I GSK 406/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. "D." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1351/09 w sprawie ze skargi J. M. "D." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. M. "D." na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/GL 1351/09 oddalił skargę J. M. – "D." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] J. M. sprowadził ze Stanów Zjednoczonych towar w postaci lasera medycznego LightSheer ET, który zaklasyfikował według kodu CN 9018 90 85 (kod Taric 9018 90 85 00) ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 0% wartości celnej. Po zwolnieniu towarów organ celny z urzędu przeprowadził kontrolę powyższego zgłoszenia celnego na podstawie art. 78 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (DZ.U.UE.L.1992.302.1; dalej WKC). W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego we K. wydał w dniu [...] czerwca 2009 r. decyzję nr [...], w której zmienił nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym (przyjmując jako właściwy kod CN 8543 89 97) i orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych oraz wezwał stronę do uiszczenia cła wraz z odsetkami, gdyż kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu celnym. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, wskazując, że prawidłowość klasyfikowania towaru do kodu 8543 jest konsekwencją wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę nie dopatrzył się naruszenia art. 78 ust. 1 i 3 WKC, czego dowodzi skarżący w uzasadnieniu skargi. Przepis ten stanowi podstawę prawną dla dokonania kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w sytuacji, gdy towary nim objęte, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione i nabrały statusu towarów wspólnotowych. Tym różni się od art. 68 WKC, który dotyczy kontroli zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru. Kontrola ta ma na celu umożliwienie jak najszybszego zwolnienie towaru i podjęcie go przez importera. W ramach kontroli w trybie art. 78 WKC uprawnienia organu są znacznie szersze. Obejmują nie tylko kontrolę samego zgłoszenia, ale także załączonych do niego dokumentów i mogą żądać dodatkowych informacji, co organ czynił. W przypadku ustalenia nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym, które mają wpływ na wysokość należności celnych organ celny wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu dodatkowej kwoty długu celnego. Zdaniem Sądu taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, a o wątpliwościach co do prawidłowości kodu CN w dacie zgłoszenia świadczy adnotacja na zgłoszeniu celnym. Sąd wskazał, że istota sporu dotyczyła klasyfikacji towaru – LightSheer ET, który strona określiła w zgłoszeniach celnych jako laser medyczny. Bezsporne jest, że urządzenie to było przystosowane do usuwania owłosienia, niebieskich żył oraz przebarwień skóry. Zważywszy na datę zgłoszenia celnego (3 sierpnia 2006 r.) Sąd stwierdził, że organy celne prawidłowo przyjęły za podstawę normatywną dla dokonywanej klasyfikacji towarowej uregulowania zawarte przede wszystkim w: - rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającemu Wspólnotowy Kodeks Celny; - załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.87.256.1; dalej WTC). Sąd wskazał, że klasyfikacja towarowa dokonywana jest z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), którą to Nomenklaturę przyjęto we Wspólnotowej Taryfie Celnej (WTC). Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że zasadnie organy celne rozpoczęły proces klasyfikowania towaru stanowiącego przedmiot sporu taryfikacyjnego w niniejszej sprawie od porównania brzmienia pozycji kodu CN wnioskowanej przez stronę (9018) i uwag odnoszących się do tej pozycji, z brzmieniem i uwagami dotyczącymi pozycji 8543. Porównując brzmienie pozycji 9018 "przyrządy i urządzenia stosowane w medycynie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii, włączając aparaturę scyntygraficzną, inną aparaturę elektromedyczną oraz przyrządy do badania wzroku-Pozostałe przyrządy i urządzenia--- Pozostałe" ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 0% wartości celnej oraz pozycji 8543, który obejmuje "maszyny i aparaturę, elektryczne, wykonujące indywidualne funkcje niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale-Pozostałe maszyny i aparatura--Pozostałe---Pozostałe---Pozostałe" ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 3,7% wartości