II OSK 31/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. U. i W. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 736/08 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia uzgodnienia stwierdzającego zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej 1. uchyla zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji i oddala skargę 2. zasądza od "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz E. i W. U. solidarnie kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II OSK 31/09 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 sierpnia 2008 r., VII SA/Wa 736/08 uchylił postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lutego 2008 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienia Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] października 20074 r. nr [...] i [...] w przedmiocie unieważnienia uzgodnienia stwierdzającego zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że podstawą prawną dokonywanych przez rzeczoznawców uzgodnień jest § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137). W pkt 2 tego przepisu wskazano, że podstawę uzgodnienia stanowią dane określone przez projektanta, dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, obejmujące odległość od obiektów sąsiadujących. Natomiast cała procedura dokonywania uzgodnienia powinna być przeprowadzona wedle postanowień Rozdziału 3 ww. rozporządzenia. Podstawą uzgadniania przez rzeczoznawców projektów budowlanych są przepisy wspomnianego rozporządzenia, wydane na podstawie art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 147, poz. 1229) zawierające delegację m.in. do określenia trybu i zakresu dokonywania takich uzgodnień. § 15 ust. 2 rozporządzenia stanowi podstawę do ewentualnego unieważnienia przez komendanta wojewódzkiego PSP uzgodnienia projektu budowlanego obiektu budowlanego, dokonanego przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa. Proceduralnym wyrazem takiego rozstrzygnięcia jest postanowienie, na które przysługuje zażalenie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Pomimo zatem, że uzgodnienia dokonuje rzeczoznawca nie będący organem administracyjnym, przez postawienie pieczęci uzgadniającej na projekcie budowlanym, (który dopiero w przyszłości będzie przedłożony organom architektoniczno-budowlanym do zatwierdzenia, i przybierze formę pozwolenia na budowę) to jak wynika z trybu postępowania przewidzianego przez przepisy rozporządzenia właściwy organ Straży Pożarnej wydaje w sprawie unieważnienia takiego uzgodnienia akt administracyjny w formie zaskarżalnego postanowienia, na które zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. służy skarga do sądu administracyjnego. Podstawą unieważnienia uzgodnienia jest tylko jedna przesłanka, tj. dokonania uzgodnienia z rażącym naruszenie prawa. Jeśli przesłankę tę odnosi się do naruszenia przepisu prawa czy to materialnego czy formalnego nie jest wystarczające wykazanie przez organ, że przepis prawa został naruszony. Przepis dopuszcza bowiem unieważnienie uzgodnienia tylko wówczas gdy naruszenie jest rażące, a zatem nie chodzi o zwykłe naruszenie prawa, lecz o kwalifikowaną postać takiego naruszenia. Zadaniem organów było zatem nie tylko wykazanie, że uzgodnienie rzeczoznawcy w zakresie odległości przedstawionych w projekcie budowlanym nie jest zgodne z § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067 ze zm.), lecz że w okolicznościach przedmiotowej sprawy naruszenie tego przepisu przybrało postać naruszenia rażącego. Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu jest to, że treść rozstrzygnięcia pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem nie budzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa jest wyraźne wykazanie, nie tylko tego, który przepis został naruszony, lecz również dlaczego naruszenie to zostało uznane za rażące w określonym stanie faktycznym sprawy. Nie jest wątpliwe, że przepis cyt. rozporządzenia stanowił, iż stanowiska tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 30 m od budynków użyteczności publicznej. Zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) przez budynek użyteczności publicznej należy rozumieć budynek m.in. przeznaczony na potrzeby usług, obsługi pasażerów w transporcie drogowym oraz każdy inny ogólnodostępny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji, w tym także budynek biurowy i socjalny. W świetle tej definicji budynek myjni samochodowej jako ogólnodostępny, przeznaczony do świadczenia usług nieograniczonej liczbie klientów, uznać trzeba za budynek użyteczności publicznej, a zatem § 133 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia