III SA/Lu 520/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółka jawna z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia kodu towaru importowanego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, Dyrektor Izby Celnej rozpatrzył odwołanie firmy "[...]" S.J. i utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (Nr [...]) z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie określenia kodu towaru importowanego na podstawie dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynikało, że według w/w dokumentu SAD zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu importowane z R. [...],[...],[...]. Towar zaklasyfikowano do kodu Taric 2710 19 85 00 i wymierzono cło z zastosowaniem stawki celnej erga omnes w wysokości 3,7%. Przedmiotowe zgłoszenie zostało przyjęte przez organ celny, a następnie poddane kontroli, wskazującej, że należności przywozowe mogą być wyższe od kwoty zadeklarowanej w zgłoszeniu. Wobec tego wezwano Stronę - w trybie art. 248 §1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - do złożenia zabezpieczenia należności przywozowych w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym, a ostateczną kwotą należną za ten towar. Strona przedłożyła świadectwa Form A nr [...], na podstawie którego organ celny zastosował preferencyjną stawkę celną w wysokości 0% i zarządził zwrot pobranego cła. Postanowieniem nr [...]z dnia [...] kwietnia 2009r. organ wszczął postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru w postaci [...] i decyzją Nr [...]z [...] maja 2009r. zmienił zapis w zgłoszeniu celnym zawartym w omawianym dokumencie SAD w polu 33 "kod towaru" na 2719 19 41 00. W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono naruszenie : - uwagi dodatkowej 2e do pozycji 2710 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031 z dnia 19 września 2008r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE 291 z dnia 31 października 2008r.), - art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; - art. art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanej p. c. (Strona zadeklarowała ten towar do kodu Taric 2710 19 85 00, zaś organ celny - do innego kodu CN 2710 19 41 00) oraz zauważył, iż w sprawie zgromadzono materiał dowodowy obejmujący: - raport kontrolny nr [...]z dnia [...] marca 2009r. wskazujący, iż badana próbka towaru zawiera 99,9 % (m/m) węglowodorów n-parafinowych (C13-C17), początek destylacji 255,4 ºC, 60 % destyluje do temp. 267,5 ºC, koniec destylacji 286,1 ºC; - sprawozdanie z badań Laboratorium Celnego w K. Nr [...] z dnia[...]marca 2009r. wskazujące, iż badana próbka stanowi mieszaninę n-p. od C11 do C18, wrzących w zakresie od 251,7 ºC do 285,0 ºC. - oświadczenie Strony, iż przedmiotowa [...] nie będzie użyta jako paliwo silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych lub do celów napędowych lub do celów opałowych oraz nie będzie zużyta do produkcji paliw silnikowych lub olejów opałowych. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że Wspólna Taryfa Celna stanowiąca załącznik Nr I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. zmieniające tenże załącznik Nr I, przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Nomenklatura Scalona obejmuje: - nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego, na którą składa się wykaz towarów, Ogólne reguły interpretacji nomenklatury, uwagi do sekcji i działów, a także uwagi do podpozycji oraz uwagi dodatkowe; - wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury, nazywane "kodami CN", w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna. Ostateczny, wskazywany w zgłoszeniu celnym (w odniesieniu do procedury dopuszczenia do obrotu) kod towaru, to kod TARIC, obejmujący - zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 - dodatkowe podziały wspólnotowe konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku II do tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Podstawę prawną dla TARIC stanowi rozporządzenie Rady (EWG) 2658/87 z 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej, jak również Wspólnej Taryfy Celnej. Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich - TARIC zawiera wszystkie środki handlowe ustanowione prawodawstwem Wspólnoty (taryfowe, rolne oraz handlowe). TARIC jest aktualizowany codziennie, w celu udostępnienia szerokiej publiczności informacji o tych środkach handlowych w różnych językach Wspólnoty. Ze względu na możliwość codziennej zmiany środków handlowych, jak również na upowszechnienie "elektronicznego cła" Komisja podjęła decyzję o zaniechaniu corocznych publikacji TARIC w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C. TARIC udostępniany jest do powszechnego użytku, dla podmiotów prywatnych i administracji Państw trzecich poprzez codzienne aktualizacje na stronie internetowej TARIC pod adresem: http://ec.europa.eu/taxation_customs/ dds/tarhome_pl.htm. TARIC zawiera opisy towarów we wszystkich językach urzędowych. Opisy produktów prezentowane są z podziałem za pomocą myślników, tak aby struktura hierarchiczna stała się bardziej czytelna. Myślniki są przedstawiane za pomocą kresek (,,-,,). Kod towarowy jest powiązany z pewną liczbą myślników. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega zaś pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta, oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji, z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru, należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują jak należy taryfikować towary. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej. Do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się również Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Noty do CN), które są efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego przyjmowane przez Komisję Europejską na podstawie art. 9 oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Obowiązująca skonsolidowana wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej opublikowana została w Dz. Urz. UE C 133 z dnia 30 maja 2008 r. Pozycja 2710 obejmuje Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów; oleje odpadowe. Uwaga dodatkowa 2 do pozycji 2710 definiuje na potrzeby taryfy celnej benzyny specjalne (2a), benzynę lakierniczą (2b), oleje średnie (2c), oleje ciężkie (2d), oleje napędowe (2e), oleje opałowe (2f). Przedmiotem sporu jest ustalenie właściwego kodu w obrębie pozycji 2710 tzn., czy jest to kod 2710 19 85 00 czy też 2710194100. Kod Taric 2710 19 41 00 obejmuje z brzmienia - Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych (inne niż surowe) oraz preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów, inne niż oleje odpadowe; -- pozostałe; --oleje ciężkie; ----oleje napędowe; ----- do innych celów; ------ O zawartości siarki nieprzekraczającej 0,05 % masy Natomiast Kod Taric 2710 19 85 00 obejmuje z brzmienia - Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych (inne niż surowe) oraz preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70'% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów, inne niż oleje odpadowe; -- pozostałe; --- oleje ciężkie; ---- Oleje smarowe; pozostałe oleje; ----- do innych celów; ------ Oleje białe, parafina ciekła. Klasyfikacja towaru do jednego lub drugiego kodu uzależniona jest spełnienia uwagi dodatkowej 2d do działu 27 WTC. co w niniejszej sprawie jest poza sporem. Dalsza klasyfikacja w grupie olejów ciężkich uzależniona jest od spełnienia uwagi dodatkowej 2e i 2f. Uwaga dodatkowa 2e jest następująca "oleje napędowe" (podpozycje od 2710 19 31 do 2710 19 49) oznaczają oleje ciężkie, jak zdefiniowano w pkt d), z których 85 % lub więcej objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 350 ºC (metoda ASTM D 86). W przedmiotowej sprawie koniec destylacji nastąpił w temp. 285 ºC tak więc importowany towar spełnia uwagę dodatkową 2e do działu 27. Uwaga ta określa tylko dolną granicę % destylacji w temperaturze 350 ºC. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że nieuzasadniony jest zarzut Strony dotyczący naruszenia uwagi dodatkowej 2e. Dokonując interpretacji tej uwagi w sposób wskazany przez Stronę, towar ten winien dokładnie w tej temperaturze destylować w 85 % objętościowo. Wyjaśnić to można na przykładzie: towar, który spełnia uwagę 2d (na przykład w temperaturze 250 ºC destyluje 60% v/v, w zakresie temperatur od 250 ºC do 350 C uzyskano 30 % v/v destylatu). Wg wskazanego stanowiska Strony nie będzie spełniał uwagi 2e bo w 350 ºC destyluje 30 %, zaś odczytując wielkość uzysku destylatu uzyskamy wynik 90% v/v. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż w przypadku towarów będących mieszaniną związków (tu węglowodorów) w procesie destylacji uzysk destylatu rośnie wraz ze wzrostem temperatury. Każdy składnik mieszaniny ma charakterystyczną dla siebie temperaturę wrzenia, w której następuje jego oddestylowanie z mieszaniny. Zgodnie z metodyką ASTM D 86 w trakcie procesu destylacji, cały uzysk z procesu jest zbierany do jednego naczynia, a dokonuje się w zależności od potrzeb odczytu temperatury dla uzyskanych objętości destylatu lub objętości destylatu dla wskazanych odczytów temperatur. Tak więc w świetle uwagi dodatkowej 2e do działu 27 każdy towar, z którego mniej niż 65 % objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 250 ºC według metody ASTM D 86 lub dla których procent destylacji w 250 ºC nie może być oznaczony tą metodą oraz z którego 85 % objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 350 ºC według metody ASTM D 86 należy klasyfikować w grupie olejów napędowych, a dalsza klasyfikacja uzależniona jest od przeznaczenia i zawartości siarki. W tej grupie należy klasyfikować również oleje lub preparaty, dla których proces destylacji został zakończony w temperaturze niższej niż 350 ºC, tak jak towar objęty niniejszym postępowaniem. Skoro proces destylacji zakończył się w temperaturze 285 ºC, a uzysk destylatu wynosił 98 % (VIV) a pozostałości i straty 2,0% (VIV) to można stwierdzić, iż w temperaturze 350 ºC przedestylowało 98 % (VIV ) czyli więcej niż 85 % objętościowo. Przy klasyfikacji taryfowej pomocne są noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z notą wyjaśniającą do CN do pozycji 2710 19 71 do 2710 19 99 zawartą w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (2008/C 133/01) opublikowanych w Dz. Urz. UE nr C 133 z 30 maja 2008r., podpozycje 2710 19 71 do 2710 19 99 - oleje smarowe; pozostałe oleje obejmują oleje ciężkie, tak jak zostały zdefiniowane w uwadze dodatkowej 2 d) do niniejszego działu, pod warunkiem, że oleje te nie spełniają wymagań określonych w uwadze dodatkowej 2 e) (oleje napędowe) lub 2 f) (oleje opałowe) do niniejszego działu. Podpozycje te obejmują oleje ciężkie, z których mniej niż 85 % objętościowo, łącznie ze stratami, destyluje w 350 ºC, zgodnie z metodą ASTM D 86-67 (nowelizowaną w 1972 r.): 1) które, dla odpowiadającego rozcieńczonego koloru C, posiadają lepkość V: a) nieprzekraczającą tej, przedstawionej w linii I tabeli zgodności określonej w uwadze dodatkowej 2 f) do niniejszego działu, kiedy zawartość popiołów siarczanowych wynosi 1 % lub więcej lub kiedy indeks zmydlenia wynosi 4 lub więcej; lub b) przekraczającą tę, przedstawioną w linii II tabeli zgodności, kiedy temperatura krzepnięcia jest niższa niż 10 °C;lub c) przekraczającą tę przedstawioną w linii I, ale nie przekraczającą tej, przedstawionej w linii II, kiedy mniej niż 25 % destyluje w 300 ºC, kiedy temperatura krzepnięcia jest nie wyższa od minus 10 ºC. Warunki te mają zastosowanie tylko do olejów posiadających rozcieńczony kolor C mniejszy niż 2; 2) dla których nie można określić: a) procentu destylacji w 250 ºC metodą ASTM D 86-67 (nowelizowaną w 1972 r.) (zero będzie uznane jako procent); lub b)lepkości kinematycznej w 50 ºC metodą ASTM D 445-74; lub c)koloru rozcieńczenia C metodą ASTM D 1500; 3) które są sztucznie barwione. Metody analityczne wykorzystywane do celów punktu 1 powyżej są metodami określonymi dla olejów opałowych (zob. uwaga dodatkowa 2 f) do działu 27). Podsumowując p. ta winna być zaklasyfikowana do kodu Taric 2710 19 41 00. Klasyfikacja ta jest zgodna z 1 i 6 Ogólną regułą interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż jak wskazano powyżej importowany towar wbrew twierdzeniom Strony spełnia wymogi uwagi 2e do działu 27 WTC, tym samym winien być klasyfikowany w grupie olejów napędowych. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił dodatkowo, iż dokonana przez organ klasyfikacja taryfowa jest zgodna z uwagami do działu 27 (uwaga dodatkowa do pozycji 2710: 2d i 2e), tym samym podjęte rozstrzygnięcie jest zgodne ze stanowiskiem zawartym w cytowanym przez Stronę wyroku WSA w Białymstoku z dnia 9 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Bk 363/06. Zaś powołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1702/06 oraz z dnia 16 czerwca 2003r. sygn. akt I SA/Łd 2190/01, dotyczącą m.in. wykładni językowej przy interpretacji prawa. W niniejszej sprawie organy dokonały interpretacji prawa (uwagi dodatkowej 2e do pozycji 2710) zgodnie z wykładnią językową, w oparciu o metodykę określoną w normie ASTM D 86. Ustosunkowując się do stanowiska Strony, iż nie nastąpiła żadna zmiana faktyczna lub prawna uzasadniająca zmianę klasyfikacji taryfowej importowanej p., tym bardziej że wcześniej p importowana prze stronę i osoby trzecie o takich samym właściwościach chemicznych klasyfikowana była do kodu 2710 19 85 00, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż nawet jeżeli taka sytuacja miała miejsce, to jest to sprawa odrębna i nie ma ona znaczenia dla oceny prawnej sprawy niniejszej. Przedmiotowe postępowanie dotyczy importowanego towaru, organ orzeka w sprawie na podstawie zebranego materiału dowodowego, w