II SA/Bk 643/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Postanowieniem z dnia [...].07.2009r. Prezydent Miasta B., powołując się na art. 62 ust. 1 w związku z art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiesił wszczęte na wniosek skarżącego J. J. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu jednorodzinnych budynków mieszkalnych, na działkach o numerach a i b, położonych przy ulicy K. B. w B. Postępowanie zawieszono na okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy tj. do dnia 22.05.2010r.. Organ stwierdził, że teren, którego dotyczy wniosek o warunki zabudowy, położony jest w granicach obszaru objętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...].12.2008r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego części osiedli J. i W. w B. Projektowana lokalizacja 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach wskazanych we wniosku, może okazać się sprzeczna z opracowywanym planem miejscowym. Do czasu sporządzenia planu nie można dokładnie ustalić podstawowej kwestii, jaka jest docelowe przeznaczenie i funkcja przedmiotowego terenu, ani nie jest możliwe sprecyzowanie, w jakim stopniu wnioskowana inwestycja kolidować będzie z inwestycjami celu publicznego. Tylko poprzez zawieszenie postępowania zabezpieczy się na przyszłość tereny potrzebne do realizacji miejskiego systemu komunikacji, infrastruktury technicznej, usług publicznych i zieleni osiedlowej, lokalizację dominant oraz centrum usługowego. W przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy, ograniczone zostałyby możliwości kształtowania zabudowy na etapie sporządzania planu miejscowego. W przypadku uzyskania przez inwestora ostatecznego pozwolenia na budowę, nastąpiłaby nieodwracalna zmiana docelowej funkcji terenu z pominięciem stosownych procedur planistycznych, stanowiących rozwinięcie założeń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu. Zawieszenie postępowania jest uzasadnione koniecznością kompleksowego projektu zagospodarowania całości obszaru objętego uchwałą intencyjną. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy na poszczególne działki lub niewielkie kwartały przekreśli w przyszłości możliwość zapanowania nad ładem przestrzennym i prawidłowymi relacjami architektoniczno-urbanistycznymi na terenie objętym projektem planu. Organ podkreślił, że przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prawo zawieszenia postępowania o warunki zabudowy dla terenu objętego uchwałą intencyjną o przystąpieniu do opracowania planu zagospodarowania terenu, i z tego prawa w niniejszej sprawie organ korzysta. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że zawieszenie postępowania jest dla niego krzywdzące i niesprawiedliwe zwłaszcza, że procedura uchwalenia planu niejednokrotnie trwa kilka lat. Stwierdził, że jego zamiar inwestycyjny nie stoi w sprzeczności z celami strategicznymi opracowywanego planu, który kwalifikuje sporny obszar do zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Organ twierdzi, że nie jest pewien, czy inwestycja nie będzie kolidowała z celami publicznymi, jednakże w chwili obecnej nie ma żadnej koncepcji zagospodarowania, stąd trudno o dokonanie porównań, co czyni zawieszenie postępowania krzywdzącym. Podkreślił, że nie wzięto pod uwagę jego uprawnień właścicielskich, a wyłącznie interes miasta. Postanowieniem z dnia [...].08.2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego. Kolegium przytoczyło treść art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdziło, że wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, iż postępowanie w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy, może być zawieszone z uwagi na przewidywane uchwalenie lub zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium odwołało się do treści wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8.11.2007r. sygn. IISA/Bk 593/7 (Lex nr 340453). SKO stwierdziło też, że okoliczności podniesione w zażaleniu nie dowodzą wadliwości zawieszenia postępowania w sprawie, albowiem art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, możliwości zawieszenia postępowania o warunki zabudowy nie obwarowuje żadnymi innymi dodatkowymi wymaganiami. Kolegium podkreśliło, że okres zawieszenia postępowania nie może przekroczyć 12 miesięcy. W wywiedzionej na powyższe postanowienie skardze, J. J. powtórzył argumentację z zażalenia, dodając, iż zawieszenie postępowania narusza konstytucyjnie gwarantowane prawo własności prywatnej. Zawieszenie postępowania o warunki zabudowy na okres 12 miesięcy całkowicie rujnuje prywatne plany skarżącego. Kolegium rozpatrując zażalenie nie wzięło pod uwagę podnoszonego w nim interesu strony. Samorządowe kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717), postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z treści powyższego przepisu wynika, iż przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. W sytuacji, kiedy prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, tzn. podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu i powstał projekt planu, uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9.04.2008r. sygn. II S.A./Rz 920/07, Lex nr 470035). W wyroku z dnia 8.11.2007r. (sygn. II S.A./Bk 593/07, Lex nr 340453) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, daje organowi prowadzącemu postępowanie o warunki zabudowy, podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. Dostrzeżenie przez organ prowadzący postępowanie o warunki zabudowy, ewentualności konfliktu między sposobem zagospodarowania terenu inwestycji zamierzonym przez wnioskodawcę, a wizją planistyczną, uprawnia organ do skorzystania z uprawnienia do wstrzymania toku postępowania o warunki zabudowy. Zdaniem składu orzekającego, konstrukcja przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie pozwala na podważenie uprawnienia organu. Władztwo planistyczne zastrzeżone zostało radzie gminy, która ma kompetencje do stanowienia planów zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni. Kształtowanie przestrzeni w miejscowym planie zagospodarowania obejmuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (vide: art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu). Wójt, burmistrz, prezydent miasta będąc organem prowadzącym postępowanie o warunki zabudowy, jest jednocześnie autorem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w którym ma dojść do szczegółowego określenia warunków realizacji przedsięwzięć na danym terenie. Zawieszenie postępowania o warunki zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych, jest uzasadnione prymatem planu miejscowego jako instrumentu kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Skarżący wniosek o warunki zabudowy złożył w maju 2009r. tj. już po podjęciu przez Radę Miejską w B. w dniu [...].12.2008r. uchwały intencyjnej o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla J. i W. w B. W granicach opracowania planu pozostają działki stanowiące teren inwestycji określony we wniosku o warunki zabudowy. Skarżący mógł się liczyć z możliwością zawieszenia postępowania o warunki zabudowy z uwagi na rozpoczętą procedurę planistyczną w stosunku do terenu objętego wnioskiem. Interes skarżącego jest chroniony maksymalnym okresem zawieszenia postępowania, który nie może być dłuższy niż 12 miesięcy od daty złożenia wniosku o warunki zabudowy. Okres ten upłynie skarżącemu w dniu 22.05.2010r. Sąd administracyjny kontroluje działalność organów administracji pod względem zgodności tych działań z prawem. W sytuacji, gdy przepis stanowiący podstawę prawną zaskarżonego zawieszenia postępowania administracyjnego, nie wprowadza innych, niż okoliczność wszczęcia procedury planistycznej, przesłanek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy, nie można skarżonemu postanowieniu postawić skutecznie zarzutu naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd administracyjny, którego zadaniem jest wyłącznie ocena legalności działania organu, oddalił skargę (art. 151 ustawy z dnia 31.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).-