I SA/Lu 684/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 3 sierpnia 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 maja 2009r. znak: [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009r. w kwocie 12.753,00 zł na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 200Sr. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazało, że wydając w/w decyzję, Prezydent Miasta nie zgodził się z dokonanym przez podatnika, w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, zakwalifikowaniem budynków położonych w Z. przy ul. [...] o pow. 1.160 m2 oraz budynku przy ul. [...] o pow. 490 m2 do "mieszkalnych". Na podstawie zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania dokumentów, w tym danych z rejestru budynków z dnia 26 czerwca 2009r., organ ten uznał, iż przedmiotowe budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków "pozostałych" . W odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji, S. G. podnosił, iż materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia jest niekompletny, a organ I instancji nie uwzględnił dokumentów zgromadzonych podczas postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości za okres od sierpnia 2004r. do grudnia 2005r. Powołując się na orzeczenie z dnia 4 września 1975r. dotyczące stanu technicznego budynku, wypisy z ewidencji gruntów i budynków z dnia 6 lipca 2004r., kartę remontową nr [...] dol. budynku nr [...] położonego przy ul. [...] wskazującą, iż przedmiotowy budynek kilkadziesiąt lat temu wykorzystywany był jako mieszkalny oraz wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. w części dotyczącej działki nr [...] przy ul. [...], podważył prawidłowość danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Wskazując na problemy związane ze stanem prawnym infrastruktury (urządzenia wodociągowe i kanalizacja) wskazywał, iż nie ma możliwości zagospodarowania działki zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego na cel mieszkaniowy i obniżenia podatku od nieruchomości. Zdaniem odwołującego również grunt i budynek zlokalizowany na działce nr [...] przy ul. [...] w Z. stanowią "teren mieszkaniowy". W jego ocenie, sporne budynki są budynkami mieszkalnym, a organ nie dysponuje żadnymi dokumentami, które były podstawą zmiany przeznaczenia budynku. Skarżący powołał się na deklaracje składane przez Agencję Mienia Wojskowego, od której nabył nieruchomości, stwierdzając, iż agencja nie płaciła podatku od "pozostałych" budynków. Zarzucił, iż organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn różnic w opodatkowaniu nieruchomości obecnie oraz w czasach, kiedy zarządzała nimi agencja. Nie zgadzając się z organem I instancji, iż przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem niemieszkalnym, powołał się na wypis z rejestru gruntów wydany przez Prezydenta Miasta z dnia 6 lipca 2004r. zgodnie, z którym działka nr [...] przy ul. [...] jest terenem mieszkaniowym. Wskazał na zawiadomienie o zmianie z ewidencji gruntów wydanym przez Prezydenta Miasta z dnia 17 sierpnia 2004r. (tj. po sporządzeniu aktu notarialnego z dnia 14 lipca 2004r., na podstawie, którego podatnik nabył nieruchomość), zgodnie z którą działki o nr [...] i nr [...] przy ul. [...] stanowią teren mieszkaniowy. Przedstawiając wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący działki nr 1110 przy ul. [...], wywodził, iż przedmiotowa działka przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami gastronomii, handlu, kultury, nauki oświaty, turystyki. Ponadto złożył wniosek o wyłączenie Prezydenta Miasta Z. od działania i orzekania w niniejszej sprawie. Na rozprawie przeprowadzonej w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 16 lipca 2009r., S. G. podniósł, iż w momencie zakupu budynków nie było określenia w akcie notarialnym funkcji tych budynków. Wyjaśnił, iż nabyte budynki chce zagospodarować na budynki mieszkaniowe, jednakże nie może prowadzić tej inwestycji, z uwagi na brak zgody Miasta na zrobienie przyłączy wody i kanalizacji. W piśmie z dnia 21 lipca 2009r., skarżący ponownie powołując się na zawiadomienie o zmianie w rejestrze gruntów z dnia 17 sierpnia 2004r. oraz dokumenty przedstawione przez sprzedającego Agencję Mienia Wojskowego tj. kartę remontową i orzeczenie mykologiczne wyjaśnił, iż dokonał zakupu terenu o charakterze mieszkaniowym. W jego ocenie, opis użytkowania wprowadzony do rejestru gruntów i rejestru budynków jest niewykonalny, gdyż budynek na działce [...] na cele publiczne z powodów technicznych nie może być wykorzystany, a to oznacza, że podatek od budynku nie należy się. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w rozpoznaniu tych zarzutów w pierwszej kolejności podniosło, że podstawę wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 200Sr. nr 240, poz. 2027) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dodając, iż organ podatkowy dokonujący wymiaru podatku od nieruchomości nie jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru podatku innej powierzchni od tej, jaka figuruje w rejestrze gruntów prowadzonym przez właściwy organ geodezyjny. Organ odwoławczy podkreślił, iż ewidencja gruntów i budynków pełni funkcję informacyjno-techniczną i nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, natomiast zmian przedmiotowych i podmiotowych dokonuje się na podstawie odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej oraz prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych. Jeżeli strona kwestionuje zawarte w ewidencji gruntów dane, powinna wystąpić o ich korektę, w trybie powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a dopiero następnie, w przypadku uwzględnienia złożonych zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Kwestionowanie treści wpisów w ewidencji gruntów i budynków w trakcie postępowania podatkowego jest nie skuteczne, gdyż rozstrzyganie o treści wpisu do ewidencji gruntów i budynków nie należy do przedmiotu postępowania podatkowego. Organ wskazał dalej, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt l i 2 ustawy). Podatek od nieruchomości na rok 2009 ustalony został przez organ I instancji na podstawie aktu notarialnego z dnia 17 lipca 2004r., repertorium A nr [...], informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 31 lipca 2007r., pisma strony z dnia 31 marca 2009r. oraz danych z ewidencji gruntów i budynków z dnia 26 czerwca 2009r. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 14 lipca 2004r. Repertorium A nr [...] S. G. nabył działkę nr [...] położoną w Z. przy ul. [...] (po zmianie nazwy ul. [...]) o pow. 5.718 m2 zabudowaną budynkiem o pow. 1.160 m2 oraz działkę nr [...] położoną w Z. przy ul. [...] o pow. 2.410 m2, zabudowaną budynkiem o pow. 490 m2• Z przedmiotowego aktu notarialnego wynika, iż działka nr [...] zabudowana jest budynkiem przedszkola - vide pkt III lit. b. Organ wskazał, że w złożonej w dniu 9 sierpnia 2007r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości skarżący zgłosił do opodatkowania powyższe budynki jako "budynki mieszkalne". W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia 18 marca 2009r. pismem z dnia 31 marca 2009r. skarżący wyjaśnił, iż od dnia wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008r. nie nastąpiły żadne zmiany mogące mieć wpływ na sposób opodatkowania w 2009r. Organ odwoławczy nadmienił, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 13 maja 2008r. znak: [...] ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2008r. utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 sierpnia 2008r., znak: [...], zaś skarga podatnika na decyzję organu odwoławczego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2009r., sygn. akt 601/08, została oddalona. Z aktualnego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z kartoteki budynków z dnia 26 czerwca 2009r. wydanego przez Urząd Miasta Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami wynika, że działka nr [...]położona przy ul. [...] o pow. 2.410 m2 w opisie użytków posiada zapis "inne tereny zabudowane - Bi" natomiast usytuowany na tej działce budynek w rubryce funkcja budynku posiada zapis "oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe". Działka nr [...] położona przy ul. [...] o pow. 5.718 m2 w opisie użytek posiada zapis "inne tereny zabudowane - Bi" zaś zlokalizowany na tej działce budynek w rubryce funkcja budynku posiada zapis "inne niemieszkalne". W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym za prawidłowe organ odwoławczy uznał opodatkowanie budynków położonych przy ul. [...] (działka nr [...]) oraz przy ul. [...] (działka nr [...]) wg stawek dla "pozostałych". Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania strona nie wykazała, iż obecnie, nieruchomości budynkowe nabyte na podstawie aktu notarialnego z dnia 14 lipca 2004r. mają charakter budynków mieszkalnych. W szczególności zasadności żądania podatnika dotyczącego zakwalifikowania spornych budynków do "mieszkalnych" nie mogą potwierdzać stany ewidencyjne obowiązujące w latach poprzednich, w tym stan ewidencji gruntów przez rozpatrywanym rokiem. Twierdzenie podatnika zmierzające do podważenia zgodności ewidencji ze stanem rzeczywistym, nie zwalniają organu podatkowego od obowiązku wymiaru podatku na podstawie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. Nie mają przy tym znaczenia prawnego przyczyny uniemożliwiające podatnikowi wykorzystanie przedmiotowych budynków jako mieszkalne (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 stycznia 2009r. sygn. akt 601/08). Podkreślenia – jego zdaniem – wymaga również, iż podatnik sam w złożonym odwołaniu jak również składanych wyjaśnieniach wskazywał na trudności związane ze zmianą sposobu przeznaczenia nabytych nieruchomości na cele mieszkalne oraz, że ze znajdującej się w aktach sprawy deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2004 wynika, iż poprzedzeni właściciel budynków - Agencja Mienia Wojskowego również płaciła podatek od nieruchomości dla tzw. "pozostałych" budynków. Stąd zarzut nie wyjaśnienia różnic w opodatkowaniu przedmiotowych nieruchomości, w stosunku do poprzedniego zarządzającego i obecnego właściciela został oceniony jako nieuzasadniony. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem, iż materiał dowodowy jest niekompletny, w sytuacji, gdy akta sprawy zawierają powołane w odwołaniu dokumenty, które podlegały ocenie organu I instancji. Nie zasługuje – w jego ocenie – na uwzględnienie argument co do wyłączenia z opodatkowania spornych budynków, ze względów technicznych. Wskazany przez podatnika termin "względy techniczne" znajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy). Abstrahując od kwestii wykazania, iż w danej sprawie występują "względy techniczne", Kolegium zauważyło, że S. G. nabył przedmiotowe nieruchomości jako osoba fizyczna, a nie jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie Prezydenta Miasta od działania i orzekania niniejszej sprawie, organ odwoławczy wskazał, że kwestie te reguluje art. 132 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w wykładni którego w sprawie nie zachodzą przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku, gdyż organ podatkowy nie orzekał we własnej sprawie, nie był również stroną postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości skarżącego. Ponadto zauważył, iż zgodnie z art. 6 ust. 7 podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy (wójt burmistrz, prezydent miasta - art. 1c ustawy) właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Powołane wyżej przepisy stanowią podstawę prawną do stwierdzenia, iż Prezydent Miasta to organ właściwy rzeczowo i miejscowo do ustalenia skarżącemu podatnikowi, właścicielowi nieruchomości położonych w Z., zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Od tej decyzji S. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania, wskazał, iż przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości są dwie nieruchomości położone w Z., zlokalizowane na działkach: 1. nr [...] o pow. 5718 m. kw. przy ul. [...] wraz z budynkiem; 2. nr [...] o pow. 2410 m. kw. położona przy ul. [...] wraz z budynkiem. Skarżący wywodził, że w sprawie istnieje szereg dokumentów i argumentów, które podważają wiarygodność prowadzonej przez Prezydenta Miasta ewidencji gruntów. Odnośnie gruntu i budynku zlokalizowanego na działce nr [...]położonej przy ul. [...] w Z., wywodził, że Prezydent Miasta w wypisie z rejestru gruntów z dnia 6 lipca 2004 r. w rubryce "opis użytku" podał, iż przedmiotowa nieruchomość jest "terenem mieszkaniowym", co ma potwierdzenie w zawiadomieniu z ewidencji gruntów z dnia 17 sierpnia 2004 r. W jego ocenie, aktualizacja danych i ich zmiana została dokonana bez podania przyczyn i uzasadnienia w zakresie przeznaczenia gruntu i budynku, albowiem Prezydent Miasta poza przedstawieniem procedury aktualizacji danych w ewidencji gruntów nie przedstawił żadnych argumentów dotyczących zmiany przeznaczenia obiektu. Skarżący wskazał nadto, iż na okoliczność przeznaczenia budynków wzniesionych na tej nieruchomości była złożona ekspertyza mykologiczna, z której wynikało, iż budynki przy ul. Koszary kilkadziesiąt lat temu wykorzystywane były jako budynki mieszkalne. O tym, że przedmiotowej nieruchomości