miał zastosowanie w sprawie. Prawidłowo zatem zakwalifikowano myjnię jako budynek użyteczności publicznej oraz to, że stanowiska do tankowania pojazdów i zbiorniki powinny zostać zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż podana w tym przepisie. Organy Straży Pożarnej nie dokonały jednak oceny, czy stwierdzone naruszenie prawa było rażące, tj. oceny co do oczywistości naruszenia przepisu, a także niemożności pogodzenia skutków tego naruszenia z obiektywnym porządkiem prawnym. Obowiązek taki wynika zaś z treści § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego ..., który daje podstawę do unieważnienia uzgodnienia tylko wówczas, gdy zachodzi naruszenie prawa o charakterze rażącym. Poddając ocenie oczywistość naruszonej normy prawnej w odniesieniu do określenia charakteru budynku myjni, organy nie mogą pomijać, że w czasie procesu uzgadniania mogły istnieć wątpliwości, co do jednoznacznego rozumienia przepisu i to nie tylko na tle przytaczanych artykułów w prasie fachowej, lecz również wątpliwości organu unieważniającego uzgodnienie, którym dał on wyraz zwracając się o interpretację do Ministra Budownictwa. Nie bez znaczenia dla oceny stopnia naruszenia tego przepisu jest i to, że z innych przepisów tego rozporządzenia wynika, że przewidywały one możliwość spełnienia warunków w zakresie odległości w inny sposób, np. jak wynika z ust. 2 § 133 odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę m.in. w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3 tego rozporządzenia. Jak z kolei wynika z § 232 ust. 2 warunki techniczne, określone w § 1 nie mają zastosowania do obiektów, dla których do dnia wejścia w życie rozporządzenia zostało wydane pozwolenie na budowę, a decyzja w tym zakresie była ostateczna, i które nie zagrażają życiu ludzi lub środowisku. Jest oczywiste, że zacytowany § 232 dotyczy sytuacji innych niż przyszłe pozwolenia na budowę podlegające uzgadnianiu, nie mniej z tego przepisu wynika, że racją prawną warunków ustalanych przez to rozporządzenie, w tym również ustalane w nim odległości, mają zapewnić przede wszystkim ochronę życia ludzi, a także ochronę środowiska. Z tego względu, jeśli jednym z elementów poddawanych przez organ analizie i wartościowaniu w kwestii stopnia naruszenia konkretnego przepisu winny być skutki nie dające się pogodzić z porządkiem społeczno-ekonomicznym, to trzeba mieć na uwadze, jakie skutki w tym zakresie, w okolicznościach badanej sprawy, mogą spowodować zmniejszenie wymaganej odległości z 30 do 26,5 m. Podobne zapisy pozwalające na spełnienie wymagań w zakresie warunków w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych daje § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego. Skoro zaś istniały podstawy prawne do odmiennego, niż to wynika z przepisu techniczno budowlanego, ustalania odległości, to tym bardziej uzasadnione jest wymaganie, aby organ Straży Pożarnej unieważniając uzgodnienie nie ograniczał się do stwierdzenia naruszenia przepisu w zakresie niezachowania wymaganej odległości, ale aby wykazał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, niezachowanie tej odległości (w stanie prawnym obowiązującym w dacie uzgodnienia) powodowało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli E. i W. U., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 2 i § 16 ust. 1 i § 5 ust. l pkt 2, 5, 6, 7 i 14 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej i w zw. z art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej i w związku z § 133 ust 1 pkt 3 i § 133 ust. 2 i § 75 ust. 3 i § 232 ust 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie oraz w związku z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i w zw. z § 209 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego Wyroku stanowiska uczestników postępowania przed Sądem I instancji, tj. E. i W. U., a także poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego Sąd stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organ I i II instancji ww. przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także przez dokonanie błędnych i niewystarczających ustaleń faktycznych oraz poprzez brak wskazań dla organów administracji co do dalszego postępowania w sprawie; b) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1, 2 i 3 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w związku z § 5 ust. l pkt 2, 5, 6, 7, 14 i ust. 2, § 15 ust. 2 i § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej i w zw. z art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz w związku z § 133 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i § 232 ust. 2 i § 75 