II FZ 93/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 925/09 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi C. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 sierpnia 2009 r. nr ... w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 925/09 odmówił C. M. wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 sierpnia 2009 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia 4 czerwca 2009 r. odmawiające zwolnienia z egzekucji, należącego do C. M., 51 % udziału w samochodzie osobowym marki KIA CEE D nr rej .... Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na powyższe postanowienie strona zawarła wniosek o "wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi". Doprecyzowując niniejszy wniosek skarżący w piśmie z dnia 8 stycznia 2010 r. wyjaśnił, że jego intencją było złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając wniosek skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż jest on niezasadny. Sąd stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonalności może dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Sąd wyjaśnił, że wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że postanowienie, którego wstrzymania domaga się strona, nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Wynika to z samej istoty wydanego postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym. Nie obliguje on bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie przyznaje również uprawnień. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego - co należy podkreślić - nienoszącego znamion wykonalności. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego zmiany. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie odnosiło się do zarzutów skargi z dnia 9 października 2009 r. W jego ocenie Sąd pierwszej instancji niesłusznie oparł się na jego odpowiedzi odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uznanie. Na wstępie należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia jednak wymaga, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu można jedynie w odniesieniu do aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Dotyczy to więc sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne (tak: B.Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 209). Bez wątpienia nie można uznać, że postanowienie, którego wstrzymania wykonania domaga się strona (tj. postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w C. z dnia 4 czerwca 2009 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w C. z dnia 4 czerwca 2009 r. odmawiające zwolnienia z egzekucji, należącego do skarżącego 51% udziału w samochodzie osobowym) jest postanowieniem, które wywołuje skutki materialnoprawne. Dlatego zasadna była odmowa wstrzymania jego wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących braku odniesienia się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do zarzutów skargi złożonej 9 października 2009 r. wyjaśnia, że nie Sąd ten nie mógł się do nich odnieść w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2010 r. bowiem skarga strony nie była przedmiotem rozpoznania, a jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji. :