I OZ 369/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 75/09 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 75/09, w zakresie zwrotu kosztów w sprawie ze skargi K. Ł. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie załatwienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 75/09, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi K. Ł. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie załatwienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego. Pismem z dnia 10 lutego 2010 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 75/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił uzupełnienia wyroku w zakresie kosztów, wskazując, że skarżący nie podał, na czym mają polegać rzeczone koszty. Natomiast uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów może nastąpić tylko w wypadku, gdy strona wykaże, że w ramach prowadzonego postępowania poniosła jakieś koszty i wystąpiła o ich zwrot. Sąd wskazał, że jak wynika z akt niniejszej sprawy, przedmiotowa skarga była zwolniona z kosztów sądowych z mocy prawa, a skarżący nie korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym albo adwokatem. Na to postanowienie K. Ł. złożył zażalenie, podnosząc między innymi, że w przypadku umorzenia postępowania Sąd także ma obowiązek rozstrzygnąć o zwrocie kosztów. W ocenie skarżącego w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji nie wskazał żadnego "obowiązującego trybu postępowania", zaś "pominął koszty wniesione w sprawie sporządzenia wielu pism, w tym skargę do Sądu i uzupełnienie wyroku". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Do postanowień zgodnie z art. 166 wskazanej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Natomiast w myśl art. 205 § 1 powołanej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje więc w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała ich przyznania, wskazując jednocześnie dowody na to, jakie poniosła koszty. Naczelny Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący z mocy ustawy był zwolniony od kosztów sądowych, zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący zaś nie korzystał z pomocy profesjonalnej pomocy prawnej. Skarżący nie wykazał, że w ramach niniejszego postępowania poniósł jakiś koszt. Wykazaniem takim nie jest bowiem ogólne określenie, że kosztem tym są porady prawne, sporządzanie pism, czy też koszty wielu przesyłek. Nie została zatem wypełniona przesłanka określona w art. 205 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym uznać należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podstawa do uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 75/09. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.