II GSK 875/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. Z. O. Z. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1757/09 w sprawie ze skargi S. P. Z. O. Z. w P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. P. Z. O. Z. w P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umówi o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Referując stan faktyczny sprawy, Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2009 r. Ł. Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej ŁOW NFZ), ogłosił konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na okres od [...] lipca 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego specjalistycznego na wskazanym obszarze. W postępowaniu wpłynęły 2 oferty: N. Z. O. Z. F. M. R. Ł. w Ł. (dalej NZOZ F.) oraz S. P. Z. O. Z. w P.(dalej skarżący). Na podstawie złożonych i wczytanych zapytań ofertowych i ankiet biorących udział w postępowaniu, system komputerowy Narodowego Funduszu Zdrowia wygenerował automatycznie "Ranking otwarcia". NZOZ F. w rankingu otwarcia uzyskał w sumie 70 pkt. zaś skarżący uzyskał w sumie 53 pkt. W wyniku dalszego prowadzenia postępowania, w końcowej ocenie oferta skarżącego otrzymała w sumie 68 pkt., w tym: w kryterium ciągłości - 14 pkt., kryterium kompleksowości -10 pkt., jakości - 14 pkt., w kryterium ceny - 30 pkt. Oferta NZOZ F. otrzymała w łącznej ocenie punktowej 70 pkt, w tym za kryterium kompleksowości - 10 pkt., ciągłości - 16 pkt., jakości - 14 pkt. oraz kryterium ceny 30 pkt. W dniu [...] czerwca 2009 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania konkursowego i postanowieniem wybrana została oferta NZOZ F.. Dyrektor ŁOW NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nie uwzględnił odwołania SPZOZ w P. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ przypomniał, jakie wymagania, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, powinni spełniać oferenci przystępujący do postępowania w sprawie zawarcia umów prowadzonego w trybie konkursu ofert oraz według jakich kryteriów były oceniane oferty. Następnie stwierdził, że NZOZ F. otrzymał łącznie 70 punktów, a skarżący 68 punktów, o czym zdecydowała ocena kryterium ciągłości. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kontroli, organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powołania i odwołania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. nr 273, poz. 2719 z 2004 r.), komisja konkursowa ma prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie i nie ma znaczenia z punktu widzenia prawa, ani termin przeprowadzania kontroli ani kolejność przeprowadzania kontroli u poszczególnych oferentów. Rozpatrując zarzuty w zakresie warunków stacjonowania ambulansów, organ podniósł, iż w świetle warunków udzielania świadczeń ratownictwa medycznego świadczeniodawca zobowiązany jest do całodobowej gotowości personelu, sprzętu oraz jego wyposażenia tak, aby zapewnić udzielanie świadczeń wynikających z zawartej umowy w możliwie najkrótszym czasie, a realizacja tego stanu rzeczy należy wyłącznie do niego. Organ dodał, że wszystkie elementy, na które skarżący zwraca uwagę dotyczące posiadania przez niego wykwalifikowanego personelu, wyposażenia w sprzęt, posiadania certyfikatu jakości ISO zostały uwzględnione i znajdują odzwierciedlenie w uzyskanej punktacji za ocenę oferty. Zdaniem organu, niezasadny jest zarzut dotyczący prowadzenia postępowania konkursowego z naruszeniem zasady równego traktowania podmiotów oraz uczciwej konkurencji, ponieważ zasady, według których prowadzone było postępowanie, określone są wprost w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej i nie zostały naruszone ani zmienione w toku wyboru oferty. Ponadto na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.; dalej Kpa.) przedmiotowej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na fakt, iż jej natychmiastowe wykonanie jest niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Prezes NFZ utrzymał ją w mocy. Odnosząc się do zarzutu skarżącego wskazującego na konieczność przyznania mu maksymalnej punktów w kryterium ciągłości, w świetle udzielonej w toku postępowania odpowiedzi na pytanie, organ wskazał, że skarżący przystępując do postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej powinien zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert, a co za tym powinien znać punktację poszczególnych odpowiedzi "Formularza ofertowego", która jest przeniesieniem wymagań i oceny punktowej zawartej w zarządzeniu w sprawie określenia kryteriów oceny ofert. Skarżący mógł przygotować swoją ofertę w sposób umożliwiający uzyskanie jak największej liczby punktów, czego w odróżnieniu od NZOZ F., nie uczynił i nie uzyskał dodatkowych 2 pkt przewidzianych za udzielenie twierdzącej odpowiedzi na pytanie 1.1.4.1. "Formularz ofertowego". Organ wskazał na art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym stanowiący, iż w skład podstawowych zespołów ratownictwa medycznego wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny w rozumieniu art. 3 pkt 6 cyt. ustawy. W związku z powyższym wymagania odnośnie do kwalifikacji pielęgniarki systemu wchodzącej w skład zespołów ratownictwa medycznego znalazły swoje odzwierciedlenie w zarządzeniu Nr 86/2008/DSM z dnia 16 października 2008 r. oraz pytaniach ankietowych umieszczonych w "Formularzu ofertowym" skierowanym do świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne. Organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 108 Kpa. w związku z art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach, bowiem jak stwierdził, ten drugi przepis nie stoi na przeszkodzie nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w I instancji, jeśli zachodzą wskazane w art. 108 Kpa. przesłanki. W ocenie organu, brak wykonania decyzji I instancji i niezawarcie obowiązującej od [...] lipca 2009 r. umowy z oferentem wybranym podczas przedmiotowego postępowania doprowadziłoby do niezabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne na terenie rejonu operacyjnego nr 9. tj. zagrożone zostałyby dobra chronione, określone w art. 108 § 1 Kpa. Za nieuzasadnione organ uznał także zarzuty dotyczące niespełnienia przez NZOZ F. wymagań dotyczących siedziby i łączności. Organ wskazał, że podstawą ustalenia przez komisję konkursową uprawnień świadczeniodawcy do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w danym rodzaju, zakresie i miejscu jest przedłożony do oferty aktualny wpis zakładu do rejestru zakładów opieki zdrowotnej. Do oferty biorącej udział w przedmiotowym postępowaniu NZOZ F. złożył wypis z Księgi rejestrowej nr 10-01318 z dnia [...] lutego 2009 r., z którego wprost wynikają uprawnienia świadczeniodawcy do udzielania świadczeń będących przedmiotem postępowania. Jak zauważył organ, NZOZ F. załączył do oferty oświadczenia potwierdzające posiadanie systemu nadzoru obiektów mobilnych w oparciu o monitoring satelitarny oraz posiadanie, najpóźniej od dnia obowiązywania umowy, aktywnego łącza umożliwiającego przyjmowanie powiadomień o zdarzeniach z centrów powiadamiania ratunkowego lub numerów alarmowych. Dołączono także pozwolenie na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej, lądowej lub typu dyspozytorskiego wydane przez Urząd Komunikacji Elektronicznej. Prawdziwość danych zawartych w ofercie została potwierdzona przez komisję konkursową podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2009 r. Organ II instancji nie zgodził się także z poglądem skarżącego, że trakcie przedmiotowego postępowania komisja konkursowa powinna szczegółowo zbadać i ocenić lokalizacje dla ambulansów medycznych (garaż, zadaszenie, bezkolizyjność wyjazdu itp.) NZOZ F.. Zgodnie z § 8 ust. 9 zarządzenia Nr 84/2008/DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 października 2008 r. świadczeniodawca udzielający świadczeń ratownictwa medycznego objętych warunkami umowy zapewnia dobową gotowość do udzielania świadczeń utrzymując w stałej dyspozycji przez całą dobę środki transportu sanitarnego wraz z niezbędnymi elementami wyposażenia w sprzęt i aparaturę medyczną, zestaw leków i wyrobów medycznych oraz obsadą kadrową. Zgodnie z powyższym, świadczeniodawca zobowiązany jest do zorganizowania udzielania świadczeń w rejonach działania, w sposób umożliwiający dojazd do osób będących w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, zgodny z określonym w art. 24 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym parametrami czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego. Oddalając skargę, Sąd I instancji wskazał, że decyzja Prezesa NFZ nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisach rozdziału VI (Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcą) ustawy o świadczeniach. Przypomniawszy zasady rządzące postępowaniem w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcą, WSA uznał, że skarżący przystępując do postępowania miał możliwość zapoznania się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert jednakowymi dla wszystkich oferentów i podanymi w ogłoszeniu konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W związku ze złożeniem przez skarżącego oświadczenia o zapoznaniu się z warunkami postępowania dotyczącymi zawierania umów, przyjęto, że miał wiedzę dotyczącą kryteriów ocen. W ocenie Sądu, forma zgłaszania wniosków (na formularzach jednakowych dla obu stron) powinna była być wskazówką dla oferentów, że na wyniku konkursu zaważą odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w formularzach. Organ podkreślał, że ocena punktowa poszczególnych kryteriów oceny ofert dokonywana jest automatycznie przez system komputerowy Funduszu, na podstawie listy ankiet wypełnianych przez świadczeniodawców podczas składania oferty, dotyczących danego kryterium. Zdaniem WSA, z akt sprawy jednoznacznie wynika, że oferty obu świadczeniodawców zostały porównane zgodnie ze wszystkimi kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach, tj. kryterium