II SA/Op 413/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi L. Ż. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. L. Ż. wniosła skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...], nr [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę budynku drewnianej kaplicy, zlokalizowanego w Ż. przy ul. [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zabudowań zlokalizowanych na działkach nr A, B, których inwestorem była L. Ż. W trakcie tego postępowania, w dniu 24 marca 2009 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, w wyniku których stwierdzono istnienie 12 obiektów, w tym m.in. opisanego w pkt 6 protokołu kontroli budynku drewnianej konstrukcji, o wymiarach 9,80×6,0m i wysokości 7,0m, posadowionego trwale na płycie fundamentowej, posiadającego pięć otworów okiennych ze stolarką i przeszkleniem oraz dwa otwory drzwiowe i dach konstrukcji drewnianej (krokwiowo-jętkowej). W piśmie z dnia 25 marca 2009 r. inwestorka wyjaśniła, że powyższy obiekt drewniany pełni rolę kapliczki, w której zamierza umieścić gromadzoną od kilku lat kolekcję figurek przedstawiających anioły, natomiast w trakcie przesłuchania w dniu 9 czerwca 2009 r. oświadczyła, że powyższe budynki powstały jesienią 2008 r. i na ich budowę nie posiada pozwolenia ani zgłoszenia, przy czym w odniesieniu do budynku kaplicy podała, że z prawa budowlanego wynika, iż jeśli kaplica ma służyć na jej użytek, to nie wymaga zgłoszenia lub pozwolenia. Decyzją z dnia [...], opartą o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim nakazał L. Ż. rozbiórkę budynku drewnianej kaplicy w Ż. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wywiódł, że powyższy obiekt stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, którego wzniesienie wymagało pozwolenia na budowę. Wskazał, że w odniesieniu do tego budynku nie mają zastosowania wyłączenia od uzyskania pozwolenia, określone w art. 29-31 tej ustawy, gdyż budynek ten nie jest żadnym z obiektów wymienionych w katalogu zawartym w tych przepisach. W szczególności obiekt ten nie jest parterowym budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy do 35m2 na działce siedliskowej ani parterowym budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy do 25m2. Nie jest również altaną ani obiektem gospodarczym na działce w rodzinnym ogródku działkowym. Zdaniem organu, wzniesienie budynku w warunkach samowoli budowlanej powoduje zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1), chyba że samowolnie wykonana budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie nakazujące m.in. przedłożenie dokumentów umożliwiających legalizację obiektu (ust. 2). Dalej organ podał, że zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych obszarów w sołectwach Oleszka-Jasiona-Żyrowa, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVI/243/97 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 18, poz. 105 z dnia 9 lipca 1997 r.), działki nr A i nr B oznaczone są symbolem planu RP i stanowią tereny upraw polowych. W § 7 ust. 2 planu na tych terenach "dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej". Tym samym, zdaniem organu, powyższy zapis nie dopuszcza lokalizacji na przedmiotowych działkach budynków, co oznacza, że przedmiotowy budynek kaplicy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej i podlega reżimowi z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ zaznaczył, że wobec stwierdzonej niezgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa legalizacja tego budynku. Poza tym wskazał, że zachodzi sytuacja odwrotna niż w art. 48 ust. 2 tej ustawy, zatem będąc w posiadaniu dokumentów, z których wynika, że obiekt budowlany jest usytuowany na terenie, dla którego plan miejscowy wyklucza dopuszczalność określonej zabudowy, organ nie musi wydawać postanowienia, o jakim mowa w tym przepisie, gdyż inwestor nie będzie mógł przedłożyć dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. Decyzję powyższą zakwestionowała L. Ż., zarzucając, że nie jest ona zgodna z jej oczekiwaniami i informując, że jest w trakcie załatwiania formalności dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów, co pozwoli na uzyskanie stosownego pozwolenia na budowę. Podała, że według deklaracji Burmistrza Zdzieszowic jej wniosek rozpatrzony zostanie w kolejnej edycji zmian planistycznych zaplanowanych na rok 2009. W wyniku rozpatrzenia odwołania Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania, wskazując w rozważaniach, że sporny obiekt spełnia definicję budynku określoną w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż posiada fundamenty (płyta fundamentowa) i dach. Organ stwierdził, że spornego obiektu nie można uznać za kapliczkę, czyli obiekt małej architektury, albowiem jego rozmiary (58m) oraz sposób wykonania nie wypełniają znamion dla takiego rodzaju obiektu budowlanego, gdyż stosownie do art. 3 pkt 4 lit. a ustawy Prawo budowlane pod tym pojęciem należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury. Ponadto organ podkreślił, że fakt zamiaru umieszczenia w budynku