nie można wykorzystać na cele wskazane w ewidencji gruntów świadczy stan prawny infrastruktury - sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Mimo, iż zaopatrzenie w te media jest zadaniem własnym gminy, to Gmina Miasto mediów tych dla tej nieruchomości nie zapewnia. Sieć znajdująca się na terenie osiedla [...] jest własnością Rejonowego Zarządu Infrastruktury w L., który nie jest zainteresoway podłączaniem do swojej sieci nowych odbiorców. Bez dostępu do źródeł zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia kanalizacji nie ma możliwości zmiany sposobu przeznaczenia działki na cele mieszkalne, jak również nie ma możliwości wykorzystywania w sposób zgodny z ujawnionym ewidencji gruntów. Dalej skarżący stwierdził, iż zapisy ewidencji gruntów budynków są również sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego. Z § 86 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XLV/499/06 Rady Miejskiej w Z. z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. wynika, iż teren oznaczony m.in. symbolem 21.4 MW+U jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz zabudowę wielorodzinną z usługami gastronomii, handlu, kultury, nauki, oświaty, turystyki. § 86 ust. 2 pkt 5 ppkt c tej uchwały wprowadza dodatkowe obostrzenie prowadzenia usług na nieruchomości poprzez możliwość ich prowadzenia wyłącznie na parterze na 20 % powierzchni użytkowej. Działka nr [...]przy ul. [...] w Z. leży na obszarze oznaczonym w wyżej wskazanego planu symbolem 21.4 MW+U. Z przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika więc, iż całość budynków przy ul. [...] w Z. na cele usługowe nie może być wykorzystywana. Tymczasem zapisy ewidencji gruntów dotyczących tej nieruchomości, z których wynika, iż całość budynku jest wykorzystywana pod usługi są sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucił, iż do zarzutów wynikających z zapisów ujętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie ustosunkowało się pomijając ten dowód w sprawie. Odnośnie gruntu i budynku zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w Z., skarżący wywodził podobnie, wskazując, że z zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów wydanym przez Prezydenta Miasta z dnia 17 sierpnia 2004 r. wynika, iż działka nr [...] przy ul. [...] stanowi teren mieszkaniowy. W 2006 r. ta sama nieruchomość, bez zmiany okoliczności faktycznych, w ewidencji gruntów została opisana jako "inne tereny zabudowane" z funkcją terenu "oświaty kultury i nauki oraz budynki sportowe". Jednakże aktualizacja danych i ich zmiana została dokonana bez podania przyczyn i uzasadnienia. Prezydent Miasta poza przedstawieniem procedury aktualizacji danych w ewidencji gruntów nie przedstawił żadnych argumentów dotyczących zmiany przeznaczenia obiektu. Budynek na tej działce w okresie zakupu, jak również w chwili ogłaszania go do sprzedaży przez poprzedniego właściciela - Agencję Mienia Wojskowego nie był wykorzystywany na prowadzenie przedszkola. W związku z tym nie może być to argument przemawiający za faktem słuszności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości. S. G. stwierdził, iż domniemanie zgodności z prawem treści dokumentów urzędowych przedłożonych przez Prezydenta Miasta w postaci danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków zostało obalone. Stan faktyczny i prawny powinien być wszechstronnie wyjaśniony, charakter i przeznaczenie nieruchomości powinno być ustalone nie tylko w oparciu o dokumenty z ewidencji gruntów, ale również w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy, który w jego ocenie, budził wątpliwości co do rzetelności dokumentów, na podstawie których ustalono wysokość podatku od nieruchomości. Stwierdził nadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do faktu wiarygodności dokumentów przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania podatkowego, nie uzasadniło, z jakich względów przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oparto się wyłącznie na dokumentach urzędowych, a z jakich powodów zdyskwalifikowano jako dowody dokumenty przedstawione przez skarżącego co do przeznaczenia nieruchomości w Z., jak też nie wyjaśniło sprzeczności między zapisami w ewidencji a planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślił nadto, iż nie ma żadnych podstaw, by różnicować stan prawny i faktyczny podatników prowadzących działalność gospodarczą od podatników