I SA/Gd 797/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki oddala skargę . Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 sierpnia 2009 r., prostujące z urzędu oczywiste omyłki w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 lipca 2009 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego określającej A.C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej podał, że sprostowanie postanowienia dotyczyło błędnie podanego tak w sentencji, jak i w uzasadnieniu postanowienia numeru decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej przywołując treść art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), wskazał, że przepis ten nie zawiera definicji błędu rachunkowego czy też oczywistej omyłki, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć. W ocenie organu odwoławczego błąd w numerze decyzji należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę, gdyż inne przymioty decyzji (data jej wydania, oznaczenie strony, wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok) zostały prawidłowo wskazane i pozwalały na identyfikację tej decyzji. W konsekwencji sprostowanie pomyłki nie doprowadziło do merytorycznej zmiany postanowienia, tj. do zmiany rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając mu naruszenie: - art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że oznaczenie decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co jest istotą rozstrzygnięcia, może być zmieniane w trybie sprostowania oczywistej omyłki, - art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, ze konsekwentne wskazanie zarówno w sentencji, jak również uzasadnieniu postanowienia konkretnego oznaczenia decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stanowiło omyłkę o charakterze oczywistym, - art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, choć organ ten dokonał sprostowania treści swojego postanowienia już po zainicjowaniu przez skarżącego postępowania zażaleniowego, - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w części zarzutów Skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej podlegać mogą jedynie błędy rachunkowe oraz oczywiste omyłki, o ile nie zmieniają istoty i sensu tych rozstrzygnięć. W przypadku postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności najważniejszym elementem rozstrzygnięcia jest prawidłowe i precyzyjne określenie decyzji, której dotyczy. Niepowtarzalnym elementem identyfikującym decyzję jest zaś jej numer. Nieścisłość w tym zakresie stanowi zatem element istoty rozstrzygnięcia, a nie drobna pomyłkę, którą można sprostować. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż w myśl z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przyjęta w tym przepisie klasyfikacja wadliwości, które mogą zostać usunięte w drodze sprostowania jest wyczerpująca. Są to błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wymienione wyżej wady decyzji charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje to jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym i nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Rozstrzygnięcie wniosku o sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek następuje w drodze postanowienia niezależnie od tego, czy załatwienie wniosku jest pozytywne, czy negatywne dla wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1994 r., SA/Ka 2240/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 96). Przepisy o prostowaniu błędów i omyłek nie zawierają ograniczeń czasowych dokonania tych czynności. Oczywiste omyłki, zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, można sprostować w drodze postanowienia, nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów (wyrok NSA z dnia 28 października 1999 r., I SA/Kr 1206/98, Temida (CD), Sopot 2002). Organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego sądu. W orzecznictwie sądowym został również wyrażony pogląd, przywołany w skardze, że zawisłość sprawy w postępowaniu odwoławczym i związana z tym dewolucja kompetencji stanowią czasową przeszkodę dla skorzystania z trybu rektyfikacji (art. 215 Ordynacji podatkowej) zapadłej w niej wcześniej, lecz jeszcze nieostatecznej decyzji (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2002 r., III SA 2557/00, M. Pod. 2003, nr 7, s. 46, glosa częściowo aprobująca: B. Adamiak, OSP 2005, z. 2, poz. 15). Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę, podziela pierwszy z wymienionych wyżej poglądów. Tryb rektyfikacji przewidziany w art. 215 Ordynacji podatkowej dotyczy bowiem nieistotnych wad rozstrzygnięć. Nie ma zatem przeszkód do ich wyeliminowania przez organ, który wydał rozstrzygnięcie także po zainicjowaniu postępowania odwoławczego, czy zażaleniowego jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi jakim jest błędnie zastosowany tryb postępowania przewidziany w art. 215 Ordynacji podatkowej do usunięcia wad postanowienia, które polegały na wskazaniu błędnego numeru decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, Sąd doszedł do przekonania, że zarzut ten jest bezzasadny. Wprawdzie Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 podał błędnie jej numer, i to zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu postanowienia. Jednak pozostałe oznaczenia decyzji, takie jak data jej wydania, oznaczenie strony rodzaj zobowiązania podatkowego (podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 rok), wysokość tego zobowiązania, zostały wskazane prawidłowo i pozwalały na identyfikację decyzji. Popełnione błędy uznać należy zatem za oczywistą omyłkę pisarską powstałą przy sporządzaniu postanowienia. Przyznać należy natomiast rację skarżącemu, że Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając wniesione zażalenie nie odniósł się do zarzutu niedopuszczalności wydania postanowienia o sprostowaniu z uwagi na zainicjowanie postępowania zażaleniowego. Stwierdzone uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Nie może zatem przesądzać o wyeliminowaniu zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.