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie i w związku z art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i w zw. z § 209 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez wadliwą ocenę i przyjęcie, że skoro inne przepisy pozwalały na spełnienie wymagań w zakresie odległości w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych, to nie zostało wykazane przez organy I i II instancji czy naruszenie ww. § 133 ust. 1 pkt 3 rozp., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) ma charakter rażący tym bardziej, że nie wykazano, jakie skutki w okolicznościach tej sprawy może spowodować zmniejszenie odległości z 30 m do 26,5 m a tym samym przez błędną ocenę, że organy I i II instancji naruszyły § 15 ust. 2 ww. rozp. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej; c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., z art. 135 p.p.s.a., z art. 141 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z § 15 ust. 2, § 16 ust. I i § 5 ust. 1, pkt 2, 5, 6, 7 i 14 oraz § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej oraz w związku z art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a także w związku z § 133 ust. 1 pkt 3 i § 133 ust 2 , § 232 ust. 2 i § 75 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie i w związku z art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i § 209 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną ocenę, że organy I i II instancji w toku postępowania naruszyły przepisy postępowania, które to naruszenie organów mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie i w związku z powyższym poprzez uwzględnienie skarg i uchylenie przedmiotowych postanowień organów I i II instancji, chociaż organy te słusznie uznały, że naruszenie ww. § 133 ust 1 pkt 3 rozp. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) przez rzeczoznawcę było rażące; d) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., z art. 134 § 1 p.p.s.a., z art. 3 § 1,2 i 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i w zw. z § 5 ust 1, pkt 2, 5, 6, 7, 14 i § 5 ust. 2, oraz § 16 ust. l i § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z l6.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej oraz w związku z art. 6 ust. 2 i 3 Ustawy o ochronie przeciwpożarowej z 24 sierpnia 1991 r. i w związku z § 133 ust. 1 pkt 3 i § 133 ust 2. i § 232 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie i w związku z art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 209 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. projektu budowlanego w tym projektu zagospodarowania terenu, z pisma Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 06.08.2007 r., które to wyjaśnienie pozwoliłoby objaśnić kwestie podniesione przez uczestników postępowania przed WSA, tj. E. i W. U. w piśmie procesowym z 14.08.2008 r. oraz uchybienia wskazane przez Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, w piśmie z 06.08.2007r., a także wątpliwości Sądu czy w niniejszej sprawie istniały przesłanki do zastosowania odstępstw określonych w ww. § 133 ust. 2 i § 232 ust. 2 rozp. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) i w ww. § 16 ust 1 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, co pozwoliłoby dokonać Sądowi prawidłowych ustaleń faktycznych; e) naruszenie art. 135 p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 3 lit. c p.p.s.a. i art. 3 § 1,2 i 3 p.p.s.a., w związku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., i w zw. z § 5 ust. 1, pkt 2, 5, 6, 7, 14 i § 5 ust. 2, oraz § 16 ust. 1 i § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej oraz w związku z art. 6 ust. 2 i 3 Ustawy o ochronie przeciwpożarowej i w związku z § 133 ust. 1 pkt 3 i § 133 ust 2 i § 232 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie i w związku z art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 209 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez uchylenie przedmiotowych postanowień organów administracyjnych I i II instancji, chociaż organy te nie dopuściły się naruszenia prawa, 2) naruszenie § 133 ust. 3 pkt 3 i § 133 ust. 2, oraz § 75 ust. 3 i § 232 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie oraz naruszenie § 15 ust 2 i § 16 ust. 1 i § 5 ust 1 pkt 2,5,6,7,14 i § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej w zw. z art. 6 ust. 2 i 3 Ustawy o ochronie przeciwpożarowej, przez błędną ich wykładnię i przez nieprawidłową ocenę zastosowania ww. przepisów przez organy administracji oraz poprzez bezzasadne zarzucenie organom administracyjnym popełnienia błędnej wykładni ww. przepisów przez przyjęcie, że niezachowanie odległości 30 