kolekcji figurek aniołów nie przesądza, że będzie on kapliczką i obiektem kultu religijnego; może stanowić muzeum, obiekt wystawienniczy. Dalej organ wywiódł, że stan faktyczny, stwierdzony w dniu oględzin, nie potwierdził twierdzeń inwestorki odnośnie charakteru obiektu, a przeciwnie – wykazał, że jest to budynek, który dla swej legalności wymagał pozwolenia na budowę. Jego brak oznacza uprawnienie organu do prowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przytaczając treść art. 48 ust. 1 i 2 tej ustawy organ wywiódł, że powyższe przepisy wskazują, iż legalizacja samowoli budowlanej może nastąpić wyłącznie wówczas, jeśli inwestycja spełnia podane tam warunki. Podkreślił, że dla terenu, na którym znajduje się obiekt, istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, przy czym sporna inwestycja jest z nim sprzeczna, gdyż "tymczasowy obiekt budowlany, jakim jest zabudowana przyczepa kempingowa" nie stanowi sieci infrastruktury technicznej, jak również parkingu, ulicy lub dojazdu. Nie można też uznać, że stanowi on urządzenie rekreacyjne, gdyż przede wszystkim jest to obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a nie inne urządzenie, takie jak fontanna czy oczko wodne. Dalej organ stwierdził, że powyższa niezgodność "obiektu budowlanego stanowiącego zabudowę przepompowni" z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istniejąca w dacie orzekania przesądzała o braku możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, co uprawniało organ odwoławczy do wydania nakazu jego rozbiórki. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał końcowo, że organy nadzoru budowlanego podejmują decyzje na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania i nie mogą swych rozstrzygnięć uzależniać od stanów przyszłych i niepewnych, jakim jest ewentualna zamiana planu zagospodarowania przestrzennego. We wniesionej skardze L. Ż. przedstawiła szczegółowo działania, jakie podejmowała w związku ze staraniami o przekwalifikowanie działek nr A i B na nierolnicze wywodząc, że jeszcze przed nabyciem przez nią nieruchomości, co nastąpiło w dniu 10 sierpnia 2006 r., poprzedni właściciel złożył wniosek o zmianę w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zdzieszowice, które to Studium zatwierdzone zostało w dniu 19 czerwca 2007 r. i powyższe działki zostały oznaczone w nim symbolem MN/UG określającym tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (usługi gastronomii), które to ustalenia - w myśl art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - są wiążące dla organów gmin przy ustalaniu planów miejscowych. Poza tym argumentowała, że w dniu 28 marca 2008 r. otrzymała z Urzędu Miejskiego w Zdzieszowicach wypis z planu z zamieszczoną informacją, że "plan nie ustala zakazu zabudowy". Wyjaśniła, że mając na względzie zapisy Studium oraz brak informacji od urzędników była przekonana, że dopełniła wszelkich formalności pozwalających na przekwalifikowanie jej gruntów. Poza tym podała, że ponowny wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów w planie złożyła w dniu 23 kwietnia 2009 r., natomiast w dniu 19 grudnia 2008 r. - wniosek o pozwolenie na budowę budynków gospodarczych, a w dniu 22 stycznia 2009 r. dokonała zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego. Złożyła ponadto wniosek o dofinansowanie inwestycji ze środków unijnych. W dalszej części skargi, powołując przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczący obiektów małej architektury wywiodła, że za takie uważała obiekty znajdujące się na jej terenie, w tym wiatę drewnianą dla ochrony wartościowego drewna. Ponadto podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada, iż na terenach rolnych dopuszcza się lokalizację urządzeń rekreacyjnych, a za takie uważa obiekty zlokalizowane na jej działkach. Wniosła o wstrzymanie wykonania nakazu rozbiórki spornych obiektów, które mają służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkańców gminy oraz turystów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podawaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazując na bezzasadność twierdzeń skarżącej, że sporny obiekt mieści się w przewidzianej planem funkcji terenu jako urządzenie rekreacyjne, gdyż przedmiotem postępowania była samowolna budowa obiektu budowlanego, a nie takiego urządzenia, które musi spełniać zupełnie inne wymogi niż rzeczony obiekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przewidziane w powyższym przepisie ustawy ustrojowej kryterium legalności dokonywanej przez sąd kontroli, umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), jak i dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei z istoty kontroli wynika, że zasadność skarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeprowadzona przez Sąd według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, pomimo dostrzeżonych przez Sąd wadliwości, nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z porządku prawnego. Przedstawiając okoliczności, jakie doprowadziły Sąd do takiego przekonania, od