II OSK 1131/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia WSA del. Jacek Fronczyk Protokolant: asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta Pionki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 703/09 w sprawie ze skargi Rady Miasta Pionki na zarządzenie zastępcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [..] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Miasta Pionki na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 1131/10 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 703/09 oddalił skargę Rady Miasta Pionki na zarządzenie zastępcze Wojewody Mazowieckiego z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Zakaz ten został wprowadzony ustawą z 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 216, poz. 1584 ze zm.). Zakaz wynikający z art. 24f ust. 1 u.s.g. przedmiotowo dotyczy prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na swoją rzecz, jak i zarządzania taką działalnością, prowadzoną przez inny podmiot. Zakaz ten narusza osoba, która cudzą działalnością gospodarczą zarządza i nie ma wymogu, aby czynności te były odpłatne. W przypadku osób prawnych, działających przez swoje organy, za zarządzanie należy uznać również członkostwo w kolegialnych organach osób prawnych, ustawowo i statutowo upoważnionych do reprezentowania i dokonywania czynności w imieniu osoby prawnej. W przypadku stowarzyszeń, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 855 ze zm.), statut stowarzyszenia określa w szczególności władze stowarzyszenia, ich kompetencje oraz sposób reprezentowania stowarzyszenia i zaciągania zobowiązań finansowych. Statut Klubu Sportowego "[...]" w P. w § 20 przewiduje, że władzami stowarzyszenia są Walne Zgromadzenie Członków, Zarząd Klubu i Komisja Rewizyjna. Zgodnie zaś z § 25 statutu w/w stowarzyszenia, Zarząd Klubu Sportowego zarządza majątkiem i funduszem Klubu, reprezentuje Klub Sportowy, zawiera w imieniu Klubu umowy. Regulacje te pozwalają uznać zarząd za organ zarządzający działalnością prowadzoną przez stowarzyszenie. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że z dniem 2 lutego 2007 r. radny M. K. został członkiem zarządu stowarzyszenia Klubu Sportowego " [...]". Poza sporem pozostaje również, że w/w radny w dniu 5 czerwca 2007 r. został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego na podstawie uchwały z 2 lutego 2007 r. o powołaniu go na sekretarza klubu i nie został wykreślony z rejestru do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Sporne w niniejszej sprawie zaś pozostaje, czy z dniem 28 lutego 2007 r. nastąpiła rezygnacja M. K. z pełnionej w zarządzie stowarzyszenia funkcji. Sporne jest także, czy w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu (sekretarza) stowarzyszenie K.S. " [...]" prowadziło działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy Miasta Pionki. Zebrany przez organ nadzoru materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia, że radny M. K. pełnił funkcję członka zarządu stowarzyszenia również po dniu 28 lutego 2007 r. Potwierdza to przede wszystkim odpis pełny KRS (stan na dzień 16 kwietnia 2009 r.), z którego wynika, że M. K. został wpisany do rejestru dopiero 5 czerwca 2007 r. (data dokonania wpisu). Dokumenty uwidocznione w KRS i dane na nich oparte podlegają zaś ustawowemu domniemaniu prawdziwości. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Należy zgodzić się z ustaleniem organu zawartym w zarządzeniu zastępczym, że gdyby faktycznie przyjęto rezygnację radnego w lutym 2007 r., to bezprzedmiotowe było składanie w dniu 5 czerwca 2007 r. wniosku do KRS obejmującego M. K. jako sekretarza klubu. Tym samym, twierdzenie skarżącej, że radny zrezygnował z pełnionej funkcji już 28 lutego 2007 r. jest dla Sądu mało wiarygodne. Nawet gdyby przyjąć, że radny zrezygnował z funkcji, to nic nie stało przecież na przeszkodzie, aby został wykreślony z rejestru. Tłumaczenie skarżącej, że wyłącznie uprawnionymi do złożenia wniosku o zmianę danych podmiotu w KRS jest aktualny (na chwilę złożenia wniosku) zarząd, a M. K. nie miał i nie ma żadnej możliwości wpływania na działania tego zarządu – również w zakresie złożenia wniosku o zmianę danych w KRS, w ocenie Sądu należy uznać jedynie za przyjętą w tej chwili linię obrony. Faktem jest bowiem, że M. K. nie wykazał, aby podjął choćby jakąkolwiek próbę działania, aby dokonano stosownych zmian w KRS. Tym samym, nie zachował on w tym zakresie, co najmniej należytej staranności, aby