m, której mowa w § 133 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) nie można uznać za rażące naruszenie prawa bez uprzedniego wyjaśnienia skutków tego naruszenia przy uwzględnieniu innych ww. przepisów i skutków zmniejszenia odległości z 30,0 m do 26,5 m, chociaż te inne przepisy w ogóle nie miały zastosowania w niniejszej sprawie; 3) naruszenie niżej wymienionych przepisów Konstytucji RP w związku z art. 145 § 1 pkt 2 lit. c p.p.s.a i § 15 ust.2 i § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej w zw. z art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej i w zw. z § 133 ust 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 232 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), tj.: a) art. 2 Konstytucji RP tj. zasady "demokratycznego państwa prawnego" poprzez błędną ocenę, że naruszenie przez rzeczoznawcę przy uzgadnianiu projektu budowlanego przepisu § 133 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), w zakresie odległości nie mogło stanowić rażącego naruszenia prawa, bez uprzedniego wyjaśnienia przez organy administracji skutków tego naruszenia w kontekście innych przepisów ww. rozporządzenia; b) art. 7 Konstytucji RP, tj. zasady legalizmu poprzez uchylenie postanowień organów I i II instancji w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia przez nie § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, a nawet jeśli rzeczywiście organy nie rozważyły czy naruszenie przez rzeczoznawcę przepisów § 133 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), miało postać rażącego naruszenia prawa, to nie mogło to mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, a zatem nie było podstaw do zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; c) art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie interesów skarżących i uchylenie postanowień organów administracji, w wyniku czego pozostawiono w obrocie wadliwe uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych narażając tym samym własność skarżących na zniszczenie przez ewentualny wybuch i pożar; d) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasady równości wobec prawa, poprzez nierówne potraktowania podmiotów pozostających w podobnej sytuacji i przyznanie uczestnikom niniejszego postępowania tj. [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o. o. szerszych uprawnień niż innym podmiotom, pozostającym w podobnej sytuacji, wobec których wydano uzgodnienia prawidłowe; e) art. 38 Konstytucji RP, tj. przepisu stanowiącego o zapewnieniu każdemu człowiekowi prawnej ochrony życia, poprzez uchylenie postanowień organów administracji i zapewnienie ochrony wadliwym uzgodnieniom, które pozostając w obrocie prawnym narażać mogą życie i zdrowie obywateli na niebezpieczeństwo. Wskazując na ww. podstawy kasacyjne, na podstawie art. 176 i art. 185 § 1 p.p.s.a. i ewentualnie art. 188 p.p.s.a., wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skarg skarżących Spółek oraz ich oddalenie, a ponadto o 3) zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać m. in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku ograniczało się do przedstawienia w sposób niedostateczny stanu sprawy, przedstawienia zarzutów skarżących oraz niedostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Sądu I instancji zabrakło zarzutów przedstawionych przez E. i W. U., a stanowisko Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej przedstawione w odpowiedzi na skargę ograniczono do stwierdzenia, że "podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi". Tymczasem organ administracji II instancji w odpowiedzi na skargę wykazał, że skoro budynek myjni samochodowej jest budynkiem użyteczności publicznej to niezachowanie przez rzeczoznawcę przy uzgodnieniu projektu budowlanego minimalnej odległości 30,0 m, o których mowa w § 133 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), projektowanej stacji LPG, w tym odmierzacza gazu i dwóch naziemnych zbiorników z gazem o pojemności 4,85 m3 każdy, stanowiło rażące naruszenie prawa i uzasadniało unieważnienie przedmiotowych uzgodnień na podstawie § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Z projektu bowiem wynikało, że projektant nie zastosował żadnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej co najmniej 120 minut, zasłaniającej zbiorniki od strony budynku myjni i organy administracji nie miały obowiązku w takich okolicznościach rozważać naruszenia przez rzeczoznawcę ww. w § 133 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) z zastrzeżeniem postanowień § 133 ust. 2 ww. rozporządzenia. Przepisy te w sposób nie budzący wątpliwości określiły, że odległość