celnej, Sąd doszedł do wniosku, że klasyfikacja dokonana przez organ celny jest prawidłowa. Jeżeli laser diodowy jest elektronarzędziem to podlega wyłączeniu z pozycji 9018, gdyż z tej pozycji wyłączona jest "inna aparatura elektromedyczna". W świetle przedstawionej argumentacji, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że pozycja 8543 odnosi się do importowanego towaru, który już wyłączny dystrybutor określa jako wyrób medyczny elektromechaniczny, a możliwość wykorzystywania lasera w szeroko pojętej medycynie (w tym kosmetycznej) nie przesądza o jego klasyfikacji do pozycji 9018. Sąd wskazał również, że w instrukcji obsługi czytamy, iż "system lasera diodowego jest łatwy do zainstalowania i instalacji (...) jest wysyłany w jednym lub dwóch obszernych kontenerach i jednym pudełku z akcesoriami". Laser LightSheer jest klasyfikowany jako laser klasy IV przez CDRH i laser klasy 4 przez Europen standard EN 60825. Oznacza to, że wykonanie procedury w sposób inny niż wynika z instrukcji może spowodować napromieniowanie laserem. Laser diodowy jest przeznaczony do: tymczasowej redukcji owłosienia, długotrwałej i trwałej redukcji owłosienia poprzez selektywne oddziaływanie poprzez melaninę na mieszek włosowy, leczenia żyłek na nogach w dermatologii i chirurgii plastycznej, do usuwania zmian pigmentowych bazując na selektywnej fototermolizie naczyń krwionośnych oraz użycia jedynie przez osoby przeszkolone w obsłudze systemu. Zdaniem Sądu zapisy te przeczą treści oświadczenia importera o wyłącznej obsłudze urządzenia przez lekarzy. Zdaniem Sądu nie bez znaczenia jest i to, że J. M. - jako profesjonalny przedsiębiorca, importer - powinien sobie zdawać sprawę z przedmiotowych i podmiotowych korzyści wynikających z posiadania Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT). Skarżący nigdy jednak o taką decyzję nie wystąpił. Nie można mu z tego tytułu czynić zarzutu, ale też nie może ta okoliczność uwalniać go od obowiązku zapłaty należnego cła. Zdaniem Sądu, w postępowaniu weryfikującym zgłoszenie celne strona będąca profesjonalistą, który nieprawidłowo sklasyfikował towar, nie może bronić się skutecznie zarzutem naruszenia przez organy celne zasady zaufania opisanej w art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), jeżeli sama zaniechała wystąpienia o WIT. Podnoszona rozbieżność praktyki taryfikacyjnej, bez wskazania konkretnej sprawy i innego importera nie może uzasadniać powielania w każdej następnej sprawie błędnej praktyki taryfikacyjnej, a za taką właśnie błędną praktykę - w świetle dotychczasowych wywodów - należy uznać klasyfikowanie spornych towarów do pozycji 9018 WTC. Sąd stwierdził, że strona miała zapewniony udział w każdym stadium postępowania, w tym poprzez składanie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień. Decyzje w przedmiotowej sprawie zostały zaś wydane po ustaleniu stanu faktycznego, na podstawie całokształtu materiału dowodowego i po rozpatrzeniu wszystkich dowodów w ich wzajemnej łączności. J. M. – "D." złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie: 1. prawa materialnego tj. art. 78 ust. 3 WKC, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało dokonaniem nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru tj. lasera medycznego LightSheer ET; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oceny stanu faktycznego ustalonego na etapie postępowania administracyjnego pod względem zgodności z prawem, ponieważ nie jest wystarczające w uzasadnieniu wyroku ograniczenie się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie, - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała m.in., że fakt, iż przedmiotowy laser jest elektronarzędziem, a tym samym zalicza się do aparatury elektromedycznej, bez wątpienia przesądza o poprawności zakwalifikowania go do pozycji 9018. Ponadto Laser LightSheer ET jest urządzeniem medycznym. Został on zarejestrowany w Unii Europejskiej przez wytwórcę - firmę Lumenis Inc. z USA jako diodowy laser chirurgiczny z kodem UMDNS nr 18-183. Ponadto dokonano wpisu lasera LightSheer do rejestru urządzeń medycznych w oparciu o certyfikat CE TUV. Laser ten jest przeznaczony do usuwania zmian żylnych w obrębie kończyn dolnych, a także do leczenia hirsutyzmu i zapalenia mieszków włosowych. Ze względu na swoje szczególne właściwości m.in. bardzo wysoką energię promieniowania - urządzenie to w leczeniu wyżej wymienionych schorzeń może być stosowane