I OSK 964/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1590/08 w sprawie ze skargi P. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1590/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu [...] marca 2008 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Katowicach wydał postanowienie o przedstawieniu policjantowi P. M. trzynastu zarzutów dotyczących: nielegalnego handlu bronią i amunicją; nielegalnego posiadania broni i amunicji; kradzieży, przywłaszczeń i paserstwa sprzętu policyjnego; wręczania korzyści majątkowych osobom pełniącym funkcje publiczne; poświadczanie nieprawdy. Czynów tych policjant miał się dopuścić od września 2003 r. do lipca 2007 r., działając wspólnie z innymi funkcjonariuszami policji. Powyższe zarzuty zostały przedstawione P. M. w dniu [...] marca 2008 r. W konsekwencji tego, Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. zawiesił P. M. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] marca 2008 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. Następnie, organ ten uwzględniając wniosek przełożonego policjanta, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji i art. 108 kpa, przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. W wyniku złożenia odwołania przez P. M., Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu rozkazu Komendant Główny Policji podzielił argumentację organu I instancji wskazując, iż zastosowany art. 39 ust. 3 ustawy o Policji jest normą fakultatywną, uzależnioną od szczególnie uzasadnionych przypadków. Zestawiając więc wagę zarzucanych policjantowi w postępowaniu karnym czynów, z interesem służby, utożsamianym z interesem społecznym, przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego jest uzasadnione, zwłaszcza że według art. 25 ustawy o Policji, policjant powinien posiadać nieposzlakowaną opinię, jednak waga przedstawionych zarzutów nie pozwala obecnie przyznać tego przymiotu P. M. Nadanie zaś rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu z dnia [...] marca 2008 r. stanowiło konsekwencję powyższych ustaleń i dlatego było uzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M. zarzucił rozkazowi personalnemu organu II instancji naruszenie art. 138 §1 kpa polegające na utrzymaniu rozkazu naruszającego prawo i brak ustosunkowania się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu. Natomiast rozkazowi organu I instancji zarzucił naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez wadliwe przyjęcie istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, warunkującego przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych i niezasadne nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto, obu rozkazom zarzucił naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 i art. 7 kpa oraz niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu skutkujące naruszeniem art. 10 i art. 11 kpa. Wyrokiem z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1590/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. M. stwierdzając, iż art. 39 ustawy o Policji został sformułowany jako norma obligatoryjno-fakultatywna. Obligatoryjność zawieszenia występuje w przypadku przedstawienia policjantowi w postępowaniu karnym zarzutów w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - wówczas zgodnie z ust. 1 omawianego przepisu, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, uregulowane w ust. 3 tego przepisu, ma charakter fakultatywny, uzależnione jest od wystąpienia w sprawie szczególnie uzasadnionych przypadków. Ustawodawca nie określił przesłanek, jakimi powinien kierować się organ, korzystający z normy art. 39 ust. 3, dlatego należy przyjąć, iż mamy tu do czynienia z klasycznym uznaniem administracyjnym. Organ uzasadniając istnienie przesłanek warunkujących takie przedłużenie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, powinien zważyć, czy dany przypadek mieści się w pojęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków". Organy obu instancji do pojęcia "szczególnie uzasadnionych przypadków" zaliczyły wagę zarzucanych policjantowi zarzutów oraz ocenę wiarygodności policjanta, któremu prokurator zarzuca popełnienie tak poważnych przestępstw. Polskie prawo karne stoi na stanowisku niewzruszonej zasady domniemania niewinności oskarżonego, a więc tym bardziej i podejrzanego, jednakże niniejsze postępowanie administracyjne i co za tym idzie, postępowanie sądowoadministracyjne ma na celu nie ocenę prawidłowości postępowania karnego, zasadności postawienia P. M. tak sformułowanych zarzutów karnych, ale ustalenie dla potrzeb uregulowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, zagadnienia czy sam fakt postawienia policjantowi takich właśnie zarzutów wyczerpuje pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków". Niezależnie od dalszego losu postępowania karnego nie można nie dostrzegać wagi zarzucanych funkcjonariuszowi przestępstw (nielegalny handel bronią i amunicją; różne formy zaboru mienia policyjnego) i związku tych przestępstw z jego służbą