jakości, kompleksowości oraz ciągłości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a zestawienie i porównanie punktów oceny ofert uzyskanych przez oferentów biorących udział w postępowaniu nastąpiło w tzw. rankingu otwarcia, z którego wynika, że skarżący otrzymał o dwa punkty mniej niż inny oferent. Sąd podkreślił, że zgodnie z warunkami postępowania możliwym był wybór tylko jednej oferty, więc przy wyborze oferty w przedmiotowym postępowaniu zdecydowała właśnie punktacja. W ocenie Sądu, organ nie naruszył art. 134 ustawy o świadczeniach, ponieważ zapewnił równe traktowanie obu oferentów biorących udział w przedmiotowym postępowaniu, obie oferty porównał zgodnie ze wszystkimi kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją, a także w oparciu o ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacji kosztów. W związku z powyższym, Sąd uznał, że postępowanie przeprowadzone przez komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami, a brak wyboru oferty skarżącego nie stanowi naruszenia art. 152 ustawy o świadczeniach. Wskazał, że organy obu instancji, rozpatrując sprawę odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia postępowania, w sposób prawidłowy poddały analizie całość materiału dowodowego w sprawie, co umożliwiło dokonanie pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz ustalenie stanu faktycznego. W ocenie Sądu I instancji, organy dokonały także analizy porównawczej ofert podmiotów uczestniczących w konkursie tj. porównania oferty skarżącego i oferenta, z którym doszło do zawarcia umowy, wskazały wyliczenie punktów przypadających na dane kryteria oraz szczegółowo wskazały także, z jakimi okolicznościami, przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny, wiążą się określone ilości punktów, jakimi przesłankami kierowała się komisja konkursowa dokonując wyboru oferty. WSA nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 108 i 135 Kpa., podzielając pogląd organu, że postępowanie wszczęte wniesieniem odwołania ma charakter administracyjnoprawny. W związku z powyższym przepis art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach nie mógł mieć zastosowania, ponieważ dotyczy tylko etapu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wskazał na podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, od której służy odwołanie, ze względu na ochronę życia – szczególnie eksponowaną w okolicznościach sprawy. Sąd uznał również, że zebrany materiał dowodowy oraz dokonana na jego podstawie analiza jest prawidłowa, zgodna z art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 Kpa., czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji odpowiadające w pełni wymogom art. 107 § 3 Kpa. Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożył skarżący, wnosząc o zmianę wyroku przez uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ i uwzględnienie skargi albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Zarzucił rażące naruszenie art. 6, art. 7 Kpa. oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach przez uznanie, że obowiązek weryfikacji informacji i innych danych nie dotyczy warunku spełnienia wymogu faktycznego podjęcia działalności w zakresie ratownictwa medycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W pierwszym rzędzie uwagę zwrócić należy na zasady wnoszenia i rygory sporządzania takiego środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna. Zgodnie z przepisem art. 173 § 1 p.p.s.a., który stanowi wyraz dwuinstancyjności postępowania przed sądem administracyjnym, skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku ( lub postanowienia kończącego postępowanie) w danej sprawie. Wymogi dla skargi kasacyjnej określa art. 176 p.p.s.a. i zgodnie z tym przepisem musi ona zawierać wszystkie niezbędne dla każdego pisma procesowego elementy, a ponadto musi identyfikować zaskarżony wyrok i wskazywać, czy orzeczenie zaskarżone jest w części czy w całości. Kolejnym niezbędnym i zasadniczym elementem skargi kasacyjnej jest prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie, a także właściwe sformułowanie żądania, a idzie tu o to, czy składający kasację domaga się uchylenia czy zmiany orzeczenia ze wskazaniem w jakim zakresie to uchylenie lub zmiana miałaby nastąpić. Wnoszący skargę kasacyjną musi pamiętać, że brak któregokolwiek z konstrukcyjnych (materialnych) elementów tego środka odwoławczego jest brakiem nieusuwalnym i skutkuje jego odrzuceniem. Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje sprawy administracyjnej tak, jak to czyni sąd wojewódzki niezwiązany granicami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), lecz kontrolując zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji, bada sprawę wyłącznie w zakresie wytyczonym skargą kasacyjną, przy czym z urzędu pod uwagę bierze jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że granice kontroli kasacyjnej wyznacza autor skargi kasacyjnej, formułując w ramach wskazanej podstawy z art.174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. zarzuty kasacyjne i podając ich uzasadnienie. Dodać wypada, że nie ma przeszkód aby zarzuty kasacyjne postawione zostały w ramach obu dopuszczonych cyt. ustawą podstaw. Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego ( pkt 1) lub na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). Kasator, zarzucając naruszenie prawa materialnego musi jednak nie tylko wskazać naruszone przez sąd pierwszej instancji przepisy oraz podać ich uzasadnienie, lecz zobowiązany jest objaśnić w czym wyraziło się wytknięte naruszenie – a więc czy sąd wadliwie wyłożył przepis prawa materialnego, czy też może błędnie go zastosował. Podobnie w ramach zarzutów sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. niezbędne jest określenie sposobu naruszenia prawa procesowego. Jak już wielokrotnie w swym orzecznictwie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na zasadę wynikając z art. 183 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna, która wskazując określone przepisy, nie precyzuje na czym polega ich naruszenie, jest sporządzona nieprawidłowo i uniemożliwia w istocie kontrolę kasacyjną. W kontrolowanej sprawie, autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach, nie precyzując ani w ramach jakiej podstawy nastąpiło wskazane naruszenie, ani co ważniejsze w czym upatruje wytkniętego naruszenia. Tak jak niepowołanie konkretnej podstawy kasacyjnej nie musi stanowić przeszkody merytorycznego rozpoznania kasacji, tak już brak wskazania czy to w petitum skargi kasacyjnej bądź w treści uzasadnienia sposobu naruszenia uniemożliwia w istocie kontrolę kasacyjną. Analiza uzasadnienia kasacji sugerować może, że jej zarzuty dotyczą naruszenia prawa procesowego, bowiem przepis art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach określa przypadki, w których oferta zostaje odrzucona, a dzieje się tak m.in. gdy oferta zawiera nieprawdziwe dane ( pkt 2) oraz gdy oferent lub oferta nie spełnia wymaganych warunków określonych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Wskazanie naruszenia tego przepisu wymaga powołania innej naruszonej normy lub naruszonego warunku, czy wreszcie wskazania konkretnej, nierozważonej przez Sąd I instancji, a związanej z warunkami konkursu okoliczności dla uzasadnienia powiązanego z art. 149 ust. 1 cyt. ustawy zarzutu naruszenia art. 6 i 7 Kpa., czego w skardze kasacyjnej doszukać się nie można. Przede wszystkim kasator, twierdząc, iż Sąd błędnie zaaprobował odmowę organu skontrolowania warunków spełnianych przez NZOZ F., czym naruszone zostały art. 6, art. 7 Kpa. i art.149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach oraz naruszona została zasada równego traktowania, nie zarzucił naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, stanowiącego o równym traktowaniu świadczeniodawców. Pozostając przy wskazanym w kasacji przepisie art. 149 ust. 1 pkt 3 i pkt. 7 ustawy o świadczeniach wyjaśnić należy, iż przepis ten w pkt 7) odwołuje się do warunków określonych w obowiązujących przepisach prawa lub do warunków określonych przez Prezesa NFZ, których oferent nie spełnił. Oznacza to, że zarzut naruszenia przepisu art. 149 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy winien był uzupełniony o wskazanie, jakiemu przepisowi uchybiono w postępowaniu administracyjnym lub który z określonych na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3) cyt. ustawy przez Prezesa NFZ warunków został naruszony w tymże postępowaniu. W skardze kasacyjnej brak jest nawiązania do konkretnych warunków tj. przyjętych obowiązującymi przepisami lub określonych przez Prezesa NFZ. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach wyłożenia wymagałoby, jaka konkretnie wymagana warunkami konkursu informacja podana przez oferenta jest w ocenie kasatora nieprawdziwa, co powinien był uwzględnić organ i w konsekwencji odrzucić ofertę. Za błędne należy uznać odwoływanie się do art. 149 ust. 1 pkt 2) cyt. ustawy dotyczącego nieprawdziwych informacji w sytuacji, gdy w uzasadnieniu kasator zarzuca głównie brak kontroli złożonej oferty pod kątem prawdziwości zawartych w niej danych. W podsumowaniu należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna obarczona jest wadliwością istotną dla przeprowadzenia merytorycznej kontroli kasacyjnej oznaczonego wyroku. Poprzestanie przez kasatora na wskazaniu czterech przepisów, jego zdaniem naruszonych przez WSA, z pominięciem sposobu naruszenia tych norm i przy szczątkowym uzasadnieniu, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, że granice kontroli kasacyjnej są jednoznacznie zakreślone. Tym sposobem odniesienie się do postawionych zarzutów zamyka się wyjaśnieniem zasad prawidłowego sposobu sporządzenia skargi kasacyjnej i niepoprawności sformułowania konkretnych zarzutów. Z tego względu na zasadzie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.