zostać wykreślonym z KRS, skoro faktycznie nie pełnił po dniu 28 lutego 2007 r. spornej funkcji w zarządzie stowarzyszenia. Uzasadnione wątpliwości, co do uznania za wiarygodne powyższych twierdzeń skarżącej, budzi również fakt, że istnieją dwie uchwały zarządu klubu z 2007 r. o numerze 1. Pierwsza z nich, z 2 lutego 2007 r., zawiera podpisy wszystkich członków zarządu i dotyczy podziału funkcji w zarządzie klubu. Druga z kolei, z 28 lutego 2007 r. dotyczy rezygnacji M. K. z funkcji sekretarza klubu. W aktach sprawy znajduje się jedynie kserokopia, nie potwierdzona nawet za zgodność z oryginałem, uchwały dotyczącej rezygnacji przez M. K. w dniu 28 lutego 2007 r. z pełnionej funkcji sekretarza klubu. Na powyższej kserokopii znajduje się jedynie podpis prezesa zarządu klubu, M. L., brak zaś podpisów pozostałych członków zarządu, którzy jak wynika z przedmiotowej uchwały spotkali się w celu rozpatrzenia rezygnacji i jednogłośnie ją przyjęli, stwierdzając, że nie istnieje konieczność zwoływania Walnego Zebrania oraz dokonania zmian w KRS. Kolejnym argumentem, który przemawia za uznaniem twierdzeń skarżącej za niewiarygodne jest fakt, że M. K. reprezentował KS "[...]" P. podczas zawartego w Pionkach 9 sierpnia 2007 r. "Porozumienia Partnerskiego", co potwierdza złożony przez niego podpis jako sygnatariusza powyższego porozumienia. Trudno uznać, że mógł on reprezentować klub "[...]" P. jako jedynie członek wspierający, gdy z § 25 statutu stowarzyszenia wynika, że to zarząd reprezentuje klub sportowy i zawiera w imieniu klubu umowy i zobowiązania. W konsekwencji Sąd uznał, że M. K., jako członek kolegialnego organu zarządzającego stowarzyszeniem, brał udział w czynnościach zarządzania i winien zostać uznany za osobę zarządzającą jego działalnością. Zauważyć jednak należy, że zakresem zakazu z art. 24f ust 1 u.s.g. nie jest jednak objęty każdy rodzaj działalności, lecz wyłącznie działalność gospodarcza, prowadzona z wykorzystaniem określonego rodzaju majątku. Należało więc rozważyć, czy stowarzyszenie prowadzi działalność gospodarczą, a w szczególności czy działalność ta jest prowadzona z wykorzystaniem mienia gminy Miasta Pionki, w której to M. K. jest radnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach, stowarzyszenia są zrzeszeniami o celach niezarobkowych, co oznacza, że statutowym celem stowarzyszenia nie może być prowadzenie działalności skierowanej na osiąganie zysku. Art. 34 powołanej ustawy przewiduje jednak, że stowarzyszenia mogą prowadzić działalność gospodarczą według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach. Dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia służy realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Powyższe regulacje pozwalają na stwierdzenie, że stowarzyszenia mogą prowadzić dwojakiego rodzaju działalność: statutową i gospodarczą. Gospodarczego celu działalności nie niweczy przy tym fakt, że dochód z jej prowadzenia jest przeznaczany na działalność statutową. Ograniczenie to bowiem wprost wynika z regulacji ustawowej i jest jednym z warunków dopuszczalności prowadzenia działalności gospodarczej przez stowarzyszenie. Z § 34 statutu stowarzyszenia wynika, że dochodami klubu "[...]" P. są m.in. zyski z działalności gospodarczej, którą stowarzyszenie może prowadzić stosownie do treści § 39 statutu. Jak zaś wynika z pisma Dyrektora Miejskiego Zarządu Oświaty i Sportu w Pionkach z 8 maja 2009 r. stowarzyszenie Klub Sportowy "[...]" w P. korzysta bezpłatnie z gminnych obiektów sportowych (hala sportowa, stadion miejski, pomieszczenia biurowe w hali sportowej oraz basenie miejskim). Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Kierownika Wydziału Promocji Urzędu Miasta Pionki z 14 maja 2009 r. wynika natomiast, że stowarzyszenie prowadzi sprzedaż biletów wstępu na mecze rozgrywane na stadionie miejskim, pobiera również opłaty od sponsorów za ustawianie reklam. Z pisma tego wynika nadto, że w dokumentacji konkursowej ofert na realizację zadań publicznych w roku 2007 i 2008 zarząd K.S. "[...]" zawarł informację, że jednym ze źródeł dochodów klubu jest pomoc sponsorów – firm, z którymi zawarł m.in. umowy reklamowe. Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika również, że stowarzyszenie wpisane jest także do rejestru przedsiębiorców. Fakt, że stowarzyszenie korzystając z gminnych obiektów sportowych, pobiera opłaty od sponsorów za ustawienie reklam, prowadzi sprzedaż biletów wstępu na mecze oznacza, że prowadzi ono działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, o której mowa w art. 24f ust. 1 u.s.g. Z wyroku NSA z 12 stycznia 2006 r., II OSK 787/05 wynika natomiast, że pełnienie przez radnego funkcji członka zarządu takiego stowarzyszenia oznacza zarządzanie taką działalnością. Nadto, z wyroku WSA w Lublinie z 23 września 2008 r., III SA/Lu 207/08 wynika z kolei, że decydując się na działalność w zarządzie stowarzyszenia wykorzystującego mienie komunalne gminy, radny automatycznie traci mandat. Sankcje za złamanie zakazu, o którym mowa w art. 24f ust. 1 u.s.g. wskazują przepisy ustawy z 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.). Art. 190 ust. 1 pkt 2a tej ustawy przewiduje wygaśnięcie mandatu radnego na skutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Zgodnie zaś z art. 190 ust. 2 tej ustawy, wygaśnięcie mandatu stwierdza rada gminy w drodze uchwały, najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienie przyczyn wygaśnięcia mandatu. Wskazany w ustawie termin dla rady gminy do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu ma charakter instrukcyjny, jednakże jego bezskuteczny upływ uprawnia organ nadzoru do podjęcia środków przewidzianych przepisami prawa. Zgodnie z art. 98a u.s.g., jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu m. in. z art. 190 ust. 2 Ordynacji, w zakresie dotyczącym m. in. wygaśnięcia mandatu radnego, nie podejmuje uchwały, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu tego terminu wojewoda, po zawiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze. Tryb ten w niniejszej sprawie został zachowany. Wbrew zarzutowi skarżącej, nie doszło do naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 kpa, bowiem materiał dowodowy przedstawiony przez organ nadzoru był wystarczający do wydania zarządzenia zastępczego. Ustalony stan faktyczny prawidłowo został zakwalifikowany przez organ jako zarządzanie przez radnego Rady Miejskiej w Pionkach M. K. działalnością gospodarczą prowadzoną z wykorzystaniem mienia należącego do gminy, w której uzyskał on mandat. Stan taki spełnia zaś przesłankę naruszenia zakazu z art. 24f ust. 1 u.s.g. W ocenie Sądu za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej, że jakakolwiek analiza prowadzenia działalności gospodarczej winna odnosić się jedynie do okresu pełnienia przez M. K. funkcji sekretarza stowarzyszenia, tj. okresu od 2 do 28 lutego 2007 r. Za nietrafny uznać należy argument o nie odprowadzaniu przez stowarzyszenie podatku VAT w 2007 r. jako potwierdzający nie prowadzenie działalności gospodarczej. Również argument dotyczący formalnego zawieszenia przez stowarzyszenie działalności gospodarczej jest niezasadny, tym bardziej, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła na powyższą okoliczność żadnego dowodu. Z art. 7 i 77 § 1 kpa wynika wprawdzie, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Obowiązek zaś poszukiwania dowodów, czyli dowodzenia ciąży nie tylko na organie administracji, obarcza on także stronę, która zresztą z reguły, w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Prawo to wynika z art. 78 kpa i w ogóle z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 kpa. Skarżąca nie wykazała w toku postępowania administracyjnego, że stowarzyszenie faktycznie nie wykonywało działalności gospodarczej, ani też, że czasowo ją zawiesiło. Nie ma również znaczenia podnoszony przez skarżącą fakt, że dochody stowarzyszenia ze sprzedaży biletów na mecze w piłce nożnej mogły mieć miejsce dopiero w marcu 2007 r., bowiem dopiero wtedy rozpoczynają się rozgrywki ligowe w tej dziedzinie sportu. Powyższy wyrok zaskarżono w całości poprzez wniesienie skargi kasacyjnej z 24 marca 2010 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 3 § 1 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej i nieuwzględnienie skargi na zarządzenie zastępcze Wojewody Mazowieckiego, pomimo naruszenia przepisów przez ten organ w toku postępowania administracyjnego. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zebrany przez organ materiał dowodowy jest niewystarczający do ustalenia, że radny naruszył zakaz wskazany w przepisie art. 24f u.s.g. W toku postępowania organ nie podjął żadnych kroków w celu sprawdzenia, czy w dniu 28 lutego 2007 roku nastąpiła rezygnacja radnego z funkcji członka zarządu przedmiotowego stowarzyszenia. Istnienie dwóch uchwał o numerze "1" nie może przesądzać o złożeniu, bądź nie rezygnacji przez M. K.. Przypomnieć bowiem należy, że rezygnacja z członkostwa w zarządzie jest niezależna od podjęcia bądź nie uchwały w tym przedmiocie. Już sarn fakt złożenia takiego oświadczenia spowodował, iż radny przestał pełnić funkcję członka zarządu, jeżeli zatem organ miał jakiekolwiek wątpliwości, co do przedmiotowej rezygnacji, to powinien tę okoliczność sprawdzić, a nie oczekiwać na ewentualną inicjatywę dowodową strony. Podnoszony przez stronę fakt rezygnacji był organowi znany, chociażby z treści wyjaśnień udzielonych na piśmie przez Przewodniczącego Rady Miasta. Organowi nadzoru znany był również fakt podnoszenia przez stronę okoliczności, że stowarzyszenie zawiesiło prowadzenie działalności gospodarczej. Organ zaniechał sprawdzenia również tej okoliczności. Organ nadzoru również nie zbadał, czy ktokolwiek dysponuje oryginałem uchwały o przyjęciu rezygnacji M. K. z funkcji sekretarza klubu. Wszystkie powyższe uchybienia organu uszły uwadze Sądu. W kontekście powyższego, za co najmniej niezrozumiale uznać należy rozważania Sądu w zakresie obowiązku stosowania przez organ przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa. Tak nowatorskie stanowisko, które zwalnia organ od obowiązku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, obarczając tym obowiązkiem stronę nie może zasługiwać na aprobatę. Z niezrozumiałych względów Sąd obarczył M. K. odpowiedzialnością za "niezachowanie należytej staranności", aby zostać wykreślonym z KRS. Wskazać zatem należy, że wśród obowiązujących przepisów prawa brak jest przepisu nakładającego na byłego członka zarządu zachowania takiej staranności! W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania do aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.), a jedynie do decyzji i postanowień w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć przepisu, który nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Zarzut niewłaściwego przeprowadzenia kontroli legalności zarządzenia zastępczego (art. 3 § 1 p.p.s.a.) i niezastosowania środków przewidzianych ustawą dla wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego zarządzenia zastępczego (art. 148 p.p.s.a.) mógłby być uzasadniony tylko w przypadku wykazania, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku nie odpowiada prawdzie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie jest odwrotnie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że M. K. pełnił funkcję członka zarządu stowarzyszenia również po dniu 28 lutego 2007 r. Potwierdza to w szczególności pełny odpis z KRS (stan na dzień 16 kwietnia 2009 r.), z którego wynika, że M. K. został wpisany do rejestru dopiero w dniu 5 czerwca 2007 r. (data dokonania wpisu). Przywołany dokument jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, co oznacza, że stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatem dopóki nie przeprowadzono przeciwdowodu przeciwko treści tego dokumentu, zarówno Wojewoda Mazowiecki, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zob. art. 133 § 1 p.p.s.a.) obowiązani byli przyjąć, że radny M. K. pełnił funkcję członka zarządu Klubu Sportowego "[...]" w P. również po dniu 28 lutego 2007 r. Trafnie przyjął Sąd I instancji, że obowiązek przeprowadzenia tego przeciwdowodu obciążał M. K., który powinien wykazać, że podjął próbę działania zmierzającego do wykreślenia go z rejestru, np., że zwrócił się do Zarządu Klubu Sportowego "[...]", aby ten wystąpił z wnioskiem o dokonanie stosownych zmian w KRS. Wprawdzie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), to obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. To na nim w toku postępowania wyjaśniającego spoczywa powinność podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek sine qua non prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa, rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże z zasady tej wynika, że na organach prowadzących postępowanie spoczywają dwa obowiązki: po pierwsze - określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i - po drugie – obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą jednakże tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Inne rozumowanie prowadziłoby bowiem do absurdalnego wniosku, że organ prowadzący postępowanie ma najpierw zgromadzić i przeprowadzić dowody potwierdzające wystąpienie okoliczności faktycznych, skutkujących, wygaśnięciem mandatu radnego, a następnie poszukać i przedstawić dowody na obalenie tej tezy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.