II SA/Rz 938/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. S. i E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących A. S. i E. S. solidarnie kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 938/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] działając na podstawie art. 143 – 148b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm./ oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...].08.1999 r. w sprawie scalenia i podziału nieruchomości przeznaczonych dla zespołu zabudowy jednorodzinnej osiedla przy ul. P. ustalił dla A. i E. S., właścicieli działki nr ewid. 5485 o pow. 0,1138 ha (KW Nr [...]) położonej w L., opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej tj. kanalizacji sanitarnej w wysokości 1 329, 18 zł, płatną na konto Urzędu Miasta L. w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W odwołaniu od tej decyzji A. i E. S. wnieśli o uchylenie decyzji w całości, gdyż decyzję wydano bezprawnie na podstawie uchwały Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...].08.1999 r. w sprawie scalenia i podziału nieruchomości przeznaczonych dla zespołu zabudowy jednorodzinnej osiedla przy ul. P., albowiem w § 5 ww. uchwały określony został 5-letni okres wykonania tej uchwały, w szczególności wybudowania ujętych w tym paragrafie urządzeń podziemnych. Zatem uchwała utraciła moc we wrześniu 2004 r. Sieć kanalizacyjną wybudowano i odebrano została w 2006 r., co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta. W podstawie prawnej organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 143 – 148b u.g.n. Organ cytując wyżej wymienione przepisy wskazał, iż właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej wybudowanych z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. SKO podało, że A. i E. S. są właścicielami nieruchomości nr ewid. 5485 o pow. 0,1138 ha (KW nr [...]) położonej w L., os. mieszkaniowe P., na którym Gmina Miejska [...] realizowała roboty budowlane polegające na budowie urządzeń kanalizacji sanitarnej. Roboty te zostały zakończone w dniu 5.10.2006 r., co potwierdza protokół odbioru robót z tego samego dnia. Wskutek wybudowania i podłączenia powyższych urządzeń wzrosła wartość nieruchomości, w tym działki nr 5485 - własność A. i E. S. W operacie szacunkowym z dnia 22.08.2009 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego J. Z. określono wartość nieruchomości, przed wybudowaniem urządzeń kanalizacyjnych na 32 273,68 zł, a po ich wybudowaniu na 35 596,64 zł. Wartość nieruchomości wzrosła o 3 322,96 zł. Organ II instancji wskazał, że uchwałą z dnia [...].08.1999 r., nr [...] w sprawie scalenia i podziału nieruchomości przeznaczonych dla zespołu zabudowy jednorodzinnej osiedla przy ul. P. Rada Miejska w L. ustaliła na terenie Miasta L. stawkę opłaty adiacenckiej w wysokości 40 % różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością nieruchomości po ich wybudowaniu. W przedmiotowej sprawie kwota ta dla nieruchomości, będącej własnością A. i E. S., wynosi 1 329,18 zł i w takiej wysokości została ustalona decyzją Burmistrza Miasta [...]. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołujących się, iż Uchwała Rady Miasta L. Nr [...] utraciła moc we wrześniu 2004 r., organ wskazał, iż jest on nieuzasadniony, albowiem przedmiotowa uchwała weszła w życie z dniem jej podjęcia, tj. [...].08.1999 r. i obowiązuje do chwili obecnej (nie określono czasu jej obowiązywania, nie została zmieniona ani uchylona). Zgodnie z § 5 ww. Uchwały Gmina Miejska w L. zobowiązała się do wybudowania na gruntach objętych uchwałą do wybudowania infrastruktury technicznej: sieci wodociągowej i sieci elektrycznej, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej w terminie 5 lat od podjęcia uchwały. Zapis ten określa termin, w jakim Gmina zobowiązała się wybudować urządzenia, a nie określa czasu obowiązywania Uchwały. Wybudowanie urządzeń po upływie 5 lat pozostaje bez wpływu na obowiązywanie uchwały w tym stawek opłaty adiacenckiej. Uchwała obowiązywała w dniu [...].10.2006 r. tj. w dniu stworzenia przez Gminę warunków do podłączenia nieruchomości do wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej, a decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej wydana została w terminie 3 lat od tego dnia. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. i E. S., wnosząc o jej uchylenie "ze względu na nieprawidłowe jej rozstrzygnięcie pod względem podstawy prawa materialnego" i ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazali, że nie zgadzają się z argumentacją prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji. Uchwała Rady Miejskiej w L., pomimo braku w jej podstawie prawnej odwołania do konkretnych przepisów regulujących opłatę adiacencką, ma moc prawną, a jedynie zapis § 6 wynikający z § 5 tej uchwały utracił tę moc. W § 5 uchwały przyjęty został jednoznacznie termin realizacji inwestycji tj. 5 lat od dnia podjęcia uchwały, a zatem wynikający z tego zapisu obowiązek wniesienia przez właścicieli opłaty adiacenckiej, przewidziany w § 6 uchwały, utracił moc obowiązywania po tym czasie. Wskazali, iż zaniechanie obowiązków formalnych przez organ nie może skutkować "nałożeniem zobowiązań przez strony". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 18 stycznia 2010r. nr [...] Burmistrz Miasta podał, że przepisy obowiązujące w dacie podjęcia uchwały nie przewidywały obligatoryjnej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a przedmiot uchwały dotyczy określonej grupy właścicieli nieruchomości w obrębie gruntów objętych scaleniem i podziałem (nie jest przepisem powszechnie obowiązującym na terenie gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest zasadna, ale z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis 144 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.g.n., według którego właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich (ust. 1). Taką opłatę może ustalić wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w drodze decyzji, każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 1 i 2 u.g.n.). Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej (art. 146 u.g.n.). Natomiast zgodnie z art. 143 u.g.n. przepisy rozdziału 7 stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Bezspornym w sprawie jest, że uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] sierpnia 1999 r. Nr [...] określona została wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Wskazana uchwała została powzięta w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., Nr 13 poz. 74 z późn. zm.) oraz art. 104 i przepisy rozdziału 2 "Scalanie i podział nieruchomości" ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.04.1998 r. w sprawie wykonywania przepisów dotyczących scalenia i podziału nieruchomości /Dz.U. z 1996 r., Nr 44, poz. 262/. Z paragrafu 6 pkt 1 cyt. uchwały wynika, iż: "Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej na planowanym osiedlu wynosi 40 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość będzie miała po ich wybudowaniu – w dniu wydania decyzji." Natomiast § 8 stanowi, że ww. uchwała weszła w życie z chwilą jej podjęcia i podlega ogłoszeniu na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego. Z zalegającego w aktach operatu szacunkowego opracowanego przez rzeczoznawcę majątkowego J. Z. wynika, iż Gmina Miejska w L. wybudowała urządzenia kanalizacji sanitarnej na osiedlu mieszkaniowym "[...]" przy ul. S., D., D., D., P., P., a odbiór sieci kanalizacyjnej nastąpił w dniu 5 października 2006 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie z 7 maja 2009r. w sprawie wszczęcia postępowania z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki nr ewid. 5485 oraz informujące strony o treści art. 10 § 1 k.p.a. –(k. 6). Konsekwencją wyżej powołanego art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), jest uwzględnianie przy kontroli zaskarżonej decyzji stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazać należy na treść art. 146 ust. 2 zdanie 2 u.g.n., który upoważnia radę gminy do ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Oznacza to, iż uchwała rady gminy ustalająca taką stawkę jest aktem prawotwórczym i tym samym stanowi jedną z podstaw prawnych decyzji ustalającej wysokość opłaty adiacenckiej. Podnieść należy, iż uchwały dotyczące określenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej mają cechę aktów prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.), bowiem mają charakter generalny i abstrakcyjny /odnoszą się do urządzeń infrastruktury, które będą wykonane na terenie gminy/ i są ustanowione na podstawie art. 146 ust. 2 u.g.n. Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie, zaś zasady i tryb ogłaszania takich aktów określa ustawa. Z powyższego wynika, iż uchwała określająca stawkę procentową opłaty adiacenkiej, jest aktem prawa miejscowego, a zatem warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie, zaś zasady i tryb ogłaszania takich aktów określa ustawa. Aktualnie taką ustawą jest ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449 z późn. zm.), która w art. 13 pkt 2 stanowi, iż akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy są ogłaszane z wojewódzkim dzienniku urzędowym. Z kolei art. 20 ust. 3 powołanej ustawy stanowi, że dzień wydania dziennika urzędowego jest dniem ogłoszenia m.in. aktu prawa miejscowego. Jeżeli akt prawa miejscowego nie został w taki sposób ogłoszony, to tym samym nie ma mocy obowiązującej i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej. Wskazać trzeba, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa uchwała nr [...] określająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej podjęta została w dniu [...] sierpnia 1999r. Zgodnie obowiązującymi wówczas przepisami tj. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r .Nr 13 poz. 74), zwanej dalej u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy, zwanych dalej przepisami gminnymi. Przepisy gminne stosownie do treści art. 42 ust. 2 u.s.g. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 roku - wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, o ile nie przewidują wyraźnie terminu późniejszego, w sposób przewidziany w ust. 1 art. 42 u.s.g. to jest przez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych lub w inny sposób miejscowo przyjęty, a także przez ogłoszenie w lokalnej prasie, chyba że przepisy prawa stanowią inaczej. Podstawę prawną do wydania uchwały z dnia [...] sierpnia 1999 r. stanowił art. 104 i przepisy rozdziału 2 "Scalanie i podział nieruchomości" ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741 z późn. zm.), który w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania uchwały przewidywał, iż rada gminy podejmuje uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Czynności związane z przeprowadzeniem postępowania w sprawie scalenia i podziału wykonuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Osoby, które otrzymały nowe nieruchomości wydzielone w wyniku scalenia i podziału, są zobowiązane do wniesienia na rzecz gminy opłat adiacenckich w wysokości do 50% wzrostu wartości tych nieruchomości w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas posiadanych. Przy ustalaniu wartości dotychczas posiadanych nieruchomości nie uwzględnia się wartości urządzeń, drzew i krzewów, o których mowa w art. 106 ust. 1, jeżeli zostało za nie wypłacone odszkodowanie. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w uchwale o scaleniu i podziale nieruchomości (art. 107 ust. 1 i 2 cyt. ustawy). Powyższy przepis upoważniał zatem radę gminy do wydania aktu wykonawczego do ustawy, stanowiącej przepis powszechnie obowiązujący na terenie danej gminy czyli przepis gminny. Sąd popiera stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9.04.2002 r., sygn. akt I SA 3062/01, iż "norma ustalająca dla nieokreślonej liczby mieszkańców gminy wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ma charakter generalny i abstrakcyjny, a więc jest normą powszechnie obowiązującą, stanowi podstawę do ustalenia obowiązków obywateli w drodze decyzji administracyjnej" (system informacji prawnej LEX nr 82647). Zatem uznać należy, iż § 8 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...].08.1999r., stanowiący, iż uchwała wchodzi w życie z chwilą jej podjęcia i podlega ogłoszeniu na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego, jest niezgodny z art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 42 ust. 2 wyraźnie stanowił, że przepis gminny wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, o ile nie przewiduje terminu późniejszego. Zatem samo ogłoszenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w L. nie spełniało wymogu przewidzianego w wyżej cytowanym przepisie, tym bardziej, iż w § 8 uchwały wyraźnie postanowiono, iż wchodzi ona w życie z chwilą jej podjęcia (a nie jak przewiduje art. 42 ust.2 ww. ustawy "z dniem ogłoszenia"). Sąd stoi na stanowisku, iż uchwała wprowadzająca przepisy gminne (aktualnie przepisy prawa miejscowego) winna być prawidłowo ogłoszona i opublikowana. Z powyższego wynika, iż uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia [...] sierpnia 1999 r. jest sprzeczna z prawem albowiem nie spełnia wymogów przewidzianych dla obowiązywania aktów prawa miejscowego (przepisów gminnych). Nie została prawidłowo ogłoszona i tym samym nie jest aktem obowiązującym i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej tj. kanalizacji sanitarnej. W takim stanie rzeczy decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2009r., Nr [...] została wydana bez podstawy prawnej, czyli dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ odwoławczy nie zauważył tej wady, skutkiem czego utrzymał w mocy decyzję dotkniętą ciężką wadą materialnoprawną. Stwierdzenie takiej okoliczności obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności decyzji organów obydwu instancji, co znajduje uzasadnienie w art. 135 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że podnoszona w skardze okoliczność, iż przedmiotowa sieć została wybudowana po terminie wskazanym w uchwale Rady Miejskiej w L. nie powoduje zwolnienia uczestników scalenia i podziału nieruchomości, na których Gmina wybudowała urządzenia infrastruktury technicznej z obowiązku wniesienia na rzecz gminy opłat adiacenckich. Uchybienie przez Gminę ustalonemu w uchwale terminowi budowy sieci wodociągowej odniosło jedynie taki skutek, że do czasu jej zrealizowania nie było podstaw do wymierzenia określonej w uchwale opłaty adiacenckiej. Z przedstawionych wyżej względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organy I instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.