stacji LPG od budynków użyteczności publicznej nie może być mniejsza niż 30 metrów. Pojęcie budynku użyteczności publicznej zostało zdefiniowane w § 3 pkt 6 ww. Rozporządzenia. Ponadto uzasadniając, że myjnie samochodowe należy zakwalifikować jako budynki użyteczności publicznej, należy przywołać także załącznik z 11 lipca 2003 r. do ustawy Prawo budowlane, w którym zostały przedstawione kategorie obiektów budowlanych a myjnie samochodowe zostały zamieszczone w kategorii XVII obiektów budowlanych tj. kategorii pod nazwą budynki handlu, gastronomii i usług. Gdyby zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wnikliwej kontroli materiału dowodowego, to najprawdopodobniej nie dokonałby błędnej oceny, iż organy administracji naruszyły ww. § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej i nie zastosowałby art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, lecz art. 151 p.p.s.a. Ponadto, projekt stanowiący podstawę uzgodnienia przez rzeczoznawcę, nie zawierał takich danych jak odległość od sąsiadujących budynków użyteczności publicznej, w tym myjni samochodowej, oraz nie uwzględniał dróg pożarowych do ww. budynków nie zawierał oceny zagrożenia wybuchem, a stacja LPG została przez projektanta zaprojektowana na ciągu pieszo-jezdnym, stanowiącym jedyny dojazd do budynków na działce [...]. Projektant w granicy działek [...] i [...] wrysował nieistniejącą zieleń i opisał ją jako zieleń istniejącą, nie zaprojektował drogi pożarowej, do budynków na działce nr [...], przez co uniemożliwił dojazd do budynku na działce [...] w czasie pożaru. Projekt nie zawierał opisu kategorii zagrożenia budynków, w tym przypadku kategorii zagrożenia (ZL) dla budynków na sąsiadujących działkach a będących w strefie zagrożenia. Ustalenia faktyczne organów wykazywały niezachowanie minimalnej odległości 30 m, czego w toku postępowania ani rzeczoznawca, ani skarżące Spółki nie zakwestionowały. Ww. uchybienia projektu powodują, że rzeczoznawca dodatkowo naruszył oczywiste i wyraźne przepisy § 5 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 7 i pkt 14 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, które to naruszenie również stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż brak ww. danych uniemożliwia wręcz rzeczoznawcy dokonanie prawidłowego uzgodnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił, czy brak wykazania przez organy I i II instancji, że naruszenie § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) miało postać rażącego naruszenia prawa, stanowiło naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, czyli Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił dostatecznie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Powyższe uchybienie art. 141 § 1 p.p.s.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z cyt. § 133 ust 2 wynika bowiem, że odległości o których mowa w § 133 ust 1 pkt 1-5 mogą by zmniejszone o połowę tylko w przypadku: 1) zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3; 2) gdy masa składowanego gazu nie przekracza 440 kg i butle są składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej; 3) zbiorników podziemnych. Tymczasem materiał dowodowy zgromadzony sprawie nie dawał żadnych podstaw do zastosowania któregokolwiek z wymienionych przypadków. Projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu stacji paliw określały jednoznacznie, że dotyczą dwóch naziemnych zbiorników gazu o pojemności 4,85 m3 każdy (czyli co najmniej 800 kg każdy) i że nie zastosowano żadnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, która zresztą jest niemożliwa do zastosowania, gdyż musiałaby być umiejscowiona w poprzek jedynej drogi dojazdowej do budynków na działce [...] (obecnie [...]i [...]), a tym samym, w poprzek drogi przeciwpożarowej. Natomiast przepis § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, na który powołuje się Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazują, że Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może wyrazić zgodę, wyrazić zgodę pod warunkiem lub odmówić wyrażenia zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno- budowlanych, ale w przypadkach wskazanych w tych przepisach oraz na stosowanie rozwiązań zamiennych również w przypadkach przewidzianych w przepisach przeciwpożarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął jednak pod uwagę, że ani projektant ani rzeczoznawca przed dokonaniem uzgodnienia nie zwrócili się do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o wyrażenie zgody na odstępstwo i spełnienie wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych. Zgodnie z art. 9 ust 2. ustawy Prawo Budowlane na odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych, czyli również w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) wymagana jest zgoda właściwego ministra. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał jednoznacznie, że nie było podstaw do zastosowania w przypadku zaprojektowania dwóch zbiorników naziemnych o poj. 4850 l każdy, bez zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, odległości mniejszej niż minimalna odległość 30,0 m. Natomiast wobec braku zgody właściwego ministra, o którą należy wystąpić przed uzgodnieniem projektu, na odstępstwo inne niż wymienione w przepisach techniczno-budowlanych, należało ocenić, iż nie spełnienie wymagań określonych w § 133 ust 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), stanowi rażące naruszenie prawa mając na uwadze oczywistość tego naruszenia, charakter tego naruszenia, ciężar gatunkowy (minimalna odległość dla zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi - strefa zagrożenia ludzi ZL) i skutki jakie może spowodować nie zachowanie minimalnej odległości 30 m. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił, że organy I i II instancji przez wydanie zaskarżonych postanowień naruszyły § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, gdyż nie wykazały, że naruszenie tego przepisu miało charakter rażący, to WSA powinien w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawrzeć dokładne wskazanie dla organów administracji, co do dalszego postępowania w rzeczonej sprawie. Tym bardziej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przesądził kwestii rażącego naruszenia prawa, a jedynie stwierdził, że to wymaga wyjaśnienia. Zdaniem Sądu, jeżeli z innych przepisów ww. rozporządzenia wynika, że przewidują one możliwość spełnienia warunków w zakresie odległości w inny sposób, to niezachowanie odległości min. 30 m określonej jednoznacznie w § 133 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia nie można uznać za rażące naruszenie prawa, chyba że organy wykazałyby, że spowodowało to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie można podzielić tej oceny. Sam Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne i bezsporne. Skoro zatem naziemna stacja LPG w postaci dwóch pojemników o pojemności 4850 1 każdy zaprojektowano w odległości 26,5 m od budynku myjni samochodowej będącej budynkiem użyteczności publicznej, czyli mniejszej niż wymagane minimum, określone w ww. § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych(...) to uzgodnienie przez rzeczoznawcę projektu budowlanego z naruszeniem § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia należy uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, ponieważ jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym, oczywistym i bezspornym § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...). Skoro zatem oczywistym było, że budynek myjni samochodowej, to budynek użyteczności publicznej, to zarówno organ I i II instancji zmuszone były uznać, że projektowana stacja LPG składająca się z dwóch naziemnych zbiorników z gazem płynnym o pojemności 4850 1 każdy i dystrybutora gazu płynnego powinny być umiejscowione w odległości minimum 30 m do sąsiadującego budynku myjni samochodowej, o czym wyraźnie i w sposób jednoznacznie oczywisty stanowił § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia. Rzeczoznawca dokonując uzgodnienia projektu rozbudowy stacji paliw spowodował powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. NSA w wyroku z 11.05.1994r (III SA 1705/93) stwierdził bowiem, że "Naruszenie prawa ma cechy rażącego, gdy decyzja dotychczasowa wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia decyzji ostatecznej. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił, że mimo naruszenia przez rzeczoznawcę przy dokonaniu przedmiotowych uzgodnień § 133 ust 1 pkt 3 nie można uznać tego naruszenia za rażące, ponieważ inne przepisy ww. rozporządzenia przewidują spełnienie wymagań w zakresie odległości w inny sposób tj. § 133 ust. 2 i § 232 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych(...) i § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Należało zatem dokonać oceny, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w kontekście ww. przepisów. Materiał dowodowy w sprawie nie wykazał, że projektant zastosował któreś z rozwiązań określonych w § 133 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...). Mianowicie w niniejszej sprawie nie chodzi o zbiorniki podziemne, a o dwa zbiorniki naziemne, o pojemności 4850 1 każdy. Ponadto projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu nie przewidywał zastosowania