VII SA/Wa 1876/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie skargę oddala Sygnatura aktVIISA/Wa 1876/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] wydaną w dniu [...] grudnia 2008 r. oznaczoną numerem [...] mocą której odmówiono wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego "[...] " (sekcja 1,2,3,4,5,6) z infrastrukturą wybudowanego na nieruchomości przy Al[...] w [...] na terenie działki o nr. ew. [...] z obrębu [...] W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] " z siedzibą w [...] złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie w/w budynku. Do wniosku dołączyła dokumenty, o których mowa w art. 57 Prawa budowlanego oraz oświadczyła, że właściwe organy wymienione w art. 56 Prawa budowlanego zawiadomione o zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu nie zgłosiły sprzeciwu w ustawowym terminie jednakże w dniu 19 grudnia 2008 r. przedstawiciel organu I instancji przeprowadził kontrolę, która wykazała, że w budynku nie zostały wykonane wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym. To zaś oznaczało, iż tenże organ zasadnie odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie. W ocenie organu odwoławczego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] była następstwem prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu jest bowiem ocena jego zdatności do użytkowania czyli wykonania go zgodnie z warunkami i ustaleniami pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego oraz z przepisami. Kontrola przeprowadzona w dniu 19 grudnia 2008 r. wykazała, że inwestor nie wykonał wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym. W halach garażowych pozostały do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Brak było również warstw drenażowych i wykończeniowych nad wjazdem do garażu w sekcji 4A. W sekcji 4,5 i 6 części mieszkalnej i usługowej zamontowano po jednym z dwóch dźwigów, natomiast w sekcji 1,2 i 3 (czterokondygnacyjnej) nie zamontowano żadnego dźwigu. Oznacza to, że brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że kwestie związane z finansowaniem inwestycji pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego. Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] " w [...] podnosząc, iż narusza ona prawo i interes prawny spółdzielni. W związku z tym wniosła o jej uchylenie, o zobowiązanie organu do dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania administracyjnego, a nadto o przesłuchanie w charakterze strony prezesa zarządu skarżącej spółdzielni. W uzasadnieniu skargi jej autor przytoczył treść art. 55, 56, 57 oraz 59 Prawa budowlanego i stwierdził, że przepisy te potwierdzają zasadność skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanej w I instancji stanowił przywołany przez organ art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Przepis ten przesądza o obowiązku organu odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymogów określonych w ust. 1 oraz w art. 57 ust. 1-4. Oznacza to, iż nie jest wystarczające spełnienie jedynie tych wymagań, o których mowa w art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego (zwanego dalej ustawą). Zakres kontroli ustalony został w przepisie art. 59 a Prawa budowlanego natomiast zasady jej przeprowadzenia określają przepisy art. 59 c -art. 59 e ustawy. Z treści odwołania od decyzji wydanej w I instancji oraz z treści skargi, w której kwestionowane jest rozstrzygnięcie odwoławcze nie wynika aby skarżący podważał tryb przeprowadzonej kontroli oraz jej wyniki. Potwierdza natomiast (zwłaszcza w odwołaniu), że nie wykonane roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę oraz wynikające z projektu budowlanego, które ujawniła kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 grudnia 2008 r. były następstwem problemów natury finansowej, które wiązały się z tym, iż nie wszyscy członkowie spółdzielni uzupełnili wkłady budowlane. Taki stan rzeczy zmusił skarżącą do wystąpienia przeciwko nim z pozwami o zapłatę (w postępowaniu nakazowym). To, że tak rzeczywiście jest potwierdzają liczne sygnatury akt konkretnych toczących się spraw, w których skarżąca domaga się takiej zapłaty. W ocenie Sądu w tym tkwi istota problemu w niniejszej sprawie, nie zaś w tym, że organy naruszyły jakikolwiek przepis Prawa budowlanego podejmując swoje rozstrzygnięcia. To, że tak rzeczywiście jest przyznaje sama skarżąca (zob. odwołanie z dnia 20 stycznia 2009 r.) Stwierdza bowiem, że pozytywne rozstrzygnięcie spraw sądowych oraz kolejnych będących w fazie przygotowania do złożenia do Sądu, a co za tym idzie, wpływ do spółdzielni środków finansowych z tytułu uzupełnienia wkładów budowlanych jest jedynym elementem pozwalającym na zakończenie inwestycji w całości. Skarżąca zmierza jednak w istocie do uzyskania pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej inwestycji. Wynika to również z treści skargi. W ocenie Sądu w realiach przedmiotowej sprawy nie jest to jednak możliwe. Przeszkodą jest tu w szczególności brak dźwigów umożliwiających komunikację na wyższe kondygnacje co w przypadku osób niepełnosprawnych praktycznie uniemożliwia korzystanie z lokali tamże położonych (zob. art. 59 a ust. 2 pkt. f ustawy) W ocenie Sądu materiał jakim dysponowały organy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięć na etapie postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził również takich braków nadesłanej dokumentacji, które uniemożliwiałyby wyrokowanie w przedmiotowej sprawie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że najistotniejszy dowód a mianowicie dowód z dokumentu w postaci protokołu z czynności kontrolnych obiektu z dnia 19 grudnia 2008 r. znajdował się w nadesłanych przez organ materiałach. Jeśli chodzi natomiast o zawarty w skardze wniosek zmierzający do przesłuchania prezesa zarządu skarżącej spółdzielni to nie mógł on zostać uwzględniony z uwagi na brak podstawy prawnej pozwalającej Sądowi na przeprowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono. Podstawą rozstrzygnięcia jest art. 151 p.p.s.a.