I SA/Op 503/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Centrali Produkcyjno – Usługowej "A" sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę. Pismem z dnia 9.09.2008 r. następnie uzupełnionym kolejnym pismem z dnia 26.09.2008 r. Centrala Produkcyjno-Usługowa "A" Spółka z o.o. wniosła o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od lipca 2002 r. do czerwca 2008 r. w łącznej kwocie 450.890,73 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółka powstała w 1990 r., dając pracę wielu ludziom oraz płacąc wysokie podatki. Od 2000 r. Spółka, w szczególności jej udziałowcy, stali się obiektem szykan, mających na celu wyeliminowanie udziałowców Spółki politycznie niepożądanych. Spółka została odsunięta od przetargów, kontrole trwające miesiącami prowadzone były jednocześnie przez cztery organy kontrolujące (do dnia dzisiejszego nie została zakończona kontrola UKS za 2000r.). Wbrew oczywistym faktom, w wyniku kontroli UKS naliczony został podatek dochodowy, a sprawa w tym zakresie trwa do dnia dzisiejszego. Z powodu działania banku, Spółka w 2008r. poniosła znaczne straty, które związane są z kredytem inwestycyjnym. Działania przeciwko Spółce spowodowały, że Spółka nie miała możliwości skorzystania z dotacji unijnych. Ponadto, w czerwcu 2008r. komornik uniemożliwił Spółce uzyskanie kredytu na spłatę wierzycieli, co w ocenie Spółki było działaniem celowym, zmierzającym do zlicytowania Spółki i zabrania tego, czego dorobiono się przez całe życie ciężką, uczciwą pracą. Zdaniem Spółki, umorzenie niezawinionych przez Nią długów (podatków), chociaż po części zrekompensuje "poniesione krzywdy z racji poglądów politycznych i sprzeciwianiu się powszechnemu łapówkarstwu". Ulga w formie umorzenia zaległości podatkowych umożliwi Spółce "spokojne prowadzenie dalszej działalności tak, jak to powinno być w praworządnym, demokratycznym państwie." Spółka oświadczyła, że w ciągu dwóch ostatnich lat nie korzystała z żadnej pomocy de minimis, jest średnim przedsiębiorcą , w dniu złożenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych, zwróciła się także z wnioskiem do Urzędu Miasta K. o umorzenie podatku od nieruchomości. Ponadto, Spółka oświadczyła, że nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. W załączeniu przedłożono zestawienie przychodów i dochodów za okres od I-VIII 2008r. oraz zestawienie przeterminowanych należności i zobowiązań Spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, działając na podstawie art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, nie znalazł przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku i zaskarżoną decyzją odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. Pismem bez daty następnie uzupełnionym pismami z dnia 28.01.2009r., 18.05.2009r. i 28.07.2009r., Spółka odwołała się, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zarzucono, że organ rozpatrując wniosek o udzielenie ulgi nie uwzględnił ważnego interesu Spółki, nadto wadliwość decyzji dotyczyła również nierozpoznania wniosku w części dotyczącej wstrzymania egzekucji. W odwołaniu Spółka przyznała, że wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych w swej treści był emocjonalny, bez wyraźnego wskazania ważnych interesów, gdyż powoływanie się na szykanowanie Spółki z powodów politycznych nie stanowi przesłanki do udzielenia ulgi. Powyższe spowodowane było poczuciem krzywdy, co uniemożliwiło przedstawienie argumentów mogących doprowadzić do umorzenia zaległości podatkowych. Według Spółki, organ podatkowy pierwszej instancji swoje rozstrzygnięcie uzasadnił bez dojrzenia ważnego interesu Spółki. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na dochody, zaległości za kilka lat, wypomniał także udzieloną pomoc w formie rozłożenia na raty spłaty należności. Powyższe stawia Spółkę w negatywnym świetle i prowadzi do wniosków uznaniowych, ocennych pod kątem - dobra czy zła spółka. Spółka zarzuciła, że rozstrzygnięcie podjęte zostało w oparciu o jej charakterystykę, a nie ważny interes podatnika czy interes publiczny, przy założeniu, że złej Spółce pomoc się nie należy. Rozpoznając sprawę w niewłaściwy sposób, organ podatkowy pierwszej instancji przyczynił się do pogłębienia się frustracji zarządu Spółki oraz narastającej spirali zadłużeń i strat. Według Spółki, na to, że od szeregu lat nie może wyjść ze spirali zadłużenia składa się wiele czynników w tym brak regulowania należności przez kontrahentów, również tych których właścicielem był Skarb Państwa. Spółka realizowała inwestycje, którą - mimo odmowy kredytowania przez bank zmuszona była dokończyć. Nieregulowanie zobowiązań spowodowało powstanie kosztów ubocznych - odsetek, kosztów egzekucyjnych i sądowych - co zwiększało zadłużenie. Według Spółki spiralę zadłużenia powoduje także nieudane rozkładanie spłaty zaległości na raty bowiem niewywiązanie się z terminów rat, powoduje powrót do stanu początkowego. Spółka podniosła, że wykazywany dochód jest jedynie dochodem w świetle prawa podatkowego. Z uwagi na to, że kosztów uzyskania przychodu nie stanowią odsetki, kary, koszty egzekucyjne, a także niewypłacone wynagrodzenia i nieodprowadzone składki ZUS, powstaje dochód, od którego należny jest podatek, co powoduje wzrost zadłużenia. W istocie Spółka nie posiada nadwyżek finansowych. Mimo trudności, Spółka ciągle trwa i powoli spłaca długi. W 2008r. Spółka nie uzyskała kredytu hipotecznego celem jednorazowej spłaty istniejącego zadłużenia, w związku z tym wystąpiła o jego umorzenie, a także wstrzymanie egzekucji, co pozwoli wyjść ze spirali długów. Podsumowując Spółka wyraziła chęć spłaty swoich długów wobec Skarbu Państwa, albowiem dalej chce być rzetelnym podatnikiem. Nie chce natomiast być w sytuacji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów, co zarzucił organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże spłata zobowiązań podatkowych winna być dostosowana do realiów, w jakich się Spółka znajduje. Dlatego Spółka wystąpiła o umorzenie całości, bądź jakiejś części zaległości podatkowych, umorzenie odsetek za zwłokę lub ich części. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie Spółka pismem z dnia 18.05.2009r. zarzuciła, że zgromadzony materiał jedynie pozornie wskazuje na solidnie udokumentowaną sytuację Spółki i przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia, natomiast w rzeczywistości nie dostarcza materiału do rozstrzygnięcia sprawy. Zawiera wyłącznie informacje w zakresie niezapłaconych przez Spółkę podatków, bądź z jakich zobowiązań choćby w części Spółka się nie wywiązała. Tymczasem istotą postępowania o udzielenie ulgi nie jest wielkość zaległego podatku, co stanowi kwestię techniczną, lecz istnienie przesłanek przemawiających za umorzeniem, bądź przeciwko niemu. Namiastkę tego może stanowić jedynie wskazanie w skarżonej decyzji na wieloletnie zaległości i wywiązywanie się w przeszłości częściowo z rat wynikających z decyzji ratalnych. Zdaniem Spółki twierdzenie, że działalność gospodarcza jest działalnością opartą na ryzyku i na konkurencji, co może doprowadzić do upadłości, a odpowiedzialność za skutki jej prowadzenia ponosi podatnik nie zaś budżet państwa - jest słuszne wyłącznie na gruncie ekonomii, nie zaś na gruncie podatkowym. Wskazując na przepis art. 67a Ordynacji podatkowej Spółka podniosła, że umorzenie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, następuje nie tylko przy uwzględnieniu interesu publicznego, lecz także ważnego interesu podatnika, który w tym przepisie wymieniony jest na pierwszym miejscu. Spółka zgadza się, że ważny interes podatnika nie jest jedyną przesłanką i należy konfrontować go z interesem publicznym, co potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych wskazując, że należy zawsze wyjść na przeciw uzasadnionym interesom podatnika, jeżeli nie sprzeciwia się to właściwie rozumianemu interesowi publicznemu. Organ winien wziąć pod uwagę, w jaki sposób odmowa udzielenia ulgi wpłynie w przyszłości na wpłaty bieżących podatków, w związku z brakiem kontynuacji działalności gospodarczej podatnika, bądź jej znacznym ograniczeniem. Winien także ocenić wpływ rozstrzygnięcia na współpracujące z podatnikiem firmy, utrzymanie miejsc pracy, ewentualnie utworzenie nowych w przypadku udzielenia ulgi, a także szereg innych czynników niekoniecznie o charakterze ekonomicznym. W tym kierunku organ podatkowy pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych działań, przynajmniej nie wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Zatem, według Spółki, ani skarżona decyzja, ani odpowiedź organu na zarzuty zawarte w odwołaniu, a także pozostałe materiały zgromadzone w trakcie postępowania nie stanowią o prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu w kontekście istnienia bądź nie istnienia przesłanek do umorzenia zaległości podatkowych. Ponadto Spółka podniosła, że przed kilku laty zatrudniała kilkadziesiąt osób, obecnie natomiast - wskutek trudności finansowych związanych bezpośrednio bądź pośrednio z zaległościami podatkowymi - zaledwie trzy osoby. Zdaniem Spółki posiadana baza sprzętowa, wiedza i doświadczenie zawodowe oraz znajomość branży, przy choćby częściowym umorzeniu zaległości podatkowych, pozwoli na częściowe odzyskanie pozycji na rynku, znaczne bieżące wpływy podatków do budżetu centralnego i terenowego, bardzo znaczny wzrost zatrudnienia zarówno w Spółce, jak i podmiotach z nią współpracujących. Spółka, wskazując na przepisy art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 20 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, dotyczące zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, zarzuciła także błędne ustalenia merytoryczne w zakresie przedmiotu postępowania. Zdaniem Spółki część zobowiązań uległa przedawnieniu. W piśmie z dnia 28.07.2009r., Spółka ponownie zarzuciła, że w materiale dowodowym nie została rozpoznana kwestia oceny skutków, jakie przynieść mogłoby umorzenie. Ponadto organ nie dostrzega, że w sprawach ulg w spłacie zobowiązań podatkowych istotny jest stan z chwili podejmowania decyzji, nie zaś historia powstania zobowiązań. Spółka podniosła także, że organ podatkowy nie zauważył zmiany linii orzecznictwa w tym zakresie. Z orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że należy wyjść naprzeciw uzasadnionym interesom podatnika, jeżeli nie sprzeciwia się to właściwie rozumianemu interesowi publicznemu. Należy wziąć pod uwagę, czy odmowa umorzenia nie spowoduje, że w przyszłości, z uwagi na brak kontynuacji działalności, bądź jej ograniczenie, nie będą wpływały do Skarbu Państwa należne podatki. Ponownie Spółka wskazała na konieczność oceny wpływu decyzji pozytywnej lub negatywnej na działalność współpracujących ze Spółką firm. Ponadto organy podatkowe nie są zwolnione od ustalenia stanu faktycznego w sposób prawidłowy, w tym oceny realnych możliwości uregulowania przez podatnika zaległości podatkowych. Nie jest zgodne z prawdą, że u podstaw powstania zaległości podatkowych nie leżały żadne nadzwyczajne okoliczności niezależne od działania Spółki, albowiem w latach bezpośrednio poprzedzających ich powstanie szereg firm współpracujących ze Spółką ogłosiło upadłość, bądź wdrożyło postępowanie układowe. Ponadto opóźnienia w dostawach na rzecz Spółki spowodowały straty w wysokości około 200 tys. zł. Mimo uzyskania prawomocnego wyroku sądowego nakazującego zwrot należności z kosztami postępowania w wysokości ponad 20 tys. zł, postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne - umorzono je ze względu na brak majątku dłużnika. W przypadku Zakładów Gazowniczych, które odmówiły zapłaty za wykonaną usługę kwoty około 360 tys. zł, po odrzuceniu skargi kasacyjnej Spółki ze względu na błędy formalne popełnione przez reprezentującego Spółkę adwokata, trwa aktualnie postępowanie w sprawie złożenia przez głównego świadka, zeznającego na korzyść dłużnika, fałszywych zeznań. Powyższe wskazuje, że twierdzenie organu jest nieprawdziwe i dowodzi niewłaściwej oceny przyczyn zaistniałej sytuacji, a w konsekwencji wystąpienia przesłanek do umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i przeanalizowaniu całości akt w sprawie stwierdził, że zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2002r. w wysokości 4.108,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2008r. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku - o ile nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia poprzez zastosowanie czynności egzekucyjnej bądź środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Jak wynika ze zgromadzonego materiału w sprawie oraz pisma organu pierwszej instancji z dnia 16.06.2009r., organ dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność na pokrycie należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2002r. z rachunku bankowego Spółki w dniu 10.08.2005r. O zastosowaniu takiego środka egzekucyjnego Spółka nie została jednak zawiadomiona - w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego Spółki zostało doręczone. Przedawnienie zobowiązania podatkowego powoduje, iż przestaje ono istnieć z mocy prawa - wygasa stosownie do przepisu art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa. Brak zaległości (wygaśnięcie zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia) powoduje brak przedmiotu sprawy skutkujący, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 208 § 1 tejże ustawy, koniecznością umorzenia postępowania. Zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 pkt 3, w związku z treścią art. 208 § 1 ustawy, zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania – należało zatem umorzyć postępowanie odwoławcze w tej części. Rozpatrując sprawę w pozostałej części organ odwoławczy nie znalazł argumentów uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi poprzez umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowych lub należnych od nich odsetek za zwłokę, bowiem w zebranym materiale dowodowym nie dopatrzył się wystarczających przesłanek i okoliczności stanowiących podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem Spółki. Organ odwoławczy stwierdził również, że brak jest podstaw, tak faktycznych jak i prawnych, do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu zauważył, że umorzenie zaległości podatkowych jest równoznaczne z wygaśnięciem tego zobowiązania, co oznacza, iż organy podatkowe bezpowrotnie tracą prawo do jego odzyskania. Zatem w sytuacji, gdy istnieje możliwość dochodzenia należności na drodze postępowania egzekucyjnego, przedwczesne byłoby podjęcie decyzji o umorzeniu zobowiązania podatkowego, zaś udzielenie ulgi w formie umorzenia - w ocenie organu podatkowego - oznaczałoby udzielenie Spółce bezzwrotnej pożyczki, na co organy podatkowe w dobie coraz większego deficytu budżetowego nie mogą wyrazić zgody. Jednym z warunków rozstrzygnięcia jest ocena dokonana przez organ podatkowy pod kątem wyjątkowości sytuacji podatnika z równoczesnym uwzględnieniem interesu publicznego. Nie bez znaczenia jest tu fakt kolizji interesów. Z uwagi na to, że umorzenie należności podatkowych należy rozpatrywać w płaszczyźnie wykonywania zobowiązań względem budżetu państwa, generalnie w interesie publicznym leży, aby podatnicy zobowiązani do świadczeń na rzecz tego budżetu, wywiązali się z nich. W interesie publicznym leży zatem, aby środki te spływały w należnej wysokości. Odnosząc się do przedstawionych zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu argumentów oraz badając okoliczności stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że nie stanowią one wystarczającej podstawy do zastosowania w przypadku Spółki wnioskowanej ulgi w zapłacie należnego budżetowi państwa zobowiązania z tytułu przedmiotowego podatku. Powoływane okoliczności, zdaniem Spółki szczególne, w ocenie organu nie posiadają cech na tyle wyjątkowych, by uprawniały do ulgowego potraktowania obowiązku podatkowego i zastosowania w tym konkretnym przypadku nadzwyczajnej instytucji, jaką jest umorzenie zaległości podatkowych. Z tego też względu argumentacja, iż Spółka nie jest w stanie spłacić zobowiązania w całości, a jego spłatę upatruje w umorzeniu całości bądź części zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe zaległości i należne od nich odsetki za zwłokę nie powstały wskutek obiektywnych zdarzeń np. losowych , na które Spółka nie miałaby wpływu, lecz są konsekwencją niedopełnienia obowiązków podatkowych wynikających ze złożonych deklaracji VAT-7 za miesiące: VII, X, XI 2002r., II, IX, X, XII 2004r., I-XII 2005r., I-XII 2006r., I-XII 2007r. oraz I-VI 2008r. Nie dokonując wpłat należnego podatku za ww. miesiące w latach 2002 i 2004-2008 w ustawowym terminie, Spółka doprowadziła do skumulowania zobowiązań podatkowych do kwoty 447.261,68 zł, a dodatkowo do powstania odsetek za zwłokę. Niewykonanie