w Policji, zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym (zarzut działania wspólnie z innymi policjantami). Dlatego też zaliczenie przez organ powyższej przesłanki, jako skutkującej przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych P. M. do czasu ukończenia postępowania karnego, jest zasadne i przekonywujące. Wskazywane przez skarżącego różne okoliczności sprawy karnej, świadczące w jego mniemaniu o niezasadności przedstawionych mu zarzutów, w ocenie Sądu są chybione, ponieważ dotyczą bezpośrednio sprawy karnej, a nie problemu rozstrzyganego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W sprawie istotne jest, iż postanowienie o przedstawieniu zarzutów nadal jest aktualne, prokurator nie umorzył postępowania wobec skarżącego i sprawa karna nadal toczy się w postępowaniu przygotowawczym z udziałem P. M. w charakterze podejrzanego. Trafnie organ uznał, iż przedstawienie policjantowi tego rodzaju zarzutów w postępowaniu karnym, dyskredytuje go jako osobę o nieposzlakowanej opinii, a właśnie takimi cechami winien legitymować się policjant. Dlatego nawiązanie przez organ w takim kontekście do art. 25 ust. 1 ustawy o Policji jest uzasadnione. Podnoszony przez policjanta zarzut, iż postępowanie karne nie ma charakteru publicznego i niedyskredytuje go w pracy policjanta jest chybione, ponieważ w sprawie chodzi również o zaufanie, jakim powinien być darzony policjant, zaś wobec skarżącego organ takiego zaufania w pełni nie podziela, mimo jego uprzedniej nienagannej służby. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o znany skarżącemu materiał dowodowy w postaci postanowienia z dnia [...] marca 2008 r. Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach o przedstawieniu zarzutów. Zatem brak zapoznania strony z takim materiałem dowodowym nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tym bardziej, iż faktu istnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów skarżący nie kwestionuje. Organ zasadnie przy tym zastosował rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu, za czym przemawia zarówno samo uregulowanie art. 39 ust. 3, jak i istota instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach. Przy analizie wszystkich okoliczności sprawy zasadne było natychmiastowe wprowadzenie zawieszenia w życie, tym bardziej, iż okres zawieszenia policjanta w czynnościach orzeczony rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2008 r. dobiegał końca. W skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1590/08 P. M. zarzucił naruszenie: - art.151 ppsa - przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi jako nie zasługującej na uwzględnienie, bowiem decyzja nie narusza prawa, a zatem uznaniu decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych za zgodną z prawem (w ramach uprawnienia organu do swobodnego uznania administracyjnego), gdy tymczasem nie jest to wynikiem poprawnie ustalonego stanu faktycznego ani istnienia przesłanek uzasadniających przedłużenie okresu zawieszenia policjanta jako mieszczących się w pojęciu szczególnie uzasadnionego przypadku, co winno skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art.145 ppsa, a tym samym uchyleniem decyzji organów policji z powodu naruszenia prawa, które miało wpływ na poprawność merytorycznego rozstrzygnięcia, - art. 1 §1 i §2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ponieważ Sąd nie dokonał pełnej i obiektywnej kontroli decyzji administracyjnych wskazanych w skardze pod względem zgodności z prawem, - art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przez uznanie, że spełnione są przesłanki do uznania istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku w dalszym przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach policjanta, mieszczącego się w zakresie swobodnego uznania administracyjnego organu, gdy tymczasem fakultatywny charakter dyspozycji art. 39 ust. 3 ustawy nie został przez Sąd oraz organy wykorzystany dla ochrony prawnego interesu skarżącego w uzyskaniu korzystnego orzeczenia sądowego, a wcześniej decyzji administracyjnej z tego powodu, że uznanie administracyjne nie może być dowolne, a przypadek dowolności organu został przez Sąd usankcjonowany (zarzut błędnej wykładni art. 39 ust. 3 w zw. z art. 25 ustawy o Policji). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono m.in., że Sąd nie dokonał poprawnej kontroli legalności decyzji administracyjnej Komendy Głównej Policji i tym samym nie może ona być zgodna z prawem. Przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta nastąpiło rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2008 r. w oparciu o treść dyspozycji art. 39 ust. 3 ustawy i zostało zaskarżone w dwóch płaszczyznach, okresu trwania zawieszenia (na czas trwania postępowania karnego) oraz jego fakultatywności (braku obligatoryjności). Takie stanowisko skarżącego było konsekwencją faktu procesowego, że liczba zarzutów była i jest wadą formalną postanowienia o przedstawieniu zarzutów, która nie była przedmiotem ocen sądowych. Poprawne postanowienie zawierać winno tylko 3 lub 4 zarzuty, gdyby opis czynów zarzucanych podejrzanemu był zgodny z zasadą należytej staranności formułowania zarzutów (ciąg czynów). Przez okres ponad 10 miesięcy od dnia przedstawienia zarzutów nie przeprowadzono ze skarżącym żadnej merytorycznej czynności procesowej w ramach toczącego się postępowania przygotowawczego. Należy zatem przyjmować, że postępowanie trwać może wiele lat, a to oznacza dla skarżącego bardzo długi czas zawieszenia w czynnościach służbowych także ze skutkami finansowymi. Komenda Policji i Sąd nie mogą tego ignorować przez zapis, że te okoliczności faktyczne są poza zakresem oceny. Powołanie art. 25 ustawy o Policji w zakresie posiadania nieposzlakowanej opinii przez policjanta, eliminowane jest skutecznie, przez zasadę domniemania niewinności mającą również zastosowanie w postępowaniu przygotowawczym, wpisaną do Konstytucji RP oraz przepisów kpk. Zastosowane uznanie administracyjne ma cechę swobodnego uznania i tylko taką. Sąd nie dokonał poprawnej oceny dowodów, gdyż gdyby tak uczynił orzeczenie winno mieć inną treść, niż wyrok objęty skargą kasacyjną. Skutkiem tego jest również ocena, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie było w pełni uzasadnione. Sąd nie może czynić własnych nowych, ustaleń faktycznych. Dopuszczalne jest to jednak w zakresie uzasadnionym celami postępowania sądowoadministracyjnego i ma ono umożliwić sądowi dokonywanie ustaleń, które stanowią podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (art.106 §3 ppsa). Sąd nie dokonał poprawnej oceny czy organy Policji ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a tym samym uznaje zasadność uchylenia wyroku oraz decyzji organów Policji w celu uzupełnienia postępowania dowodowego, tym bardziej, że poprawność uznania administracyjnego oparto tylko na fakcie przedstawienia zarzutów, wadze tych zarzutów oraz ocenie braku wiarygodności funkcjonariusza policji P. M. W skardze kasacyjnej wskazano również na odrębną sprawę dotyczącą oficera policji oskarżonego o postrzelenie policjanta stwierdzając, iż mimo to policjant ten nie jest zawieszony w czynnościach, chociaż - odwołując się do argumentacji organu policji oraz Sądu - oskarżony winien utracić zaufanie przełożonych lecz to nie nastąpiło. Dowód w tym zakresie stanowią akta Sądu Rejonowego, Wydział [...] Karny w Katowicach sygn. akt: [...]i we wskazanym zakresie skarżący wnosi o dopuszczenie dowodu z tych akt dla wykazania, że ocena w ramach uznania administracyjnego nastąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie zależy od stanu postępowania karnego, rodzaju zarzutów, utraty zaufania przełożonych lecz od funkcji i stopnia funkcjonariusza policji, tym bardziej iż właściwa jest ta sama Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach. Zasadna i konieczna, z uwagi na płaszczyznę kryterium uznania administracyjnego, jest szersza ocena dowodów, niż dokonana przez Sąd, w tym wyjaśnienie dlaczego organy Policji oceniają sytuacje procesowe funkcjonariuszy policji, w sprawach karnych, tak różnie - oficer Policji, już jako oskarżony, w postępowaniu sądowym w sprawie bardzo poważnej (postrzelenie innego policjanta) nie był i nie jest zawieszony w czynnościach, gdy tymczasem skarżący jest zawieszony już na etapie postępowania przygotowawczego, przy wątpliwej zasadności zarzutów, gdyż mimo upływu okresu 1 roku trwania postępowania przygotowawczego nie dokonano z podejrzanym funkcjonariuszem P. M. żadnej czynności procesowej - gdy zarzuty organy i Sąd uznały za dużej wagi. Sąd uznał także za zbędne analizowanie akt sprawy karnej, gdyż jest to poza zakresem ocen sądu. Takiej tezy lub poglądu Sądu nie sposób uznać za poprawny lub zasadny w przedmiotowej sprawie tym bardziej, że wnioski i oceny organów i Sądu były przecież oparte na pismach procesowych pochodzących wyłącznie z akt sprawy karnej (postępowania przygotowawczego), a dokonana ocena dowodów winna być zupełna i obiektywna, a jak można tego dokonać bez znajomości akt sprawy tym bardziej, że przedmiotem oceny poprawności (legalności) działania organów były czynności dokonane w ramach uznania administracyjnego. Skarżący kasacyjnie zarzucił przy tym przekroczenie granic uznania administracyjnego przy wydaniu decyzji niekorzystnej dla skarżącego oraz brak prawidłowego - zgodnego z art. 7 kpa - uzasadnienia wyboru spełnienia przesłanek do dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych, przez uznanie nastąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku gdy fakultatywność zawieszenia wynikała wprost z przepisu tym bardziej, że ustawodawca nie określił w treści art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przesłanek dla organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.), policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z art. 39 ust. 3 powołanej ustawy wynika natomiast, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przedłużenie okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych związane jest zatem z toczącym się postępowaniem karnym m.in. o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, jednakże przedłużenie to może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przedłużenie zawieszenia wykonywania obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny, którego zastosowanie jest możliwe jedynie w razie wykazania zaistnienia szczególnego przypadku przemawiającego za koniecznością utrzymywania zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych. Szczególność takiego przypadku należy jednak odnosić do każdego etapu toczącego się postępowania karnego, a więc od chwili jego wszczęcia, aż do zakończenia prawomocnym wyrokiem sądu, ponieważ z powołanego art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie wynika, aby miało być to związane z którymkolwiek etapem tego postępowania. O ile zaś z chwilą wszczęcia takiego postępowania właściwy organ policji zobowiązany jest obligatoryjnie zawiesić policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych na okres trzech miesięcy, o tyle przedłużenie tego zawieszenia dotyczy okresu następującego bezpośrednio po upływie wspomnianych trzech miesięcy, i dlatego ocena zaistnienia szczególnego przypadku przemawiającego za takim przedłużeniem musi odnosić się do tych okoliczności sprawy, które istnieją do chwili upływu trzech miesięcy od wszczęcia postępowania karnego. Jeżeli więc w omawianym czasie postępowanie karne znajduje się jeszcze na etapie przygotowawczym, po przedstawieniu zarzutów, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych należy poszukiwać wśród tych okoliczności, które istnieją na etapie przedstawienia zarzutów. Z tego względu, tymi okolicznościami może być sam charakter przedstawionych policjantowi zarzutów. Nie można bowiem przyjąć, aby stosowanie przedłużenia zawieszenia w wykonywaniu przez policjanta czynności służbowych mogło zależeć od konkretnego etapu toczącego się postępowania karnego, skoro wskazany w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji okres trzech miesięcy obligatoryjnego zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych od chwili wszczęcia postępowania karnego nie jest maksymalnym terminem na wykonanie wszystkich czynności procesowych i wydanie w ich wyniku wyroku przez sąd. Przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie można zatem wiązać z konkretnym etapem postępowania karnego, dopiero gdy został sporządzony akt oskarżenia albo gdy został już wydany wyrok skazujący przez sąd pierwszej instancji, bądź też z okolicznością zastosowania przez sąd wobec podejrzanego środków zapobiegawczych w postaci chociażby tymczasowego aresztowania, jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania karnego wskazane okoliczności jeszcze nie zaistniały. Prawidłowo zatem w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał na konieczność odniesienia oceny zaistnienia szczególnego przypadku określonego w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji do zarzutów przedstawionych skarżącemu policjantowi, skoro przed upływem trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania karnego wobec skarżącego, postępowanie to pozostawało na etapie przygotowawczym bez zastosowania środków zapobiegawczych. Za prawidłową należy również uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, iż waga tych zarzutów uzasadniała uznanie ich przez organy orzekające za szczególny przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Skoro bowiem postawione skarżącemu policjantowi zarzuty wynikają z okoliczności związanych z wykonywaniem przez niego służby, w tym z dostępem do specjalistycznego sprzętu policyjnego, to przedłużenie zawieszenia wykonywania czynności służbowych służy właśnie czasowemu odsunięciu policjanta od wykonywania czynności służbowych do wyjaśnienia zasadności postawionych zarzutów. Niezasadny jest zatem także zarzut skargi kasacyjnej, jakoby zawieszenie policjanta w wykonywaniu czynności służbowych w związku z postawionymi zarzutami w postępowaniu karnym naruszało zasadę domniemania niewinności. Dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona bowiem została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od uznania policjanta winnego popełnionych czynów. Dopuszczalność przedłużenia tego zawieszenia nie może być zatem rozważana w kontekście zachowania zasady domniemania niewinności. W świetle powyższego chybione są zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 ppsa i art. 1 art. 1 §1 i §2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, skoro ustalony przez organy administracji stan faktyczny uprawniał je do przedłużenia skarżącemu policjantowi zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych, i dlatego prawidłowo w zaskarżonym wyroku Sąd ocenił decyzje tych organów jako prawidłowe, słusznie przyjmując, iż sam charakter zarzutów postawionych skarżącemu policjantowi stanowi szczególnie uzasadniony przypadek do zastosowania w sprawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.