VII SA/Wa 2052/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych (Dz. U. Nr 127, poz. 627 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] od węzła [...] do węzła [...], od km [...] do km [...]. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2007 r. T. R. wystąpił o wyjaśnienie wątpliwości co do treści powyższej decyzji przez wskazanie, czy decyzja ta przewiduje pozostawienie w stanie nienaruszonym budynku znajdującego się na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. [...], objętej pokrywającymi się ze sobą liniami rozgraniczającymi pas drogowy i teren autostrady, określonymi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], a jeśli tak, to jaką przewidziano dla niego funkcję, która byłaby zgodna z definicją autostrady zawartą w ustawie o drogach publicznych. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II SAB/Gl 49/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody [...], zobowiązał Wojewodę [...] do wydania aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego z dnia 1 czerwca 2007 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. R. z dnia 1 czerwca 2007 r., wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 nr [...]. Organ wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 nr [...] nie odnosiła się do budynku znajdującego się na działce nr [...] położonej w Z. i nie określała funkcji tego obiektu w przyszłości. Organ uznał, że sposób użytkowania tego obiektu zależny jest wyłącznie od woli jego właściciela, o ile sposób ten nie będzie kolidował z podstawową funkcją autostrady, o czym rozstrzyga zarządca tej drogi. W uzasadnieniu stwierdził, że postanowienie zostało wydane w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II SAB/Gl 49/07, jako odpowiedź na wniosek J .R. z dnia 1 czerwca 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia J. R., utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...] i stanowiący jej integralną część projekt budowlany w swej treści nie odnoszą się do budynku znajdującego się na działce nr ew. [...], jaki i do funkcji tego obiektu w przyszłości w związku z wydaniem w/w decyzji. Organ II instancji stwierdził, iż zasadne jest utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł J. R., zarzucając naruszenie: - art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 118 ze zm.) przez uznanie, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany autostrady i udzielająca pozwolenia na budowę nie pokrywa się z decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, a w konsekwencji uznanie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...] nie obejmuje działki nr [...] i znajdującego się na niej budynku, - art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 199 4r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że objęcie nieruchomości liniami rozgraniczającymi autostrady nie ma wpływu na przeznaczenie tej nieruchomości i znajdującego się na niej budynku, - art. 124 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] – od węzła [...] do węzła [...], od km [...] do km [...]. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie nie mogły naruszyć przepisów wskazanych przez skarżącego, gdyż nie były one podstawą orzekania. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Wojewoda [...], a za nim i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł w inny sposób wyjaśnić treści decyzji z dnia [...] października 2001 r. nr [...], gdyż pozwolenie na budowę oraz zatwierdzony projekt budowlany nie odnosiły się do budynku znajdującego się na działce nr [...], ani do jego funkcji. Co więcej, organy mogły rozważyć możliwość wydania postanowienia o odmowie wyjaśnienia wątpliwości co do treści tej decyzji w zakresie wskazanym we wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2007 r. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II SAB/Gl Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał Wojewodę [...] do wydania aktu rozstrzygającego ww. wniosek skarżącego, nie przesądzając jednak o sposobie załatwienia sprawy przez organ. Ponieważ decyzja organu udzielającego pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2001 r. nie jest niejednoznaczna, ani też nie zawiera jakiejkolwiek zawiłości, która mogłaby utrudnić ustalenie sensu rozstrzygnięcia wobec wskazanego przez skarżącego budynku, Wojewoda [...] nie miał obowiązku dokonania jej wykładni. Organ mógł zatem odmówić skarżącemu wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, a rozpatrując jego wniosek pozytywnie, wydał rozstrzygnięcie korzystniejsze dla wnioskodawcy. Z tego względu, biorąc pod uwagę zakaz zawarty w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zgodnie z którym Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności - na podstawie art. 151 ww. ustawy, Sąd skargę oddalił.