ściany oddzielającej stację LPG od budynku myjni samochodowej zgodnie z § 75 ust 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych(...).Ponadto, taka ściana nie mogłaby zostać zaprojektowana ponieważ stacja LPG zaprojektowana została na ciągu pieszo-jezdnym, stanowiącym jedyny dojazd do budynku biurowo-usługowego znajdującego się na działce [...] ( obecnie [...] i [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ocenił również, że organy administracji miały obowiązek wyjaśnienia czy naruszenie § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) było rażące w kontekście innych przepisów ww. rozporządzenia, które dawały możliwość na odmienne spełnienie warunków dotyczących odległości niż określone w ww. § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia. Jak już bowiem powyżej wykazano, wobec braku przesłanek do zastosowania innych odległości niż przewidywane w § 133 ust 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, rzeczoznawca miał obowiązek do dokonywania uzgodnień zgodnie z postanowieniami § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych(...), a nie w oparciu o te inne przepisy wymienione przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym Sąd dopuścił się błędu już w fazie kontroli zaskarżonych postanowień, przez co naruszył art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1- 3 p.p.s.a i w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 134 § I p.p.s.a., a także w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej i w zw. z § 133 ust 1 pkt 3 i § 133 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), a także w związku z innymi przepisami wymienionymi w pkt 1 podpunkt c) zarzutów skargi kasacyjnej, poprzez błędną ocenę, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i przez błędną ocenę, że naruszenie przez rzeczoznawcę § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w kontekście innych przepisów wskazanych przez Sąd, nie można uznać za rażące naruszenie prawa, chyba że organy wykazałyby jakie skutki w kontekście ww. przepisów ma zmniejszenie odległości z 30 m do 26,5 m. Skoro Sąd I instancji miał wątpliwości czy naruszenie przez rzeczoznawcę ww. 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) miało charakter rażący, to powinien zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić z urzędu dowód uzupełniający z dokumentów tj. z projektu budowlanego, w tym planu zagospodarowania terenu, pism Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z 06.08.2001 r. i 13.06.2007 r. znajdujących się w aktach sprawy na okoliczność czy istniały przesłanki do zastosowania zgodnie z przepisami § 133 ust. 2 i § 232 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) i § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, mniejszej odległości niż wynikająca z § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych(...) m.in. czy przewidziano w projekcie ścianę oporową zgodnie z § 75 ust 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) i inne wymagania zawarte w ww. przepisach. Gdyby Sąd I instancji przeprowadził dowody z tych dokumentów, to doprowadziłoby to do wyjaśnienia wątpliwości Sądu, czy organy administracyjne prawidłowo ustaliły, iż przedmiotowe uzgodnienia rzeczoznawcy były dokonane z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przez rzeczoznawcę przy uzgadnianiu projektu budowlanego § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych(...) miało postać rażącego naruszenia prawa w rozumieniu § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, gdyż projekt nie spełniał wymagań do zastosowania mniejszej odległości niż 30,00m i dodatkowo nie zawierał wszystkich danych określonych w § 5 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 7 i 14 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Nie uzyskano również zgody właściwego ministra na dokonanie odstępstw od wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, w inny sposób niż określono w tych przepisach. Dodatkowo minimalna odległość określona w ww. przepisie stanowiła zgodnie z § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie strefę zagrożenia ludzi ZL, a aktualne przepisy tj. § 124 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny, odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), zwiększyły tę odległość z 30,0 m do 60,0 m. Zatem również ze względu na charakter tego naruszenia, a także na ciężar gatunkowy tego naruszenia i niebezpieczne dla życia i zdrowia ludzi i mienia, skutki jakie to naruszenie może spowodować, należało uznać, iż naruszenie prawa przez rzeczoznawcę ww. § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia miało