razu należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu na podstawie zawiadomienia z dnia 26 lutego 2009 r. i zakończonym decyzją opartą o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt – drewniana kaplica, o wymiarach 9,80×6,0m i wysokości 7,0m, posadowiona trwale na płycie fundamentowej, posiadająca pięć otworów okiennych ze stolarką i przeszkleniem oraz dwa otwory drzwiowe i dach konstrukcji drewnianej, została zrealizowana jesienią 2008 r. i na jej budowę skarżąca nie posiada pozwolenia ani zgłoszenia, co wynika z oświadczeń i pism skarżącej składanych w toku postępowania. W ocenie Sądu, niewątpliwie powyższy obiekt wymagał wcześniejszego pozwolenia organu architektoniczno-budowlanemu, co zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji. W art. 28 ustawy Prawo budowlane, stanowiącym, że "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31", ustawodawca nałożył na inwestora ogólny obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla robót budowlanych, czyli - zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy - robót polegających na budowie, a także prac polegających na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, zastrzegając jednocześnie pewne odstępstwa. Z powyższego przepisu wynika zatem, że zamierzając prowadzić roboty budowlane, inwestor powinien wziąć pod uwagę nie tylko treść art. 28 omawianej ustawy, ale także zapisy jej art. 29-31, aby ustalić jakie czynności urzędowe należy podjąć przed rozpoczęciem robót. W szczególności przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane określa obiekty i roboty budowlane nieobjęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast przepis art. 30 określa wymagania, jakimi należy objąć działalność budowlaną zwolnioną w art. 29 z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budowy i roboty budowlane zwolnione z mocy art. 29 ustawy Prawo budowlane od obowiązku pozwolenia na budowę w większości objęte zostały obowiązkiem zgłoszenia ich właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, wynikającym z art. 30 tej ustawy Do nielicznych wyjątków należą obiekty małej architektury, za jakie – stosownie do treści art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane – należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury (lit. a), posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej (lit. b), użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (lit. c). Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy Prawo budowlane, budowa obiektów małej architektury pozwolenia na budowę nie wymaga, a jednocześnie obiekty te nie zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 30 ustawy Prawo budowlane za wyjątkiem usytuowanych w miejscach publicznych (art. 30 ust. 1 pkt 4). Na gruncie powyższych unormowań nie ulega jednak wątpliwości, że przedmiotowa kaplica nie mieści się w zakreślonym nimi kręgu. Nie sposób nie dostrzegać, że obiekty wskazane przez ustawodawcę w art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane to obiekty niedużych rozmiarów, określone zresztą ustawowo jako "niewielkie". Z tego względu nie jest możliwe uznanie obiektu zrealizowanego przez skarżącą, o powierzchni zabudowy 58,8m (9,80m×6,0m) i wysokości 7,0m, widocznego na dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych, za obiekt choćby zbliżony gabarytami do wskazanych przez ustawodawcę. Na tle niniejszej sprawy i argumentacji podawanej przez skarżącą zaakcentować należy, że jedną z okoliczności uzasadniających zaliczenie danego obiektu do obiektów małej architektury jest jego rozmiar, na co wskazuje sama nazwa kategorii "mała architektura". Wzniesiony obiekt budowlany, posadowiony na płycie betonowej, posiadający ściany, otwory okienne i drzwiowe oraz dach, z racji swej konstrukcji i wielkości trafnie organy zakwalifikowały do kategorii budynków, gdyż na zasadzie art. 3 pkt 2 budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei prace budowlane polegające na budowie budynku – niezależnie od jego planowanego przeznaczenia – nie są w świetle art. 28 ustawy Prawo budowlane zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na ich wykonywanie, co implikuje stwierdzenie, że przystępując do realizacji powyższego budynku kaplicy skarżąca winna legitymować się pozwoleniem na budowę, o które to pozwolenie z całą pewnością nie występowała, pozostając w przekonaniu, że na budowę takiego obiektu, który uważała za obiekt kultu religijnego na własne potrzeby, nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie. Takie przekonanie skarżącej nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż jak już wskazano wyżej, wzniesiony obiekt – niezależnie od jego przeznaczenia na cele wyłącznie własne czy też wystawiennicze związane z ekspozycją figur aniołów – z całą pewnością nie mieści się w kręgu obiektów małej architektury określonych w art. 3 ust. 4 lit. a ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że wybudowanie budynku drewnianej kaplicy nastąpiło bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej. W