III SA/Łd 582/09

Dnia 28 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę. FIII SA/Łd 582/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (znak [...]) Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] określającą "A." Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej Spółka) niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego wysokości 37.058 zł z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 16 maja 2007 r. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) [dalej Ordynacja podatkowa]; art. 65 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.); art. 20 ust.1 i ust. 3 lit. a i lit. c, art. 24, art. 25, art. 29 ust. 1, art. 67, art. 78 ust. 2 i ust. 3, art. 79, art. 201 ust. 1 lit. a i ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r., Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdział 2, tom 4, str.307); art. 38, art. 69, art. 70 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2 tom 6 strona 3); art. 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2, tom 2 str. 382) - Zintegrowana Taryfa Celna Wspólnot Europejskich TARIC; art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L Nr 189 z dnia 21 lipca 2005 r.); § 5, § 28 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 94, poz.902). Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 16 maja 2007 roku na podstawie dokumentu administracyjnego SAD nr [...] Spółka zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu przywiezione z Tajlandii wózki podnośnikowe - paleciaki, kod CN 84279000, z preferencyjną stawką celną w wysokości 0% wartości celnej towarów. Zadeklarowaną stawkę celną zastosowano na podstawie załączonego do zgłoszenia świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia 2 marca 2007 r., potwierdzającego preferencyjne pochodzenie z Tajlandii. Towar zwolniono do wnioskowanej procedury w dniu 17 maja 2007 r. zgodnie ze zgłoszeniem. Następnie w związku z przekazanym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF (dalej OLAF) raportem z dnia 12 marca 2008 r., zawierającym informacje o przeprowadzonej w Tajlandii kontroli dotyczącej weryfikacji pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HP1, eksportowanych z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej oraz o unieważnieniu m.in. ww. świadectwa pochodzenia Form A, (przekazanym za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie pismem z dnia 29 stycznia 2009 r. i pismem Ministerstwa Finansów Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej z dnia 19 grudnia 2008 r.), Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie towaru objętego ww. zgłoszeniem. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż odprawione towary posiadają niepreferencyjne chińskie pochodzenie i decyzją z dnia [...] (znak [...]) określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 37.058,00 zł, z tytułu importu ww. towarów, stosując stawkę celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 4% oraz stawkę 46,7% ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. Spółka zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki, po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego, obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, do której to zapłaty – jak stwierdziła Spółka – w chwili dokonywania zgłoszenia celnego import tych towarów, co potwierdzały stosowne legalnie wydane dokumenty, nie podlegał opłatom celnym. Na tej podstawie wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości i nieobciążanie Spółki długiem celnym. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, że przyjęcie zgłoszenia celnego nie wyklucza możliwości podjęcia z urzędu dalszych działań mających na celu kontrolę dokonanego zgłoszenia celnego, do czego uprawnia art. 78 ust. 2 WKC. Zgodnie z powołanym przepisem, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Jak wskazał w związku z tym organ odwoławczy, z materiału dowodowego sprawy wynika, że w kraju eksportera - Tajlandii, w dniach od 3 do 13 marca 2008 r. została przeprowadzona przez OLAF oraz przedstawicieli Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej kontrola informacji zawartych w świadectwach pochodzenia Form A, dotyczących pochodzenia ręcznych wózków widłowych paletowych (HPT) eksportowanych przez Spółkę B. do Wspólnoty w latach 2005 - 2008, z uwagi na podejrzenie, iż produkty pochodzenia chińskiego były deklarowane we Wspólnocie jako pochodzące z Tajlandii w celu unikania zapłaty cła antydumpingowego. Na podstawie przeprowadzonych kontroli OLAF unieważniło 738 szt. świadectw Form A, w związku z czym zostały one wycofane przez administrację Tajlandii z obrotu. Z dokumentów OLAF wynikało także, że unieważniono 35 świadectw, które zostały przekazane do weryfikacji, w tym 22 dokumenty zweryfikowane wcześniej pozytywnie, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawionych przez eksportera. Wśród wymienionych dowodów pochodzenia zostało wskazane świadectwo Form A nr 0010844 z dnia 2 marca 2007 r. Jak wskazał organ, z raportu sporządzonego przez OLAF po przeprowadzonej kontroli wynika, że importowane do Wspólnoty towary posiadają chińskie pochodzenie, a w związku z tym powinny podlegać cłu antydumpingowemu, zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 2005, Nr 189 str.1 ) . Dalej organ podniósł, że w świetle dokumentacji przekazanej przez OLAF, zgodnie z którą ponad 50% ceny wyeksportowanych wózków stanowią surowce zaimportowane z Chin, oraz z uwagi na przepisy art. 24 i 25 WKC, konieczne stało się zastosowanie, zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich TARIC obowiązującą w dniu powstania długu celnego dla odprawionych towarów zaklasyfikowanych do pozycji 84279000 posiadających niepreferencyjne chińskie pochodzenie, stawki celnej erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 4% wartości celnej towaru. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. (Dz.U.UE L 2005 Nr 189 poz. 1), którym nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych kodami CN ex 8427 90 00 oraz ex 8431 20 00, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, uzależniając jego wysokość od producenta towaru (art.1) oraz fakt, że w niniejszej sprawie w toku przeprowadzonej kontroli nie ustalono konkretnego producenta odprawionych wózków, zastosowano "stawkę ostatecznego cła antydumpingowego mającą zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, stosowaną do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", wynoszącą 46,7% (zgodnie z art. 2 ww rozporządzenia). W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł., niezasadny jest zarzut skarżącej Spółki co do naruszenia przez organy celne art. 210 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, do której to zapłaty w chwili dokonywania zgłoszenia import tych towarów nie podlegał opłatom celnym. Jak bowiem wskazał organ odwoławczy, podstawą do wydania rozstrzygnięcia w zakresie określenia kwoty wynikającej z długu celnego w celu jej retrospektywnego zaksięgowania na podstawie art. 220 ust. 1 WKC był art. 78 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli towarów po zwolnieniu wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Nietrafny jest również zarzut dotyczący naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, w ramach którego Spółka podnosiła, że została obciążona obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 221 ust. 3 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Dług celny w przywozie powstaje natomiast w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 WKC). Zgłoszenie celne skarżącej spółki, którego dotyczy przedmiotowa sprawa, przyjęte zostało natomiast w dniu 16 maja 2007 r., zatem trzyletni termin umożliwiający weryfikację zgłoszenia przypada na dzień 16 maja 2010 r. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł. w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego została natomiast doręczona adresatowi w dniu 14 lipca 2009 r., tj. przed upływem trzech lat od dnia powstania długu celnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie ponad dwóch lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, do której to zapłaty w chwili dokonywania ww. zgłoszenia celnego import tych towarów - co potwierdzały stosowne legalnie wydane dokumenty - nie podlegał opłatom celnym. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja - w jej ocenie - nie zawiera przytoczenia podstawy prawnej uzasadniającej jej podjęcie. Zdaniem Spółki, żaden ze wskazanych przez organ przepisów prawa nie uprawnia do nałożenia na importera obowiązku uiszczenia długu celnego w kwocie większej po tym, jak importer ten - posługując się legalnymi dokumentami, w chwili składania zgłoszenia celnego pozostającymi w mocy - nabył prawo do zapłaty cła liczonego według niższych stawek. Tym samym, zdaniem Spółki, działanie organu I instancji w niniejszej sprawie, jako pozbawione wprost wyrażonej w akcie prawnym podstawy prawnej naruszało zasadę lex retro non agit. Jak podniosła Spółka, podstaw prawnych do podjętych działań prawnych nie zawierał w szczególności art. 94 ust. 1 WKC. Nie określał go także żaden przepis prawa krajowego, ani żadne przywołane przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w zaskarżonej decyzji przepisy prawa krajowego i wspólnotowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując dotychczasową argumentację, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. W myśl art. 23 ust. 1 wymienionej ustawy zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych. Zgodnie z treścią art. 78 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE wyd. specjalne rozdz. 2 tom 4) [dalej WKC], po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towaru organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Zgodnie z postanowieniami Zintegrowanej Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich TARIC, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE L nr 256 z 7 września 1987 r. ze zm.) dla towarów zaklasyfikowanych do kodu TARIC 84279000 przewidziano stawkę celną erga omnes w wysokości 4% wartości celnej towaru. W myśl art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz.Urz. wyd. specjalne z 2004 r. rozdz. 2 tom 6) do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a. produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68, b. produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a.), pod warunkiem, że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69. Zgodnie z treścią art. 69 wymienionego rozporządzenia, do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15. W myśl art. 70 ust.1 pkt. n.) wymienionego rozporządzenia bez uszczerbku dla ust. 2 następujące operacje zostaną uznane jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie, aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego czy wymogi art. 69 są spełnione: n.) proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu, rozkładanie produktów na części. Załącznik nr 15 do rozporządzenia nr 2454/93 z 2 lipca 1992 r. zawiera wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, do wykonania na materiałach niepochodzących aby przetworzony produkt mógł uzyskać status pochodzący. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 – 8426 Taryfy celnej oraz opisanych jako maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku, przewidziano następujące reguły: 1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu lub 2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu. Z wymienionych przepisów wynika, iż aby produkt mógł korzystać z preferencji taryfowych musi pochodzić z kraju rozwijającego się (np. z Tajlandii), przy czym produkt ten musi być całkowicie uzyskany w tym kraju, lecz przy jego wytworzeniu użyto produktów innych niż wytworzone w tym kraju pod warunkiem poddania produktu wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. Natomiast reguły wystarczającej obróbki lub przetworzenia, w stosunku do wózków podnośnikowych, zostały określone w załączniku nr 15 do rozporządzenia Komisji nr 2454/93. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 16 maja 2007 r. strona skarżąca zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu przywiezione z Tajlandii wózki podnośnikowe – paleciaki (kod CN 84279000) z preferencyjną stawką celną 0%. Do zgłoszenia dołączono świadectwo pochodzenia Form A z 2 marca 2007 r. potwierdzające preferencyjne pochodzenie towaru z Tajlandii. Dla oceny czy sprowadzone produkty posiadają preferencyjne pochodzenie zasadnicze znaczenie mają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od 3 do 13 marca 2008 r. dotyczącej pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HPT) eksportowanych z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej. Kontrolę tę przeprowadzili członkowie Europejskiego Urzędu d/s Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wraz z przedstawicielami państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Kontrolę przeprowadzono w firmie B. w Bangkoku, która była eksporterem wózków podnośnikowych objętych zgłoszeniem celnym z 16 maja 2007 r. Należy zaznaczyć, iż wyniki tej kontroli nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Analiza protokołu kontroli z 12 marca 2008 r. wskazuje, iż 50% ceny produktu gotowego wózka podnośnikowego stanowią części importowane z Chin (pompa hydrauliczna, części zaklasyfikowane do kodu 8431 oraz wały poliuretanowe i nylonowe). Skoro łączna wartość surowców pochodzących z Chin stanowi 50% ceny wyrobu gotowego to oznacza, iż żadna z dwóch reguł pochodzenia, określona w załączniku nr 15 do rozporządzenia nr 2454/93 nie została zachowana. Sprowadzony produkt nie został zatem poddany "wystarczającej obróbce lub przetworzeniu" w rozumieniu art. 69 wymienionego rozporządzenia. Dodać należy, iż prostego montażu części składających się na cały sprowadzony produkt nie można także uznać za "wystarczającą obróbkę lub przetworzenie". W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli władze Tajlandii unieważniły szereg świadectw pochodzenia w tym między innymi świadectwo z 2 marca 2007 r. Wyniki kontroli przeprowadzonej przez OLAF wskazują zatem, iż sprowadzone przez stronę skarżącą wózki podnośnikowe nie posiadają preferencyjnego pochodzenia z Tajlandii i nie mogą korzystać z uprzywilejowanego traktowania. Unieważniono również świadectwo pochodzenia z 2 marca 2007 r. Organ celne słusznie zatem uznały, iż brak jest podstaw do stosowania preferencyjnej stawki celnej dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z 16 maja 2007 r. Organy celne prawidłowo również wyliczyły kwotę należności wynikającej z długu celnego. Zgodnie z Taryfą celną Wspólnot Europejskich TARIC dla towarów zaklasyfikowanych do pozycji 84279000 obowiązuje stawka celna erga omnes 4% wartości celnej towaru. Z uwagi na chińskie pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym z 16 maja 2007 r. winna zostać zastosowana stawka cła antydumpingowego zgodnie z treścią rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z 18 lipca 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str. 1). W myśl tego rozporządzenia dla towarów zaklasyfikowanych do kodu CN 84279000 pochodzących z Chin, dla których nie ustalono konkretnego producenta, stawka cła antydumpingowego wynosi 46,7% wartości celnej towaru. Po dokonaniu stosownych wyliczeń niezaksięgowana kwota należności wynikającej z długu celnego wyniosła 37.058 zł. Wyliczenie tej należności nie było zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą. Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Jeżeli chodzi o zarzut, iż organy celne nie podały podstaw prawnych swoich decyzji to należy podnieść, iż organy celne wskazały przepisy prawne w oparciu o które wydały decyzje. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji powołano przepisy szeregu aktów prawnych będące podstawą rozstrzygnięcia. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż decyzje zostały wydane bez przytoczenia podstaw prawnych uzasadniających ich podjęcie. Niezasadny jest zarzut strony skarżącej naruszenia zasady lex retro non agit, gdyż w chwili zgłoszenia celnego spółka posługiwała się legalnymi dokumentami. Po dokonaniu zgłoszenia celnego organy celne są uprawnione do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu po zwolnieniu towaru, a także są zobowiązane do uregulowania sytuacji towaru zgłoszonego nieprawidłowo. Wynika to z treści art. 78 ust. 2 i ust. 3 WKC. W wyniku kontroli postimportowej ujawniono, iż sprowadzony towar nie ma preferencyjnego pochodzenia, zaś świadectwo pochodzenia z 2 marca 2007 r. zostało unieważnione przez władze Tajlandii. Organy celne były zatem zobowiązane do ustalenia prawidłowej stawki celnej i zaksięgowania retrospektywnego należności celnych. Dodać należy, iż nie został także naruszony trzyletni termin, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC. Zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu 16 maja 2007 r. zaś powiadomienie skarżącego w sprawie określenia kwoty długu celnego miało miejsce w dniu 14 lipca 2009 r. (data doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji). Zachowany zatem został trzyletni termin określony w art. 221 ust. 3 WKC. Reasumując, rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych samych względów za bezzasadny uznać należało zarzut strony skarżącej, nie uzasadniony szerzej w treści skargi, naruszenia zasady zaufania do organów państwa oraz art. 2 Konstytucji RP, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawa i zasadę sprawiedliwości społecznej. Mając na uwadze wszystkie powołane powyżej argumenty, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. R.A.