II SA/Wa 1720/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Anna Siwonia po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. K. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], cofającą R. K. pozwolenie na broń palną [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. R. K. posiadał pozwolenie na broń [...] na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 1994 r. nr [...]. W dniu [...] maja 2009 r. wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. informacja z Placówki [...], iż Prokuratura Rejonowa w K. wszczęła w dniu [....] maja 2009 r. śledztwo przeciwko R. K. pod zarzutami z art. 258 § 3 i 1 kk, [...], art. 264a § 1 kk, art. 270 § 1 kk, art. 272 kk, art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk przy zastosowaniu art. 65 § 1 kk, [...], a następnie w dniu [...] maja 2009 r. Sąd [...] wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym wobec podejrzanego i nakazał osadzenie w Areszcie Śledczym w M. Z uwagi na powyższe informacje, Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął w dniu [...] maja 2009 r. postępowanie administracyjne, a następnie w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał decyzję nr [...], cofającą R. K. pozwolenie na broń palną [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji R. K. zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, iż organ nie uwzględnił faktu, że strona nie przyznała się do stawianych jej zarzutów. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wskazał, iż zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Organ powołał się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, w stosunku do których zachodzi obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, w przepisie tym ustawodawca przykładowo wymienił okoliczności uzasadniające tę obawę – są to w szczególności: skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu lub toczące się w tym zakresie postępowania karne. Organ wyjaśnił, iż przestępstwa, o które jest strona podejrzana, nie mieszczą się w katalogu wskazanym w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, jednak organ dokonując swobodnej oceny zebranych dowodów w sprawie miał prawo uznać, iż z uwagi na rodzaj, wagę i charakter zarzucanych czynów obawa, o której mowa powyżej, w stosunku do strony występuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił organowi naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7 i 8 kpa. Stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza zasadę swobodnego uznania organu administracji i w zasadzie powiela błędy popełnione przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem Komendant Główny Policji nie wypełnił obowiązków, jakie Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organ orzekający w drugiej instancji. W tym miejscu należy wskazać, że polski model postępowania przed organem drugiej instancji ma charakter reformatoryjny. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania drugoinstancyjnego jest legalność i zasadność decyzji wydanej w pierwszej instancji, w szczególności w kontekście przeprowadzonego postępowania dowodowego, przestrzegania przepisów proceduralnych (zasad postępowania) oraz zasadności wskazanych w treści decyzji podstaw prawnych wynikających z aktów prawa materialnego. Niemniej jednak, zgodnie z treścią art. 136 kpa, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź też zlecić przeprowadzenie takich czynności organowi pierwszej instancji. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie ma na celu zagwarantowanie realizacji w toku postępowania zasady prawdy materialnej i obiektywizmu, jak też – a być może przede wszystkim – umożliwienia "naprawienia" wadliwych rozstrzygnięć organów pierwszej instancji. Należy zaznaczyć, iż z treści przepisu art. 136 wynika wyraźnie, że rozpoznanie sprawy następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2006 s. 601 t.2). Organ drugiej instancji nie może zatem poprzestać na ustaleniach przyjętych w postępowaniu pierwszoinstnacyjnym, ale ma obowiązek uwzględnić stan faktyczny (w oparciu o dowody uzupełniające) i prawny, który istniał w dniu wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie podstawą do wydania decyzji o cofnięciu R. K. pozwolenia na broń palną [...] było wydanie przez prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w dniu [...] maja 2009 r. postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia czynów z art. 258 § 1 i § 2 kk, art. 264a § 1 kk, 272 kk i art. 273 kk. Sąd podziela stanowisko organu, że czyny te, choć niewymienione w przykładowym katalogu przestępstw określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), to jednak z uwagi na rodzaj i charakter przedstawionych zarzutów powodują obawę, że posiadana przez stronę broń może być wykorzystana w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niemniej jednak, organ nie wziął pod uwagę faktu, że jak wskazał skarżący w odwołaniu, w dniu [...] lipca 2009 r. wydano nowe postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów. Oznacza to, że w dniu wydania decyzji zmienił się stan faktyczny i prawny, jednak ta zmiana nie została przez organ drugiej instancji dostrzeżona. Komendant Główny Policji zatem uchybił w toku postępowania zasadzie reformatoryjności postępowania drugoinstancyjnego, przez co została naruszona, wyrażona w art. 7 kpa, zasada praworządności i prawdy materialnej. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć pod uwagę zmiany, jakie nastąpiły w stanie sprawy po wydaniu decyzji przez [...] Komendanta Policji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.