nawiązaniu do powyższej konkluzji wskazać przyjdzie na wynikającą z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zasadę, według której obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają zalegalizowaniu o ile budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo – w przypadku jego braku - ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Z powyższego uregulowania wynika zatem, że jeżeli nie można stanowczo wykluczyć, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów we wskazanym zakresie, to należy inwestorowi umożliwić zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Zasadnie zatem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, organy rozważyły kwestię legalizacji dokonanej przez skarżącą samowoli budowlanej w kontekście art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Oceniając tę kwestię organy prawidłowo ustaliły, że działki skarżącej o numerach A i B w Ż. położone są na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych obszarów w sołectwach Oleszka-Jasiona-Żyrowa, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Zdzieszowicach Nr XXXVI/243/97 z dnia 2 kwietnia 1997 r., ogłoszonym w sposób przewidziany prawem w promulgatorze (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 18, poz. 105 z dnia 9 lipca 1997 r.) i znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem RP, oznaczającym tereny upraw polowych. W § 7 ust. 2 omawianej uchwały zawarty został zapis dopuszczający na tych terenach "lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej". Powyższy zapis odczytywać należy w ten sposób, że poza podstawową funkcją obszaru, czyli uprawami polowymi, możliwe jest sytuowanie na nim wskazanych rodzajów obiektów i urządzeń. Do takich obiektów z całą pewnością nie należy budynek kaplicy i z tego względu jego posadowienie na terenie objętym symbolem RP miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za sprzeczne z ustaleniami tego planu, co wyklucza możliwość legalizacji obiektu w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się jeszcze do argumentacji skarżącej dodać przyjdzie, że organy administracji zobligowane są stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie rozstrzygania. Do takich przepisów należy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący w myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) aktem prawa miejscowego i z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jego ustalenia są wprawdzie wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jednak studium nie posiada waloru prawa miejscowego, o czym stanowią wprost uregulowania zawarte w ust. 4 i 5 ostatnio powołanego przepisu. Ponadto, jak wskazano na wstępie, badanie przez Sąd zaskarżonej decyzji odbywa się w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji, a nie stan hipotetyczny. Przyszłe zdarzenia, w tym wynikająca z zapisów studium zagospodarowania przestrzennego potencjalna możliwość innego przeznaczenia działki w planie zagospodarowania przestrzennego, jaki w przyszłości może zostać uchwalony na podstawie studium, nie dają podstaw do wyprowadzenia wniosku o zgodności inwestycji z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym wszak odmienne przeznaczenie działek skarżącej. Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego oceniły, że obiekt narusza postanowienia obowiązującego planu miejscowego, wobec czego nie jest możliwa jego legalizacja. W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organy zastosowały art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który nakazuje właściwemu organowi orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego znalazły się sformułowania dotyczące obiektów innych niż budynek kaplicy, tj. zabudowanej przyczepy kempingowej i obiektu budowlanego stanowiącego zabudowę przepompowni, wzniesionych przez skarżącą na tej samej działce i objętych odrębnymi decyzjami organu, jednak pomimo tych wadliwości, które stanowią naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji opartą na prawidłowych ustaleniach faktycznych, udokumentowanych materiałem fotograficznym, odpowiadała prawu. Omawiane stwierdzenia odnoszące się do innych obiektów, dotyczą faktów oczywistych. Bezspornym jest, że zarówno zabudowana przyczepa kempingowa, o jakiej wspomniano w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, jak i będący przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie budynek drewnianej kaplicy, nie stanowią sieci infrastruktury technicznej, ani parkingu, ulicy lub dojazdu. Tego rodzaju naruszenie nie mogło mieć wszak istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro nakaz rozbiórki znajduje umocowanie w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzupełniająco wyjaśnić jeszcze należy, że kierując się zasadą szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej, Sąd nie rozpatrywał zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mając na względzie nieodległy termin wyznaczonej rozprawy i zważywszy, że na zasadzie art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.