II OZ 641/10

Dnia 6 lipca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 maja 2010 roku, sygn. akt II SA/Op 504/09 o odrzuceniu skargi kasacyjnej T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 stycznia 2010 roku sygn. akt II SA/Op 504/09 odrzucające skargę T.S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę kasacyjną T.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 stycznia 2010 roku sygn. akt II SA/Op 504/09 odrzucające skargę T.S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że odpis postanowienia z dnia 14 maja 2010 r. został skarżącemu doręczony w dniu 26 stycznia 2010 r. Doręczając odpis wydanego orzeczenia Sąd I instancji pouczył także skarżącego o zasadach i trybie wniesienia skargi kasacyjnej. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, orzekł o ustanowieniu skarżącemu radcy prawnego z urzędu, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Na powyższe orzeczenie skarżący wniósł sprzeciw. W wyniku rozpoznania sprzeciwu postanowieniem z dnia 19 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł o ustanowieniu skarżącemu radcy prawnego z urzędu, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 22 stycznia 2010 r. Złożona skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Odrzucając skargę kasacyjną Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia skargi kasacyjnej co skutkuje jej odrzuceniem, a na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie miało wpływu złożenie przez stronę w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym także o ustanowienie pełnomocnika. Przewlekłość rozpoznania tego wniosku może natomiast uzasadniać złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie termin do złożenia skargi kasacyjnej upływał z dniem 25 lutego 2010 r., zaś skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 14 kwietnia 2010 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez wyznaczonego pełnomocnika wniósł o jego uchylenie w całości. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych przyjętych za podstawę orzeczenia. Pełnomocnik wyjaśnił, że po analizie dokumentów sprawy oraz wysłuchaniu skarżącego uznał, że skarżenie postanowienia o odrzuceniu skargi, wobec braku zachowania terminu do jej wniesienia, jest bezcelowe wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi albowiem pismo z dnia 1 grudnia 2009 r. kierowane do Sądu I instancji nie stanowiło w swojej istocie skargi na decyzję z dnia 22 czerwca 2009 r., ponieważ pismo to nie posiada charakteru wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie zażalenia, wydając postanowienie z dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd I instancji orzekł o czymś czego skarżący się nie domagał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Konsekwencją wniesienie skargi po upływie wskazanego wyżej terminu jest jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu, a wyznaczony pełnomocnik nie wystąpił jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Powyższej okoliczności pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje. Argumentacja zażalenia, która sprowadza się do stwierdzenia, że bezcelowe było występowanie o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skoro Sąd I instancji orzekał niezgodnie z oczekiwaniami strony, jest niezrozumiała. Po pierwsze, Sąd I instancji stwierdzając, że pełnomocnik nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu, wskazywał na przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, a nie skargi na decyzję organu administracji. Po drugie, jeżeli pełnomocnik skarżącego sporządzając skargę kasacyjną doszedł do przekonania, że określenie przez Sąd I instancji przedmiotu sprawy było nieprawidłowe, to tym bardziej powinien poczynić starania żeby uniknąć negatywnych skutków uchybienia terminu do złożenia czy to skargi czy to skargi kasacyjnej, które to środki prawne mogłyby otworzyć drogę do nadania sprawie biegu i rozpoznania jej zgodnie z intencjami skarżącego. Wobec braku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak spóźnioną skargę kasacyjną odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.