II OZ 366/10

Dnia 28 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. i S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2010 r., II SA/Gd 262/07, o odmowie sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie ze skargi E. S. i S. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2002 r., [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części pawilonu handlowo-biurowego na cele mieszkalne postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., II SA/Gd 262/07, odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., którym uchylił zaskarżoną przez E. S. i S. S. decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2002 r., [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Mista Gdańska z dnia [...] maja w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części pawilonu handlowo-biurowego na cele mieszkalne. Sąd podniósł, że żądanie skarżącego wyeliminowania z treści uzasadnienia sformułowania odnoszącego się do dokonanej przez Sąd oceny stosunku prawnego łączącego w pewnym okresie czasu strony umowy nie może podlegać zmianie czy skorygowaniu w trybie art.156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Nie jest to niedokładność, czy oczywista omyłka i z tych względów wniosek nie jest zasadny. Przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd sprawy nie były wzajemne roszczenia stron umowy z dnia 8 czerwca 1992 r., lecz zgodność z prawem wydanych przez organy decyzji administracyjnych. Źródłem ewentualnych wzajemnych roszczeń stron umowy nie może być ani wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r., ani sporządzone do niego uzasadnienie, lecz sama umowa. Jeżeli strony umowy nie są zgodne co do jej zapisów i zasadności wynikających z niej roszczeń to powinny poddać swój spór pod rozstrzygnięcie sądu powszechnego w drodze odpowiedniego dla okoliczności sprawy powództwa. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wnieśli o jego uchylenie. Zarzucili naruszenie art.156 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą interpretację. Wskazali, że inną omyłka w rozumieniu art.156 § 1 P.p.s.a. było wadliwe połączenie przez Sąd dwóch zdań §5 umowy kupna-sprzedaży z dnia 8 czerwca 1992 r., co doprowadziło do niewłaściwego określenia tej umowy jako umowy dzierżawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art.156 § 1 "P.p.s.a."). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy domagali się sprostowania uzasadnienia wyroku poprzez wskazanie, że umowa z dnia 8 czerwca 1992 r. nie ma charakteru umowy dzierżawy. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie były wzajemne roszczenia stron umowy z dnia 8 czerwca 1992 r., lecz zgodność z prawem wydanych przez organy decyzji administracyjnych. Zmiany których domagają się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki. Zmiany te miałyby dotyczyć merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił sprostowania uzasadnienia swojego wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.