozbieżność, spowodowałaby, że instytucja pośrednicząca nie mogłaby w przyszłości dokonać kontroli wykonania projektu na podstawie zawartych w dokumentacji wskaźników. Instytucja nie miała możliwości ponownego wezwania do poprawy tych rozbieżności, co obligowało ją do odrzucenia wniosku J.O. i D.O. Za błędne uznał kasator stanowisko Sądu I instancji dotyczące konieczności ponownego wyjaśnienia ewentualnej współpracy wnioskodawcy z innymi podmiotami. Wnioskodawca bowiem niejednoznacznie w dokumentacji określił, czy projekt będzie realizował samodzielnie czy z innymi podmiotami. Organ podkreślił, że obowiązkiem beneficjenta jest przygotowanie wniosku w taki sposób aby nie budził on żadnych wątpliwości. Ponadto organ wskazał, że wbrew twierdzeniom Sądu uchwała, zarówno jej sentencja jak i uzasadnienie zostały podpisane przez 4 członków Zarządu, a nie 5 członków, gdyż 1 członek był nieobecny i nieobecność ta była usprawiedliwiona. Dodatkowo został złożony podpis przez Dyrektora Departamentu Merytorycznego, przygotowującego stanowisko w zakresie rozstrzygnięcia protestu. Nie było możliwe podpisanie uchwały przez 6 członków Zarządu, gdyż taka reprezentacja byłaby niezgodna z art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt. 1) oraz przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt. 2). W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej wyjaśnienia wymaga, że treść art. 176 p.p.s.a. w brzmieniu, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać, m.in przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, w zestawieniu z art. 183 § 1 tej ustawy oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od konkretnie oznaczonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego "w granicach skargi kasacyjnej" (poza przypadkiem nieważności postępowania) i z zastrzeżeniem możliwości przytaczania przez strony jedynie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Wnoszący kasację temu obowiązkowi nie sprostał. Skarżący wbrew regulacjom określonym w cyt. powyżej przepisach p.p.s.a., nie wskazując podstaw kasacji z art. 174 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., a zarzuty wniesionej kasacji powiązał wyłącznie z treścią przepisów art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. przepisów postępowania). Co do meritum zaskarżonego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w świetle art. 47 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz.UE L 210 z 2006 r.), dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, za przeprowadzenie ocen odpowiedzialne jest państwo członkowskie lub Komisja, w zależności od przypadku. Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 13 cyt. rozporządzenia. Państwa członkowskie zobowiązane zostały do zapewnienia zasobów niezbędnych do przeprowadzenia oceny, organizowania pozyskiwania i gromadzenia niezbędnych danych oraz skorzystania z różnych rodzajów informacji dostarczanych przez system monitorowania (art. 48 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 6 k.p.a.). Zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 każdy komitet monitorujący sporządza swój regulamin wewnętrzny w ramach instytucjonalnego, prawnego i finansowego porządku danego państwa członkowskiego oraz przyjmuje go w porozumieniu z instytucją zarządzającą w celu wykonywania swoich zadań zgodnie z rozporządzeniem. Natomiast zadania i kompetencje komitetu monitorującego zostały określone w art. 65 cyt. rozporządzenia. I tak, komitet monitorujący upewnia się co do skuteczności i jakości realizacji programu operacyjnego, podejmując działania wymienione w ww. przepisie; m.in. analizuje i zatwierdza kryteria wyboru finansowanych operacji. Rola komitetu monitorującego ustanawianego dla każdego programu operacyjnego sprowadza się więc do monitorowania, oceny, analizy, przeglądu procesów rozdziału środków unijnych przez instytucje do tego powołane, w tym instytucje pośredniczące i zarządzające. Postanowienia procedury organu w niniejszej sprawie, wiążące się z przeprowadzeniem postępowania w przedmiocie wniosków o dofinansowanie projektów złożonych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 – 2013 (skrócie: RPO WŁ), uregulowane są w załączniku do uchwały Nr 1087/09 Zarządu Województwa Ł. z dnia 7 lipca 2009 r., "Zasady wyboru projektów w trybie konkursu zamkniętego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 – 2013" (zwany dalej Zasadami), które mają na celu określenie podstawowych reguł oceny i kwalifikowania projektów do dofinansowania w ramach RPO WŁ w trybie konkursowym. W nawiązaniu do wątpliwości organu podniesionych na rozprawie w trakcie postępowania przed NSA wyjaśnić trzeba, iż przez przepisy prawa o charakterze normatywnym należy rozumieć także akty wykonawcze ustanowione w celu wykonania ustawowych zadań podmiotów sektora publicznego, określające sposób realizacji tych zadań. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem pogląd Sądu I instancji, że w sytuacji, gdy ustawodawca dostrzegł konieczność poddania procedury weryfikacji wniosków ocenie sądowej i nie sprecyzował zakresu badania "zgodności z prawem", Sąd obligowany jest do objęcia oceną procedury zastosowanej przez instytucję zarządzającą, która ostatecznie doprowadziła do negatywnej oceny projektu wnioskodawcy – odrzucenia wniosku. Przepisami prawa o tym charakterze, które kształtują w sprawie prawa i obowiązki beneficjentów (wnioskodawców) programów operacyjnych są przepisy prawa miejscowego, do których należy zaliczyć uchwalę Zarządu Województwa Ł. z dnia 11 marca 2009 r. Nr 327/09, a której załącznik (nr 1) stanowi Regulamin Konkursu Nr RPLD.03.02.00-3/09 ogłoszony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013; Oś Priorytetowa III: Gospodarka, Innowacyjność, Przedsiębiorczość; Działanie: III.2 Podnoszenie innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstw. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za chybiony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 30 c ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności postanowienia § 10 pkt 8 Regulaminu konkursu RPLD 03.02.00-3/09 poprzez "nieuznanie niekompletności wniosku przez beneficjenta". W tym miejscu rozważań wskazać trzeba, że cyt. ustawa w art. 26 ust. 2 stanowi, iż instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Wskazany przepis § 10 regulaminu niewątpliwie zawiera niezbędne elementy materialno-techniczne, podlegające ocenie formalnej złożonego wniosku. Podzielić należy jednak ocenę Sądu I instancji, stwierdzającą brak procedury IZ, pozwalającej zweryfikować trafność wzajemnych zarzutów instytucji weryfikującej i skarżących w zakresie zarzutu skargi kasacyjnej opisanej pod pkt I a. Organ w postępowaniu wyjaśniającym nie podjął bowiem żadnych działań w celu zweryfikowania zarzutu skarżących, tj., czy wniosek został złożony kompletnie (z zachowaniem wymogów określonych w przepisach § 6 i § 10 regulaminu), i czy do zagubienia doszło na etapie oceny projektu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów art. 30 c ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. oraz § 11 pkt 8 i 14 Regulaminu konkursu w związku pkt 3.5.1 Zasad wyboru projektów w trybie konkursu zamkniętego w ramach RPO WŁ na lata 2007-2013. Podzielić należy jako uzasadnioną wątpliwość Sądu I instancji co do zarzucanej przez organ niezgodności zapisu formularza wniosku w punkcie D.1 z zapisem w biznesplanie. W świetle zebranego materiału dokumentacyjnego sprawy, trafnie Sąd podniósł m.in. ,iż sformułowanie w tej części zawarte w informacji o odrzuceni projektu o "braku spójności zapisu w pkcie 3.4 pdpkt 8 biznesplanu z zapisem w pkcie D.1- jeden wskaźnik powtarza się z inną wartością" w istocie nic nie wyjaśnia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafne są zarzuty autora skargi kasacyjnej w przedmiocie oceny Sądu dotyczącej negatywnej oceny projektu przez IZ w aspekcie jego realizacji w partnerstwie strategicznym, bądź w kooperacji ze wskazanymi podmiotami (pkt. B.5 i C.7 wniosku o dofinansowanie). Wątpliwości organu (o ile uznać je za uzasadnione w świetle załączonych umów) mogły zostać wyjaśnione przy wykorzystaniu instytucji wyjaśnienia wątpliwości, którą przewidują Zasady wyboru (3.5.1), a czego zaniechano. Wbrew zarzutom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę na to, że uzasadnienie uchwały o oddaleniu protestu podpisane zostało przez 6 osób, podczas gdy pod uchwałą podpisało się 5 członków Zarządu. Jakkolwiek słusznie zarzucono w skardze kasacyjnej, iż dodatkowy podpis złożony został przez osobę, która była dyrektorem departamentu merytorycznego, przygotowującego stanowisko w zakresie rozstrzygnięcia protestu, niemniej podniesiona okoliczność nie sanuje wadliwości rozstrzygnięcia administracyjnego. Uchwała jest czynnością prawną organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią kwalifikowaną formę. Z formą czynności prawnej organu administracji publicznej związane jest zagadnienie wymagań formalnych stawianych decyzji. W świetle art. 107 Kpa istotnym elementem uchwały jest również podpis (podpisy) upoważnionej osoby do jej podjęcia. Zawarty w art. 107 § 1 Kpa wymóg podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, odnoszących się również do organu kolegialnego, oznacza jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, uchwała takiego organu, będąca decyzją administracyjną, powinna być podpisana przez wszystkich członków organu kolegialnego, wyłącznie przez tych, którzy brali udział w podejmowaniu tej uchwały. Podpisy te powinny być złożone pod uzasadnieniem takiej uchwały. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.