wyłącznie przez lekarzy w wykonywaniu takich zabiegów. Fakt, iż laser LightSheer może być także używany do usuwania zbędnego owłosienia, nie przesądza o jego niemedycznym charakterze. Tym bardziej, iż taki zabieg, ze względu na jego szczególne właściwości, należy wykonywać pod ścisłym nadzorem lekarza. Strona skarżąca wskazała również, że praktycznie żadne dowody przedstawione przez skarżącego w toku postępowania służące potwierdzeniu, że laser LightSheer ET jest urządzeniem medycznym nie zostały wzięte pod uwagę, a WSA w G. podzielił stanowisko wyrażone przez organ celny, nie dokonując własnej oceny pod względem zgodności z prawem ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się do możliwości uzyskania WIT, o której mówił Sąd pierwszej instancji, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że WIT zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. W tej sytuacji zwrócenie się przez skarżącego w toku postępowania o WIT byłoby bezcelowe. Zdaniem strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., kontrolując legalność decyzji powinien zbadać, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie był w stanie prawidłowo ocenić legalności wydanej decyzji, albowiem organy prowadzące postępowanie, nie wyjaśniły dokładnie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. J. M. podniósł dodatkowe zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, przedstawiając również ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Oznacza to, że należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Jednocześnie w związku z pismem procesowym pełnomocnika z dnia [...] czerwca 2011 r. podającym nowe, niewymienione w skardze kasacyjnej podstawy należy zauważyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadza dopuszczalności dokonania zmiany podstaw przytoczonych w skardze kasacyjnej. Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. przewiduje jedynie dopuszczalność przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że nie chodzi w nim o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem. Wymieniony przepis nie dostarcza dostatecznych podstaw do zmiany lub rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze, zwłaszcza po upływie terminu przewidzianego do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych powodów pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] czerwca 2011 r. modyfikujące podstawy wniesionej skargi kasacyjnej przez zarzucenie naruszenia dodatkowych przepisów zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania należało uznać za pozbawione skutków prawnych. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej stosownie do granic w niej wyznaczonych stwierdzić należy, iż pełnomocnik skarżącego powołał się na podstawy kasacyjne określone w art. 174 p.p.s.a., czyli zarówno naruszenie prawa materialnego jak i procesowego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem strony skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określając składniki uzasadnienia wyroku stanowi, że winno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu jest zasadny przede wszystkim wtedy, gdy sposób sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku. Z treści uzasadnienia wyroku wydanego w rozpoznawanej sprawie wynika, że Sąd pierwszej instancji - niezwiązany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) - rozstrzygnął w granicach sprawy, w której wydana została zaskarżona decyzja. Sąd zawarł w uzasadnieniu elementy konieczne, w tym wskazał podstawy prawne stanowiące oparcie dla rozstrzygnięcia i należycie je wyjaśnił, a kontrola orzeczenia w oparciu o jego uzasadnienie była w pełni możliwa. Podkreślić nadto należy, że zawarte w uzasadnieniu wyroku ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania administracyjnego. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez stronę skarżącą nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego ogranicza się do niewłaściwego zastosowania art. 78 ust. 3 WKC, co skutkowało, zdaniem strony skarżącej, dokonaniem nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Przepis art. 78 WKC stwarza podstawę prawną dla dokonania kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w sytuacji, gdy objęte takim zgłoszeniem towary, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione i nabrały statusu towarów wspólnotowych. Ustawodawca wspólnotowy stworzył w ten sposób podstawę prawną dla zgłaszającego do wnioskowania o przeprowadzenie wspomnianej kontroli, jak również dla organu celnego do działania z urzędu. Celem weryfikacji jest sprawdzenie przez organ celny, zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC, czy wobec wątpliwości w tym zakresie dane zawarte w zgłoszeniu celnym są prawidłowe. W postępowaniu weryfikacyjnym może być badana nie tylko autentyczność formalna (kontrola dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, tzn. czy nie zostały one sfałszowane), ale także autentyczność materialna, np. niewłaściwa cena towaru, ujawnienie dokumentów niepotwierdzających pochodzenia towaru, etc. Na czynności te nie ma wpływu dobra czy zła wiara zgłaszającego, czy też ujawnienie wcześniej istniejącej okoliczności dopiero po dacie zgłoszenia. W konsekwencji, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 WKC). Zgłoszenie celne stanowi zasadniczo deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie zgłaszanego towaru. Obejmuje ono rodzaj zgłaszanego towaru, jego ilość, wartość, pochodzenie oraz klasyfikację taryfową. Na tej podstawie zgłaszający wylicza kwotę należności celnych i podatkowych. Zgłoszenie celne złożone na wymaganym formularzu, które zawiera wszystkie niezbędne dane, oraz do którego dołączono wszystkie wymagane dokumenty, są niezwłocznie przyjmowane przez organy celne pod warunkiem, że towary zostały przedstawione organom celnym (art. 62 i 63 WKC). Organy te, co do zasady nie są zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego. Mogą one skorzystać ze swojego uprawnienia zarówno po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru (art. 68 WKC), jak i po zwolnieniu towaru (art. 78 WKC). Przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego weryfikacji przed zwolnieniem towaru nie stanowi błędu organu celnego, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Podkreślenia wymaga, że przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest zatem rodzajem czynności materialno-technicznej, "niedecyzyjnej", opartej na obliczeniu i wykazaniu przez zgłaszającego, którego obdarza się w ten sposób kredytem zaufania w zakresie rzetelnego i prawidłowego wypełniania zgłoszeń celnych, kwoty należności przywozowych lub wywozowych. Dokonanie tej czynności powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania kwoty należności celnych. To na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących przedstawionego organom celnym towaru. Dane zawarte w takim zgłoszeniu celnym, przyjętym przez organ celny po jego weryfikacji lub bez jej przeprowadzenia, są co do zasady wiążące zarówno dla zgłaszającego, jak i dla organu celnego.(por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GSK 497/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już podkreślono, organy celne mają prawo, ale nie obowiązek, dokonywania weryfikacji poprawności zgłoszenia celnego oraz danych w nim zawartych, przy czym uprawnienie to może być realizowane w okresie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. W rozpoznawanej sprawie organ celny korzystając z uprawnień wskazanych w art. 78 WKC dokonał kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru. Po przeanalizowaniu dokumentacji zgromadzonej w sprawie i wezwaniu strony do przedstawienia wyjaśnień lub wniosków dowodowych, stwierdził, że dla sprowadzonego towaru zastosowano błędny kod Taryfy celnej. W związku z ustaleniem nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym, które miały wpływ na wysokość należności celnych wydał decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu dodatkowej kwoty długu celnego. Stwierdzić zatem należy, że zarzut niewłaściwego zastosowania art. 78 ust. 3 jest niezasadny. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona skarżąca zarzucając naruszenie art. 78 ust. 3 WKC w istocie kwestionuje dokonaną przez organy celne klasyfikację taryfową sprowadzonego towaru. Jednak oprócz zarzutu naruszenia art. 78 ust. 3 WKC, strona skarżąca nie powołała w petitum skargi kasacyjnej żadnych przepisów zarówno postępowania, jak i prawa materialnego, których naruszenie mogłoby mieć wpływ na zastosowaną przez organ klasyfikację towaru. Ten mankament złożonej skargi kasacyjnej zdaje się dostrzegać autor pisma procesowego z dnia 10 czerwca 2011 r. formułując w nim nowe zarzuty. Pismo to jednak, jak już wcześniej wyjaśniono nie mogło wywołać zamierzonego skutku prawnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.