obowiązku podatkowego oznacza zatrzymanie pieniędzy należnych budżetowi i przeznaczenie ich na finansowanie działalności Spółki kosztem środków publicznych. Takiego postępowania nie da się wytłumaczyć czy usprawiedliwić niepowodzeniami w działalności gospodarczej. Każda działalność gospodarcza zawiera element ryzyka gospodarczego jakie wiąże się z jej prowadzeniem, chociażby w zakresie prawidłowego i terminowego rozliczania się z budżetem, podejmowania decyzji o realizowaniu inwestycji czy też doboru kontrahentów - dlatego podejmowana jest samodzielnie przez podatnika z wszelkimi konsekwencjami. Okoliczność ta nie zwalnia jednak podatnika z odpowiedzialności za powstałe w związku z tą działalnością zaległości podatkowe. Przyznanie Spółce bezzwrotnego kredytu kosztem środków publicznych, bo do tego sprowadza się udzielenie ulgi w formie umorzenia, nie znajduje uzasadnienia, tak z punktu widzenia interesu publicznego, jak i innych podatników prowadzących działalność gospodarczą. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i informacji przekazanych przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy nie neguje, że w związku z koniecznością zapłaty zobowiązania podatkowego sytuacja finansowa i płatnicza Spółki jest trudna. Zauważyć jednak należy, że trwa ona od dłuższego czasu, mimo iż organ podatkowy pierwszej instancji wychodząc naprzeciw Spółce wielokrotnie udzielał ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. w dniu [...] wydał decyzję , którą rozłożył na 24 raty zapłatę podatku od towarów i usług za VI 2002r. w kwocie 4.607,00 zł oraz zapłatę zaległości podatkowych za miesiące: V, VI, VII, VIII, X, XI i XII 2001r. oraz I, II, III, IV, V i VII 2002r. w łącznej kwocie 91.611,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Termin płatności pierwszej raty ustalono na dzień 15.10.2002r. - ostatniej na dzień 15.09.2004r. Natomiast decyzją z dnia 24.02.2003r. rozłożył na 23 raty zapłatę zaległości w tym podatku za miesiące: VIII, IX, X, XI i XII 2002r. w kwocie łącznej 103.531,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Termin płatności pierwszej raty ustalono na 31.03.2003r. - ostatniej na dzień 31.01.2005r. Zauważyć należy, że przedmiot niniejszego postępowania stanowią m.in. zaległości za VII, X, XI i XII 2002r., które były wcześniej objęte pozytywnym rozstrzygnięciem w zakresie rozłożenia zapłaty tych zaległości na raty. Ponadto, Spółka w 2004r. uzyskała pozytywne decyzje w zakresie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowych, z których to terminów nie wywiązała się. Odnosząc się do argumentu Spółki podniesionego w odwołaniu w zakresie nieudanego rozkładania spłaty zaległości podatkowych na raty, organ odwoławczy stwierdził, że winę w tym przedmiocie ponosi Spółka nie zaś organ podatkowy. Decyzje wydane zostały na wniosek Spółki, zgodnie z Jej żądaniem, po uprzednio przeprowadzonym postępowaniu dowodowo-wyjaśniającym i analizie przedłożonych akt w sprawie. Spółka ze swojej strony była zobowiązania w wyznaczonych terminach wpłacać poszczególne raty, których wysokość wynosiła od 5.500 zł do 10.800 zł (w przypadku decyzji z dnia 25.09.2002r.), bądź od 3.500 zł do 5.700 zł, czego, jak wynika z akt sprawy nie czyniła. Wymierną korzyść ze strony budżetu państwa Spółka uzyskała w związku z restrukturyzacją należności podatkowych, w wyniku której decyzją z dnia [...] umorzone zostały zaległości podatkowe w łącznej kwocie 147.435,20 zł z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: V, VI, VII, VIII, X, XI 2001r. i I, II,III IV, V 2002r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-4 za okres od X 2001r. do V 2002r. Z powyższego wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji udzielał wielokrotnie Spółce ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Nieuzasadniony jest zatem zarzut Spółki, iż to organ przyczynił się do narastania zadłużenia i strat, zatem winien pomóc Spółce wyjść ze spirali długów. Takie stwierdzenie Spółki jest niczym innym jak próbą przerzucenia odpowiedzialności za powstałe zaległości podatkowe na budżet państwa. Do narastania zadłużenia i strat przyczyniła się sama Spółka, w interesie której było regulowanie