postępowaniu celnym nie można stosować analogii do innych spraw, każdą sprawę należy traktować indywidualnie (patrz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 listopada 2008r. sygn. akt I SA/Bk 224/08 pub/: http://orzeczenia.nsa.gov.p/)) Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w myśl art. 78 ust. 1 WKC, organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać zmian w zgłoszeniu. Zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy celne mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli zaś z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3). Błędne jest stanowisko Strony, iż brak było ustawowych przesłanek dokonania kontroli zgłoszenia a posteriori i w efekcie nie można było zastosować art. 78 WKC. Przepis ten pozwala organom celnym na dokonanie kontroli zgłoszenia celnego z urzędu bądź na wniosek Strony. W niniejszej sprawie organ I instancji uznał, iż Strona zadeklarowała w zgłoszeniu celnym nieprawidłowy kod TARIC importowanego towaru, tym samym towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w oparciu o nieprawidłowe dane. Powyższe uzasadnia zastosowanie art. 78 WKC. Dyrektor Izby Celnej argumentował dalej, że organ celny oparł się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przyjęte stanowisko w sprawie, wskazując fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ celny przytoczył w nim wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał na podstawie całokształtu zebranego materiału oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób praworządny z poszanowaniem praw Strony. Dlatego nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej. W skardze sądowej pełnomocnik firmy "[...]" S.J. zarzucił naruszenie : - Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 103112008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik l do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 291 z dnia 31 października 2008r.), zwanego dalej Rozporządzeniem CN, polegające na zmianie kodu klasyfikacji taryfowej importowanej p. z kodu 27 10 19 85 00 na 27 10 19 41 00; - uwagi dodatkowej 2e do pozycji 2710 Rozporządzenia CN; - art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - art. art. 120, 121, 122 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że wyniki badań Instytutu Technologii Nafty i Gazu stanowiły podstawę zakwalifikowania importowanej p. do kodu CN 2710198500, który w pełnym rozwinięciu, tzn. biorąc pod uwagę treść pozycji i podpozycji brzmi: Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych (inne niż surowe) oraz preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów, inne niż oleje odpadowe; --- pozostałe; -----oleje ciężkie; ---- oleje smarowe; ----- pozostałe oleje; ----- do innych celów; ---- oleje białe, parafina ciekła. Dokonując tej klasyfikacji kierowano się treścią podpozycji kodu CN 271019 85 00, który swym zakresem obejmuje: "p.c.". Żadna inna podpozycja w ramach pozycji 2710 nie obejmuje p.c. Przyjęto więc klasyfikację zgodną z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przede wszystkim z regułami 1 i 6 , które brzmią: 1.Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. 6.Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. W dotychczasowej praktyce organów celnych, tego rodzaju p. c. klasyfikowano do kodu CN 2710 19 85 00. Potwierdzeniem tej praktyki były wydane przez Dyrektora Izby Celnej 4 decyzje w sprawie klasyfikacji towarów w postaci p. c. (Wiążące Interpretacje Taryfowe - WIT): 1.PL – WIT – 2004 – 00013 dla towaru n – p. c. C 10 – C 13 2.PL – WIT – 2004 – 00014 dla towaru n – p. c. C 14 – C 18 3. PL – WIT – 2005 – 00751 dla towaru n – p. c. C 14 – C 17 4. PL – WIT – 2006 – 00556 dla towaru n – p. c. C 14 – C 17. Zmiany klasyfikacji nie można uzasadniać tym, że importowana p. spełnia warunki określone w definicji oleju napędowego zawartej w uwadze dodatkowej 2 e do Działu 27 Nomenklatury Scalonej w Rozporządzeniu CN. Zgodnie z tą uwagą oleje napędowe (podpozycje od 2710 1931 do 2710 19 49) oznaczają oleje ciężkie, jak zdefiniowano powyżej w lit. d), z których 85% lub więcej objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 350 º C (metoda ASTM D 86). Wyniki obu badań Instytutu Technologii Nafty i Gazu w K. oraz Laboratorium Celnego w K. są zgodne, że importowana p. c. zakończyła destylację w temperaturze 285 ºC i nie destylowała już powyżej tej temperatury. W tej sytuacji p. nie może spełniać warunków uwagi dodatkowej 2 e, gdyż ta wymaga, aby olej destylował w 350oC. Nie może być zatem olejem napędowym, w rozumieniu uwagi dodatkowej 2 e, p., która w temperaturze 350 º C nie istnieje już w postaci cieczy, skoro kończy swoją destylację w temperaturze 285 ºC. Z językowego znaczenia uwagi dodatkowej 2 e wynikają dwa wnioski: - olej powinien destylować w temperaturze 350 ºC skoro używa się wyrażenia ,,[ ... ] destyluje w 350 º C [ ... ]"; - olej w tej temperaturze powinien destylować co najmniej w 85% objętości. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 9 listopada 2007r. sygn. akt SA/BK 363/06, uwagi dodatkowe do Nomenklatury Scalonej nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany. Uwagi te są bowiem częścią taryfy celnej i jako takie mają walor normatywny. Przepisy prawa w pierwszej kolejności należy interpretować zgodnie z zasadami wykładni językowej, szczególnie gdy do czynienia mamy z przepisami prawa, które nakładają na adresatów obowiązki, tak jak przepisy podatkowe lub celne ( wyrok NSA z dnia 8 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1702/06 oraz z dnia 16 czerwca 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 2190/01)) . Tak więc decyzja Dyrektora Izby Skarbowej narusza przepisy prawa materialnego, poprzez błędną interpretację uwagi dodatkowej 2 e, a w konsekwencji także narusza Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w szczególności regułę 1 i 6, które nakazują uwzględniać brzmienie uwag do danej pozycji Nomenklatury Scalonej. Organ drugiej instancji tak samo jak uwagę dodatkową 2 e interpretuje również noty wyjaśniające do podpozycji 27101971 do 27101999, które odwołują się do brzmienia uwag dodatkowych. Dlatego też zarzuty sformułowane pod adresem sposobu interpretacji uwagi dodatkowej 2 e mają w pełni zastosowanie także w odniesieniu do wyżej wskazanej noty wyjaśniającej. Pomiary parametrów fizykochemicznych importowanej p. c., takich jak: skład frakcyjny, gęstość, temperatura zapłonu, temperatura płynięcia wykazały, iż nie są one charakterystyczne dla typowych olejów napędowych stosowanych do napędu silników z zapłonem samoczynnym. Prawodawca dokonując podziału olejów ciężkich na poziomie czterokreskowym na "oleje napędowe", "oleje opałowe" i "oleje smarowe; pozostałe oleje" kierował się nie tylko kryterium parametrów fizyko-chemicznych (destylacja w temperaturze 350°C), ale również kryterium przeznaczenia towaru. Według orzecznictwa ETS[ ... ] w celu dokonania klasyfikacji do odpowiedniej pozycji, przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji taryfowej, jeżeli jest ono nierozerwalnie związane z tym towarem, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (tak ETS w wyroku z dnia 13 lipca 2006r. w sprawie C-514/04, pkt 42). Sprowadzony towar jest n-p.c., czyli mieszaniną węglowodorów n-parafinowych (n-alkanów), o parametrach fizykochemicznych wykluczających możliwość zastosowania jej jako paliwo napędowe lub grzewcze. P. ta jest przeznaczona do produkcji rozpałek do grilla, kominków i ognisk, olejków parafinowych do lamp, świec i pochodni. P.c. znajdują również zastosowanie w przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym. Są nietoksyczne i łatwo ulegają biodegradacji, w związku z czym, uwolnione w sposób niezamierzony do środowiska, nie stanowią zagrożenia ekologicznego. Przepis art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ma zastosowanie do kontroli zgłoszeń a posteriori, jeżeli organ celny zastosował przepisy w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane. W decyzji nie wskazano jakie to nieprawidłowe lub niekompletne dane podała strona przy zgłoszeniu importowanego towaru. Organ celny II instancji nie wskazał również, wymaganych przez art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, żadnych nowych danych pozwalających na zmianę pierwotnego zgłoszenia. Zastosowano ten przepis pomimo braku podstaw do dokonania kontroli zgłoszenia a posteriori. Naruszono także przepisy proceduralne Ordynacji podatkowej (art. 120, art. 121 i art. 122), gdyż organ nie oparł decyzji na przepisach prawa materialnego, nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych oraz zignorował dowody zgromadzone w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o jej oddalenie, argumentując przy tym, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ETS, w celu zagwarantowania pewności prawa i łatwości kontroli identyfikacja decydującego kryterium klasyfikacji taryfowej produktów powinna zasadniczo opierać się na obiektywnych właściwościach i charakterystyce, określonych brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji i działów (wyroki z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C – 396/02 