działalności takiej nie prowadzących w kontekście możliwości technicznych oraz sposobu wykorzystania budynków i ustalania wymiaru podatku od nieruchomości, stwierdzając, iż wysokość podatku od nieruchomości powinna być uzależniona od możliwości aktualnego wykorzystania budynków, bez względu na to, czy mogą być one wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy na inne cele, gdyż pozostaje to w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji. Końcowo podtrzymał swoje stanowisko co do wniosku o wyłączenie Prezydenta Miasta od orzekania w niniejszej sprawie, powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie i piśmiennictwie, gdzie wielokrotnie wskazywano, iż jednostka samorządu terytorialnego występująca w postępowaniu w charakterze organu administracji publicznej nie ma możliwości jednoczesnego występowania w tym postępowaniu jako jego strona. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - na wstępie należy podkreślić, że nie może zostać uznany za uzasadniony wniosek skarżącego o wyłączenie Prezydenta Miasta od orzekania w niniejszej sprawie. W myśl art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą podatkową, organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w niniejszej ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 7 ustawy, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 / nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie /, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Wykładnia tych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Prezydent Miasta jest organem właściwy rzeczowo i miejscowo do ustalenia skarżącemu podatnikowi, właścicielowi, zobowiązania w podatku od nieruchomości / od gruntów i budynków /, położonych w Z. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego przepisu art. 132 Ordynacji podatkowej, trzeba przytoczyć, że stanowi on: 1/ w § 1, że wójt, burmistrz / prezydent miasta /, starosta, marszałek województwa, ich zastępcy oraz skarbnik jednostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego; 2/ w § 2, że przepis § 1 stosuje się również do spraw dotyczących: 1/ małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób wymienionych w § 1; 2/ osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi w § 1; 3/ w § 3, że w przypadku wyłączenia organu, o którym mowa w § 1, samorządowe kolegium odwoławcze wyznacza, w drodze postanowienia, organ właściwy do załatwienia sprawy. Są to ustawowe podstawy wyłączenia organu podatkowego. Skarżący na żadną z nich się nie powoływał. Wbrew zatem jego stanowisku wyrażonemu w skardze, Sąd stwierdza, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie orzekał we własnej sprawie i nie był stroną postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości skarżącego. Na marginesie należy zauważyć, że powołane w uzasadnieniu skargi orzeczenia i publikacja prasowa, nie dotyczą proceduralnej sytuacji zaistniałej w tym postępowaniu podatkowym. Przechodząc do meritum sporu, należy wskazać, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. /, organ podatkowy jest danymi zawartymi w tej ewidencji związany. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W stanie obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym / 2009 r. / w ewidencji gruntów, działki [...] i [...] są oznaczone symbolem Bi, czyli jako "inne tereny zabudowane" w rozumieniu § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków / Dz. U. Nr 38, poz. 454 /. Zasadnie zatem organ podatkowy stwierdził, że tak sklasyfikowane grunty w ewidencji, to przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, a podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do budynków posadowionych na w/w działkach, należy mieć na uwadze, że w roku podatkowym 2009 r., w ewidencji budynków, budynek na działce [...] został sklasyfikowany jako inny niemieszkalny w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a więc nie jako mieszkalny w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Podobnie budynek na działce [...] został sklasyfikowany w ewidencji budynków jako budynek oświaty, nauki i kultury oraz budynków sportowych w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, czyli także nie jako mieszkalny w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Te właśnie dane były Istotne z punktu widzenia orzekania w przedmiocie podatku, i dopóki nie zostaną one zmienione, ich treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Zupełnie zatem nieuprawnione jest wywodzenie, iż nie tylko dane z ewidencji gruntów i budynków, lecz również inne dane, w tym na przykład wynikające – jak to wywodzi skarżący – z planu zagospodarowania przestrzennego będące w posiadaniu innych organów i jednostek organizacyjnych, powinny być uwzględnione przy wymiarze podatków, albowiem byłaby to wykładnia contra legem przepisu art. 21 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W przedstawionym stanie prawnym dla wyniku tej sprawy podatkowej obejmującej rok podatkowy 2009 nie ma znaczenia ani stan ewidencji gruntów, ani ich opodatkowanie przed tym rokiem, ani tym bardziej przyczyny uniemożliwiające skarżącemu wykorzystywanie opisanych budynków jako mieszkalne. Odnosząc się do poglądu skarżącego, iż "wysokość podatku od nieruchomości powinna być uzależniona od możliwości aktualnego wykorzystania budynków, bez względu na to czy nieruchomości mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy wykorzystywane na inne cele" oraz, że "różnicowanie podatników na prowadzących działalność gospodarczą i działalności takiej nie prowadzących w kontekście możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej lub do innych celów ze względów technicznych narusza Konstytucję" i w konsekwencji zasadę równości wobec prawa podmiotów działających na terenie RP i równego traktowania przez władze publiczne wyrażoną w art. 32 Konstytucji", Sąd stwierdza, co następuje: W myśl art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zasada ta ma na celu zagwarantowanie skutecznej ochrony prawnej podatnika, co oznacza, że nałożone na podatnika obowiązki podatkowe muszą być jasne i czytelne, jak również, że nie można ich domniemywać. Decyzja, która jest przedmiotem kontroli Sądu zawiera wszystkie elementy wskazane w wyżej powołanym przepisie. Odnosi się do przepisów zarówno Ordynacji podatkowej, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak i stosownej uchwały Gminy. Są to przepisy rangi ustawowej (za wyjątkiem uchwały, która została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego) i zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 217 Konstytucji, niezbędne do prawidłowego, zgodnego z prawem określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Konstytucyjna zasada równości, do której nawiązuje skarżący in fine skargi, nie może być rozumiana jako wartość bezwzględna, a art. 32 Konstytucji nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutów, bowiem zasady w nim wyrażone konkretyzowane są przez przepisy szczegółowe, i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi, mogą stanowić łączne kryterium oceny równego traktowania, niezależnie od tego, czy mamy do czynienia ze stosowaniem czy z tworzeniem prawa / por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 maja 2008r., sygn. II SA/Lu 685/07, LEX nr 486518 /. Z konstytucyjnej zasady równości wynika, że wszyscy adresaci norm prawnych, charakteryzujący się daną cechą wspólną, powinni być traktowani według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących, przy czym zasada ta nie wyklucza różnego traktowania podmiotów różnicujących się między sobą. Równość wobec prawa należy rozumieć zatem tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. W świetle przepisów ustawy podatkowej, mamy do czynienia z kilkoma kategoriami podatników. Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 ust.1, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa(11) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Kryterium względów technicznych na gruncie przepisu art. 1a ust.1 pkt. 3 ustawy podatkowej zostało zastrzeżone dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przez które rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b. Skarżący nie twierdzi nawet, aby posiadał przymiot przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z punktu widzenia zatem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma zatem status osoby fizycznej, będącej właścicielem opisanych powyżej nieruchomości. Zasadnie więc organ odwoławczy stwierdził, iż na kryterium względów technicznych i związanej z nimi niemożności wykorzystywania nieruchomości, powoływać się nie może. W wyżej przestawionym stanie faktycznym i prawnym, Sąd nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również i przepisów postępowania, na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.