charakter rażącego naruszenia prawa w rozumieniu § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się również naruszenia art. 2 Konstytucji RP, w tym zasady "demokratycznego państwa prawa" poprzez uznanie wbrew oczywistym przepisom prawa tj. § 133 ust 1. pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), że naruszenie minimalnej odległości określonej w tym przepisie nie można uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu § 15 ust. 2 rozporządzenia z 16.06.2003 r. bez wyjaśnienia skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności tego naruszenia. Wobec wszystkich ww. okoliczności należy uznać, że akceptowanie przez WSA takiego naruszenia przepisu, który był w tej konkretnej sprawie oczywisty, a ponadto z uwagi na charakter tego naruszenia i jego ciężar gatunkowy jest pogwałceniem ww. zasady, gdyż nie stanowi prymatu prawa tolerując jego naruszenie i pozostawiając w obrocie prawnym uzgodnienia rzeczoznawcy, poddając tym samym w wątpliwość zasady sprawiedliwości społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się również naruszenia art. 7 Konstytucji RP tj. "zasady legalizmu". Skoro bowiem, organy administracyjne nie dopuściły się naruszenia § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, to nie było podstaw prawnych aby uchylić zaskarżone postanowienia. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w piśmie z dnia 31 grudnia 2008 r. poparł zarzuty, zawarte skardze kasacyjnej, wniesionej przez E. i W. U. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o: 1) jej odrzucenie, ewentualnie 2) jej oddalenie oraz 3) o zasądzenie od skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że "[...]" Sp. z o.o. podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Obszernie też polemizowano z zarzutami i argumentacją, zawartymi w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. 2. Wbrew twierdzeniu, zawartemu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zawiera ona wszystkie elementy konstrukcyjne, wskazane w art. 176 p.p.s.a. W szczególności przytoczone w niej podstawy kasacyjne zostały skonkretyzowane w stopniu wystarczającym dla określenia granic wniesionej przez skarżących skargi kasacyjnej. Brak jest zatem podstaw do jej odrzucenia. 3. Stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji nie budzi wątpliwości: a. Budynek myjni samochodowej jako ogólnodostępny, przeznaczony do świadczenia usług nieograniczonej liczbie klientów jest budynkiem użyteczności publicznej. b. W uzgodnieniu stwierdzającym zgodność projektu stacji LPG z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej nie zachowano odległości 30,0 m, o których mowa w § 133 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. W projekcie tym przyjęto odległość 26,5 m. c. W projekcie stacji LPG nie przewidziano ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. 4. W sprawie ma zastosowanie § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), co oznacza, że minimalna odległość między przedmiotowymi obiektami budowlanymi powinna wynosić 30 m. 5. Istnieje możliwość spełnienia warunków w zakresie odległości w inny sposób, np. jak wynika z ust. 2 § 133 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 20 września 2000 r. odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę m.in. w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3 tego rozporządzenia. 6. Skoro budynek myjni samochodowej jest budynkiem użyteczności publicznej, ale projektant nie zastosował żadnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego o wymaganej przez prawo odporności ogniowej, to niezachowanie przez rzeczoznawcę przy uzgodnieniu projektu budowlanego projektowanej stacji LPG, w tym odmierzacza gazu i dwóch naziemnych zbiorników z gazem o pojemności 4,85 m3 każdy, minimalnej odległości 30,0 m, wynikającej z § 133 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...), stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Trafnie przyjęły organy administracji, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ niedochowanie odległości wynikającej z § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) jest zarówno naruszeniem oczywistego (nie budzącego wątpliwości) uregulowania prawnego, jak i naruszeniem prawa, które pociąga za sobą skutki nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym. 7. Należy zatem przyjąć, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.06.2003 r. przez błędną jego wykładnię ma usprawiedliwione podstawy. 8. Z tych względów i biorąc pod uwagę, że nie stwierdzono naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. 9. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2 ppsa.