DFDS, z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C – 495/03 Intermodal Transports i z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C – 445/04 Possehl Erzkontor). Powoływany przez Stronę wyrok ETS w sprawie C – 514/04 dotyczył innego towaru – silikonu w postaci płatków elastomeru, opracowany i przeznaczony do wprowadzenia i osadzenia w organizmie ludzkim w celach leczniczych. W tym wyroku ETS wskazał w pkt 42, iż w celu dokonania klasyfikacji do odpowiedniej pozycji, przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji taryfowej, jeżeli jest ono nierozerwalnie związane z tym towarem, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru ( wyroki w sprawach - Krings , pkt 30, Ikegami , pkt 23 i Proxxon, pkt 31, ale w pkt 40 wyjaśnił, że w interesie pewności prawa i łatwości kontroli leży, aby decydujące dla klasyfikacji taryfowej towarów kryteria ustalać w oparciu o obiektywne cechy i właściwości towarów wskazane w brzmieniu pozycji CN i w uwagach dotyczących sekcji i działów. Zatem kryterium przeznaczenia towaru jest jednym z kryterium ustalania klasyfikacji, ale w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę brzmienie pozycji i uwag do sekcji. Dyrektor Izby Celnej dodatkowo podniósł, iż wiążąca informacja taryfowa (WIT) jest decyzją administracyjną wydawaną na wniosek strony w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę (art. 12 WKC). Strona skarżąca mogła wystąpić do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w celu uzyskania dla siebie WIT – u, czego jednak nie uczyniła. Powołane zaś w skardze decyzje WIT utraciły ważność w dniach [...] i [...] lipca 2009 r. z powodu nieprawidłowej klasyfikacji (wydruk z bazy Europejska Wiążąca Informacja Taryfowa – k. 106 i 107 akt. adm.). W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2010 r. (k. 20 akt sądowych) Dyrektor Izby Celnej podał, że potwierdzeniem prawidłowości zastosowania uwagi dodatkowej 2 e do pozycji 27 10 jest Rozporządzenie Komisji (WE) nr 231/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. Urz. UE z 2004 r. L 39). W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik Strony wnosił o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień [...] lutego 2010 r. z tego względu, że nie jest w stanie do tego dnia ustosunkować się do argumentacji organu. W/w wniosek pełnomocnika wpłynął do Sądu w dniu [...] lutego 2010 r. (k. 50 akt sądowych). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy pobrane próbki importowanego towaru poddano badaniom w Zakładzie Analiz Naftowych Instytutu Nafty i Gazu w K. oraz Laboratorium Celnym w K. Wyniki tych badań odzwierciedlały - raport kontrolny w/w Zakładu nr [...]z dnia [...] marca 2009r., wskazujący, iż próbka towaru zawiera 99,9 % (mim) węglowodorów n-parafinowych (C13-C17), początek destylacji 255,4 ºC, 60 % destyluje do temp. 267,5 ºC, koniec destylacji 286,1 ºC oraz sprawozdanie z badań w/w Laboratorium Nr [...]z dnia [...]marca 2009r. świadczące, iż badana próbka stanowi mieszaninę n-parafin od C11 do C18, wrzących w temp. od 251,7 ºC do 285,0 ºC. Prowadzony spór nie dotyczy stanu importowanego towaru, nie jego właściwości fizyko – chemicznych, ale kwestii klasyfikacji taryfowej. Z uwagi na charakter prowadzonego na tym tle sporu i zarzutów podniesionych w skardze, należy wyjaśnić, że w myśl art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987r. ze zm.), Komisja ustanawia nomenklaturę towarową "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Powyższy przepis w ust. 2 stanowi, że Nomenklatura Scalona obejmuje: a/ nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b/ wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c/ przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I (art. 1 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Omawiane rozporządzenie przewiduje w art. 2, że Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich , zwaną "Taric", która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej. Stosownie do art. 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy: a/ pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego; b/ siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00". Podpozycje Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów Taric. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00" (art. 3 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie z jego art. 5 ust. 1, Taric jest wykorzystywana przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu stosowania środków wspólnotowych dotyczących przywozu do i wywozu ze Wspólnoty. Komisja ustanawia i aktualizuje Taric, zarządza nią, a także rozpowszechnia, korzystając w miarę możliwości ze środków skomputeryzowanych (art. 6 rozporządzenia). Załącznik I do omawianego rozporządzenia określa przepisy wstępne i wyjaśnia między innymi, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega następującym ogólnym regułom interpretacji: 1.Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. 6.Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko aapodpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Obecnie obowiązuje rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008r. zmieniające załącznik Nr I do rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE Nr 291 z dnia 31 października 2008r.). Strona skarżąca uważa, że niewłaściwie zastosowano w/w rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. i zmieniono kod importowanego towaru z 27 10 19 85 00 na 27 10 19 41 00, dokonując błędnej wykładni uwagi dodatkowej 2e do pozycji 27 10 tegoż rozporządzenia. Zarzut jest chybiony. Dział 27 obejmuje paliwa mineralne, oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne. Pozycja 2710 obejmuje: Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów; oleje odpadowe. Pozycja 27 10 obejmuje również - Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych (inne niż surowe) oraz preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów, inne niż oleje odpadowe. Według uwagi dodatkowej 2 d, w pozycji 27 10: oleje ciężkie (podpozycje od 27 10 19 31 do 27 10 19 99) oznaczają oleje i preparaty, z których mniej niż 65% objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 2500 C według metody ASTM D 86 lub dla których procent destylacji w 2500 C nie może być oznaczony tą metodą. Zgodnie z uwagą dodatkową 2 e w pozycji 27 10: oleje napędowe (podpozycje od 27 10 19 31 do 27 10 19 49) oznaczają oleje ciężkie, jak zdefiniowano powyżej w lit. d/, których 85 % lub więcej objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 3500 C (metoda ASTM D 86). Termin metoda ASTM oznacza metodę sformułowaną w 1976 r. przez Amerykańskie Stowarzyszenie Testów i Materiałów w standardowej definicji i specyfikacji dla ropy naftowej (oleju skalnego) i produktów do smarowania (smarnych). Importowany towar destylował – w świetle przeprowadzonych badań – w temp. od 255,40 C (początek destylacji) do 286,10 C (koniec destylacji). Badana próbka stanowiła mieszaninę n – parafin od C 11 do C 18, wrzących w temp. od 251,70 C do 285,00 C. Zatem przedmiotowy towar spełniał uwagę dodatkową 2 d do pozycji 27 10, skoro w temp. 2500 C jeszcze nie destylował i procent destylacji nie mógł być oznaczony podaną metodą. Oznacza to, że dla prawidłowego zaklasyfikowania towaru jako oleju napędowego należało wykorzystać dalszą uwagę dodatkową 2 e do pozycji 27 10. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że proces destylacji został zakończony w temp. 2850 C i uzysk destylatu wynosił 98 %. Organ logicznie wywiódł, że dyspozycja uwagi dodatkowej 2 e jest spełniona także wtedy, kiedy więcej niż 85 % badanej próbki destylowało w temp. niższej niż 3500 C. Strona skarżąca nie racji twierdząc, że taki sposób rozumowania byłby prawidłowy, gdyby uwaga 2 e zawierała zapis, że 85 % badanej próbki towaru ma destylować w temp. do 3500 C. Organ słusznie argumentuje w tym zakresie, że stosownie do noty wyjaśniającej do CN pozycji 27 10 19 71 do 27 10 19 99, zawartą w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. z dnia 30 maja 2008r. C 133), podpozycje 27 10 19 71 do 27 10 19 99 – oleje smarowe; pozostałe oleje, obejmują oleje ciężkie, tak jak zostały zdefiniowane w uwadze dodatkowej do niniejszego działu, pod warunkiem, że oleje te nie spełniają wymagań określonych w uwadze dodatkowej 2 e (oleje napędowe) lub 2 f (oleje opałowe) do niniejszego działu. Jak wykazano importowany towar spełniał uwagę dodatkową 2 e. Wobec tego powyższa nota wyjaśniająca była dodatkowym argumentem przemawiającym za słusznością decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie zmiany kodu importowanego towaru. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwiony jest zarzut, że organ dokonał błędniej wykładni uwagi dodatkowej 2 e . W świetle powyższych rozważań, niezasadne jest stanowisko Strony, że w dokumencie SAD przyjęto klasyfikację zgodną z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w tym z regułami 1 i 6 . Organ celny klasyfikację towaru ustalił zgodnie z brzmieniem pozycji 27 10 i uwag dodatkowych do tej pozycji. Wyjaśnił dlaczego towar zaklasyfikował do podpozycji (od 27 10 19 31 do 27 10 19 49) obejmującej oleje napędowe. Wskazał też z jakich powodów nie można uznać przyjętej przez Stronę klasyfikacji towaru do kodu 27 10 19 85 00. Kod Taric 2710 19 41 00 przyjęty przez organ obejmuje z brzmienia: Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych (inne niż surowe) oraz preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów, inne niż oleje odpadowe; -- pozostałe; --oleje ciężkie; ----oleje napędowe; ----- do innych celów; ------ O zawartości siarki nieprzekraczającej 0,05 % masy. Strona skarżąca nie kwestionowała, ani w toku postępowania celnego, ani w skardze sądowej wyników badania Laboratorium Celnego w K., w tym ustaleń na temat zawartość siarki w badanej próbce towaru. Laboratorium podało, że zawartość siarki wynosi 4, 3 mg/kg. Oznacza to, że ilość siarki nie przekraczała "0,05 % masy". Zachodziła więc podstawa do zaklasyfikowania importowanego towaru do kodu 27 10 19 41 00. Raport sporządzony przez Zakład Analiz Naftowych Instytutu Nafty i Gazu w K.nic nie wspominał na temat zawartości siarki. W myśl art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 245h/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informację taryfową może się powoływać tylko jej posiadacz. Bez znaczenia jest okoliczność podnoszona w skardze, że w dotychczasowej praktyce organów celnych, tego rodzaju p. c. klasyfikowano do kodu CN 2710 19 85 00, jak też fakt wydania przez Dyrektora Izby Celnej w W. przywołanych 4 decyzji w sprawie klasyfikacji towarów w postaci p. c. (Wiążących Interpretacji Taryfowych - WIT). Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że w postępowaniu celnym nie stosuje się analogii do innych spraw, ponieważ każdą sprawę organ rozpatruje indywidualnie i orzeka na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Nieuzasadnione są wnioski skargi, że kryterium klasyfikacyjnym powinno być przeznaczenie importowanego towaru. Przeznaczenie towaru może być takim kryterium, ale nie wyłącznie, gdyż decyzja w przedmiocie klasyfikacji taryfowej wynikać powinna z ustalonych cech i właściwości towarów wskazanych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach dotyczących sekcji i działów. Stąd oświadczenie Strony z dnia [...] marca 2009 r. (k. 2 akt adm.), że importowana przez nią p. c. nie będzie użyta i odsprzedana jako paliwa silnikowe lub do celów napędowych (opałowych), nie mogło przesądzać o wadliwości zaskarżonej decyzji. Po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu dokonać sprostowania zgłoszenia (art. 78 ust. 1 WKC). Przepis ten oznacza, że organ celny ma prawo skorygować wskazany przez importera w zgłoszeniu nieprawidłowy kod Taric sprowadzonego towaru. W tym celu – stosownie do art. 78 ust. 3 WKC - organ podejmuje niezbędne działania, jeśli przepisy regulujące właściwą procedurę zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dane. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] marca 2009 r. – zatem już po przyjęciu zgłoszenia przez organ - wpłynęło do Oddziału Celnego w M. sprawozdanie Laboratorium Celnego w K. z przeprowadzonych badań próbek towaru. W tej sytuacji organ dysponował nowym dowodem i władny był wszcząć w kwietniu 2009 r. z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia klasyfikacji taryfowej sprowadzonego z R. towaru. Fakt, że do dokumentu SAD Nr [...] dołączono raport kontrolny wykonany w Zakładzie Analiz Naftowych Instytutu Nafty i Gazu w K. z dnia [...] marca 2009 r., nie może przemawiać za tym, iż organ zbagatelizował ten raport i nie podjął działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Wręcz przeciwnie powyższy raport został przeanalizowany przez organ, podobnie zresztą, jak i sprawozdanie Laboratorium Celnego w K. Wobec tego bezpodstawny był zarzut naruszenia art. 78 WKC oraz przepisów Ordynacji podatkowej (jej art. 120, art. 121 i art. 122). Wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. o wszczęciu postępowania celnego i jego zakończenie decyzją zmieniającą kod Taric było działaniem podjętym na podstawie przepisów prawa. Cechy i właściwości importowanego towaru uzasadniały przyjętą przez organ klasyfikację taryfową, także świetle rozporządzenia Komisji (WE) nr 231/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. Urz. UE z 2004 r. L 39. 15). Kwestię tę organ zasygnalizował w piśmie procesowym uzupełniającym odpowiedź na skargę. Ubocznie należy wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Strony z dnia [...] lutego 2010 r. o odroczenie rozprawy. Mając powyższe na uwadze pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu ma mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.