II SA/Go 891/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant referent Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., powołując się na przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nakazał A.K. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej dobudowanej do altany usytuowanej na działce nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż dnia [...] grudnia 2007r. organ ten wszczął postępowanie administracyjne w związku z pismem M. i B.G. dotyczącym robót budowlanych wykonanych na opisanej powyżej działce nr [...], stanowiącej własność L.K., dzierżawionej od roku 2007r. przez A.K.. W trakcie dokonanych z udziałem stron oględzin ustalono, iż na przełomie listopada i grudnia 2007r. A.K. rozpoczął na tejże działce roboty budowlane, polegające m.in. na utwardzeniu terenu oraz wykonaniu ogrodzenia o wysokości 187cm z przęseł systemowych stalowych. Ponadto w trakcie oględzin stwierdzono, iż na działce usytuowany jest budynek o konstrukcji drewnianej z dachem płaskim jednospadowym oraz wejściem osłoniętym wiatą, której konstrukcja słupowa zabetonowana jest w gruncie. Przedmiotowy budynek użytkowany jest przez dzierżawcę jako biuro auto-komisu. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że A.K. posiada zgłoszenie z dnia [...] listopada 2007r. obejmujące budowę na działce nr [...] ogrodzenia (od strony ul. [...]) oraz altanki o wym. 4 x 1.9 [m] i wys. 1.80m. W odniesieniu do tego zgłoszenia Starostwo Powiatowe nie wniosło sprzeciwu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że z pisma Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. wynika, że dla działki nr [...] brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz Miasta wydał dnia [...] lipca 2006r. decyzję nr [...] o warunkach zabudowy tejże działki, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Ustalono, że nie wydawano decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego na ww. działce. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że zasadą Prawa budowlanego jest, iż wykonywanie robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawo budowlane). Z obowiązku tego zostały wyłączone jedynie roboty budowlane wskazane w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W ocenie organu I instancji, z uwagi na fakt, że wyliczenie zawarte w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy jest wyliczeniem zamkniętym oraz w związku z ogólnym wymogiem poprzedzania budowy obiektów budowlanych pozwoleniem na budowę, wykonanie przez A.K. dobudowy do altany wiaty o konstrukcji drewnianej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Na wykonane prace budowlane inwestor nie posiada wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Organ wskazał dalej, że stosownie do dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Konstrukcja zastosowana przez ustawodawcę w omawianym przepisie wskazuje, że jedynie budowa wiaty wolno stojącej nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie jest dopuszczalna lokalizacja budynków gospodarczych, wiat i altan, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane bezpośrednio przy istniejącym budynku bez uzyskania pozwolenia na budowę. Sformułowane w tym przepisie określenie "wolno stojące" budynki gospodarcze, wiaty, czy altany, w ocenie organu, należy rozumieć w ten sposób, że obiekty te posiadają wyłącznie własne elementy nośne, a nadto, że pomiędzy nimi, a istniejącą zabudową istnieje jakaś wolna przestrzeń (nie tworzą one ciągu zabudowań). W uzasadnieniu decyzji podniesiono także, iż ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji terminu "wiata", tak więc interpretując ten termin należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. W powszechnym rozumieniu za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego, www.sjp.pwn.pl). W świetle powyższego za podstawowe cechy wiaty uznać należy wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny (nośny), wiążący budowlę z gruntem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na dyspozycję art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2008r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z obiektem oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów. Ponieważ inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków organ orzekł o rozbiórce wiaty. A.K. pismem z dnia [...] września (data wpływu do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego) wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazał, iż wiaty nie dobudowywał do altany. W ocenie odwołującego się przyjęta przez organy wiata jest w rzeczywistości dachem altany. Na powyższe, zdaniem A.K., wskazuje również posiadana przez niego faktura zakupu altany. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009r., działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu A.K., iż organ I instancji niewłaściwe zakwalifikował przedmiotową budowlę jako wiatę o konstrukcji drewnianej. Kwestia ta stanowiła już kilkakrotnie przedmiot rozpoznania organu II instancji w postępowaniu odwoławczym ze względu na wnoszone przez A.K. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydanych w przedmiocie nakazu rozbiórki. W decyzjach kasacyjnych z dnia [...] października 2008r. (znak: [...]), z dnia [...] kwietnia 2009r. (znak: [...]) oraz z dnia [...] lipca 2009r. (znak: [...]),Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zajął stanowisko, że roboty budowlane w zakresie dobudowy wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 260 x 308 cm wykonano poza zgłoszeniem robót dokonanym przez A.K. w dniu [...] listopada 2007r., dotyczącym budowy altany. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie wykluczone jest przyjęcie, iż budowa wiaty stanowi przypadek określony w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Stanowisko takie wynika z okoliczności, że przedmiotowa wiata jako obiekt dobudowany do istniejącej altany nie może być uznana za obiekt wolnostojący. Organ II instancji podzielił pogląd Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż określenie "wolno stojące" budynki gospodarcze, wiaty czy altany (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) należy rozumieć w ten sposób, że obiekty te posiadają wyłącznie własne elementy nośne, a także, że pomiędzy nimi, a istniejącą zabudową istnieje jakaś wolna przestrzeń. Biorąc pod uwagę, że przedmiotowa budowa nie może zostać zakwalifikowana jako objęta obowiązkiem zgłoszenia (z uwagi na wykluczenie możliwości zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), organ odwoławczy uznał, że jej budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji organ ten stwierdził, że w sprawie zachodzi przypadek, o jakim mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie podkreślił, że taka sama kwalifikacja zachodziłaby w przypadku przyjęcia, że przedmiot niniejszego postępowania dotyczy dobudowy "zadaszenia" do istniejącego obiektu, jak domaga się tego A.K.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – odnosząc się do wydanego przez organ I instancji postanowienia z dnia [...] października 2008r., nakładającego na A.K. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych przepisem art. 48 ust. 3 dokumentów – wskazał, iż niedotrzymanie terminu przedłożenia dokumentów stanowiło przesłankę do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowej wiaty, co wynika wprost z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W wyniku uchybienia terminu określonego w postanowieniu A.K. utracił przyznane prawo do legalizacji samowoli budowlanej, w efekcie czego sprawa została załatwiona w trybie zwykłym, przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Organ zauważył przy tym, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że A.K. nie przestawił żadnego z dokumentów wymaganych art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, wymienionych w ww. postanowieniu. Organ II instancji uznał także, iż bez wpływu na ocenę prawidłowości objętej odwołaniem decyzji pozostaje treść przedstawionej przez stronę faktury VAT z dnia [...] listopada 2008r., dokumentującej zakup "altany ogrodowej z dużym dachem". Organ zauważył, iż ww. faktura dotyczy zakupu z dnia [...] listopada 2008r., a więc już po wszczęciu przez organ I instancji postępowania w sprawie. Podniósł nadto, że ustawienie na działce budowlanej w określonym miejscu zakupionego obiektu budowlanego, zmontowanego poza miejscem jego usytuowania, nie zwalniało inwestora z obowiązku uzyskania stosownych zezwoleń. A.K. składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2009r. powielił argumenty wskazane uprzednio w dowołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, uznać należało, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, mającym niewątpliwy wpływ na wynik niniejszej sprawy. Na wstępie wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), na mocy którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z przepisu art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych w sytuacji, gdy budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, organ ustala w postanowieniu wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3, przy czym do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Stosownie do treści ust. 4 przepisu art. 48, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Podkreślić w tym miejscu należy, że nieodzowną przesłanką wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w trybie powyższego przepisu jest uprzednie stwierdzenie przez właściwy organ niedopełnienia przez inwestora wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, w dalszej zaś kolejności niewykonania obowiązków wymienionych w przepisie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Wskazać trzeba, iż stosownie do dyspozycji przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady przewidziane zostały przez ustawodawcę m.in. w art. 29 Prawa budowlanego ustalającym "katalog budów oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę" (Prawo budowlane - komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007, s. 347). Zgodnie z ust. 1 pkt 2 tego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż obiekt budowlany wybudowany przez A.K. wraz z objętą zgłoszeniem altaną stanowi "wiatę", przy czym - w ocenie organów - wykluczone jest przyjęcie, iż budowa tejże wiaty stanowi przypadek określony w przywołanym powyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem przedmiotowa wiata jako obiekt dobudowany do istniejącej altany nie może być zakwalifikowana jako obiekt wolnostojący. Dokonaną przez organy nadzoru budowlanego I, jak i II instancji wykładnię przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy uznać za wadliwą. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela bowiem pogląd prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie, iż ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie uzależnił odstępstwa od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę wiat i altan od uzyskania przez nie charakteru obiektów wolno stojących (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 635/06). W ocenie tutejszego Sądu z redakcji tego przepisu wynika, iż narzucony wymóg obiektu wolno stojącego dotyczy jedynie parterowych budynków gospodarczych. Koniecznym wymogiem jaki winny spełniać wiaty jest zaś wyłącznie powierzchnia ich zabudowy, która nie może przekraczać 25 m2, przy łącznej liczba wymienionych w tym przepisie obiektów nieprzekraczającej dwóch obiektów na każde 500 m2 powierzchni działki. Uznać bowiem trzeba, iż gdyby wolą ustawodawcy było objęcie wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę wszystkich nieposiadających charakteru wolno stojących obiektów, wymienionych enumeratywnie w tej jednostce redakcyjnej, wówczas wymóg ten poprzedzony zostałby dwukropkiem, który oznaczałby, iż wszystkie wymienione po nim obiekty będą zmuszone charakteryzować się wskazaną przesłanką. Podnieść należy, iż na taką wykładnię gramatyczną tego przepisu wskazuje między innymi chronologia działań ustawodawcy, który wielokrotnie dokonywał zmiany tej jednostki redakcyjnej. W pierwotnym brzmieniu ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414) przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 dotyczył obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustów. Dopiero nowelizacja tej ustawy obowiązująca od dnia 11 lipca 2003r. (Dz.U. Nr 80, poz. 718) wprowadziła nowe brzmienie tego przepisu stwierdzając, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 1.000 m2 powierzchni działki. Zatem od tego momentu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę zostały zwolnione m.in. wiaty o powierzchni do 10 m2 bez żadnego ograniczenia w stosunku do ich położenia, nie musiały być obiektami wolno stojącymi. Dopiero kolejna nowelizacja ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie z dniem 31 maja 2004r. (Dz.U. Nr 93, poz. 888) wprowadziła dodatkowe obostrzenie, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać jeden na każde 500 m2 powierzchni działki, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 500 m2. Jak zatem wynika z tej nowelizacji ustawodawca wymóg dotyczący lokalizacji, jako wolno stojącej, odniósł jedynie w stosunku do budynków gospodarczych. Ostateczna wersja tego przepisu obowiązującego do chwili obecnej została wprowadzona kolejną nowelizacją Prawa budowlanego obowiązującą od dnia 26 września 2005r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1364), na mocy której pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Ta ostatnia nowelizacja doprecyzowała jedynie warunki jakie musi spełniać budynek gospodarczy, aby obiekt taki nie wymagał pozwolenia lecz zgłoszenia, natomiast w stosunku do pozostałych obiektów takich jak wiaty, altany i przydomowe oranżerie ustawodawca jedynie dopuścił ich większą powierzchnię (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2008r., sygn. akt II SA/Ol 863/08). Mając powyższe na uwadze nie sposób zaakceptować argumentacji organów, iż wybudowana przez A.K. wraz z altaną wiata objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę z tego powodu, że nie stanowi ona obiektu wolno stojącego. Niezależnie od powyższego nie można również podzielić poglądu organów nadzoru budowlanego, iż wybudowany obiekt został przez skarżącego cyt. "dobudowany do istniejącej altany". Powyższemu przeczy fakt jednorazowego zakupu i montażu, jak i okoliczność, iż stanowi on z obiektem kubaturowym zwarty zespół zabudowy, powiązany architektonicznie, pokryty jednolitą więźbą dachową oraz pokryciem dachowym (co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna). Stwierdzając, iż organy administracji publicznej dokonały nieprawidłowych ustaleń co do faktu, że wybudowany przez A.K. obiekt wymagał pozwolenia na budowę, za niewłaściwe w konsekwencji uznać należało wszczęcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w trybie przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Uznając bowiem, iż budowa obiektu wymagała, stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dokonania przez skarżącego jej zgłoszenia właściwemu organowi, obowiązkiem organów było prowadzenie ewentualnego postępowania legalizacyjnego w oparciu o korzystniejszy dla strony przepis art. 49b Prawa budowlanego. Uznając dokonaną przez organy wykładnię prawa materialnego za wadliwą, należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 152 ppsa Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Jednocześnie kierując się dyspozycją przepisu art. 135 ppsa i stosując przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, Sąd uznał, iż niezbędnym dla końcowego załatwienia sprawy jest nadto uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2008r. wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nakładającego na A.K. obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów. Rolą organów nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie uwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 ppsa) i ewentualne wdrożenie procedury legalizacyjnej przy zastosowaniu wymogów przepisu art. 49b Prawa budowlanego. Organy winny przy tym rozważyć zakres zrealizowanego przez A.K. obiektu w odniesieniu do zakresu dokonanego uprzednio przez stronę zgłoszenia.