zobowiązań podatkowych w ustawowych terminach, a w przypadku udzielenia ulgi poprzez rozłożenie spłaty zaległości na raty - w terminach wynikających z decyzji ratalnej. Zarzut Spółki, iż organ podatkowy pierwszej instancji błędnie ustalił, iż przyczyny powstania zaległości podatkowych leżały po stronie Spółki i są wynikiem Jej działania - nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z linią orzecznictwa sądowego (wyrok NSA - do dnia 31.12.2003r. - w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 2459/99 z dnia 07.11.2002r.) nierzetelność kontrahentów nie może stanowić usprawiedliwienia dla niepłacenia zadeklarowanych , zobowiązań podatkowych, a co za tym idzie nie może stanowić podstawy do zastosowania tak ostatecznego rozwiązania jakim w prawie podatkowym jest umorzenie zaległych zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę czy to w całości, czy w części. Zatem zarzut, iż organ podatkowy pierwszej instancji wskazuje na orzecznictwo, którego kierunek znacznie się zmienił od 2000r. nie zasługuje na uwzględnienie. Dobór kontrahentów wiąże się z ryzykiem prowadzonej działalności gospodarczej, którego nie może przejmować budżet państwa. Spółka objęta była postępowaniem restrukturyzacyjnym, w wyniku którego umorzone zostały zaległe podatki za lata, jak to Spółka określiła, bezpośrednio poprzedzające powstanie przedmiotowych zaległości podatkowych. Z przedłożonego przy piśmie z dnia 26.09.2008r. zestawienia wynika, że Spółka oprócz zaległości podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych i podatku dochodowego od osób fizycznych w łącznej wysokości 634.620,16 zł, o umorzenie których wystąpiła, posiada inne zaległości, które według oświadczenia Spółki na dzień 26.09.2008r. wynosiły 421.909,03 zł, w tym wobec Urzędu Miasta - 232.011,19 zł, ZUS - 58.798,35 zł, Starostwa Powiatowego 39.164,00 zł, PZU - 1.937,00 zł oraz kontrahentów - 89.998,49 zł. Stan zadłużeń wskazuje, że działalność Spółki co najmniej od 2001r. jest obarczona znacznym ryzykiem finansowym. Mimo występowania opisywanych przez Spółkę trudności - Spółka nadal kontynuuje działalność gospodarczą, a kwota zaległości z tytułu podatków ulega zwiększeniu. Z informacji organu podatkowego pierwszej instancji wynika bowiem, że Spółka nie reguluje także bieżących zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Nie uregulowała bowiem należnego podatku za grudzień 2008r. w wysokości 467 zł . nie uregulowała także należnego podatku za styczeń 2009r. w wysokości 26 zł, luty 2009r. w wysokości 6.176 zł, marzec 2009r. w wysokości 4.670 zł i czerwiec 2009r. w wysokości 1.120 zł. Za kwiecień i maj 2009r. Spółka wykazała podatek do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, natomiast za lipiec 2009r. nie złożyła deklaracji VAT -7. Nie złożyła także zeznania rocznego CIT -8 za 2008r. Jak wynika z akt sprawy - rachunku zysków i strat na dzień 31.12.2007r. - Spółka wykazała przychody netto ze sprzedaży w wysokości 586.644,72 zł, koszty sprzedaży w wysokości 312.232,76 zł i zysk netto w wysokości 191.726,95 zł. W porównaniu do roku 2006 przychody ze sprzedaży wzrosły o około 7%, natomiast zysk wzrósł dwukrotnie. Analiza bilansu za lata 2006 i 2007 wykazała wzrost zobowiązań krótkoterminowych z kwoty 1.139.392,08 zł do kwoty 1.218.528,93 zł, w tym z tytułu podatków, ceł i ubezpieczeń z kwoty 724.884,42 zł do kwoty 893.061.83 zł, przy jednoczesnym spadku zobowiązań z tytułu dostaw z kwoty 209.264,44 zł do kwoty 126.151,51 zł. Powyższe wskazuje na regulowanie zobowiązań wobec dostawców kosztem zobowiązań należnych budżetowi państwa. Zobowiązania krótkoterminowe są ponad dwukrotnie większe od należności krótkoterminowych, które na dzień 31.12.2007r. wynosiły 598.705,63 zł. Za 2008r. Spółka nie przedłożyła rachunku zysków i strat oraz bilansu. Sporządziła natomiast zestawienie przychodów i dochodów za okres od I-VIII 2008r., według którego przychód za styczeń wyniósł 53.650,99 zł, dochód - 30.839,31 zł, przychód za luty wyniósł 28.867,39 zł, dochód5.312,03 zł, przychód za marzec wyniósł 33.778,19 zł, strata - 2.018,06 zł, przychód za kwiecień wyniósł 55.928,73 zł, dochód 21.607,46 zł, przychód za maj wyniósł 29.143.31 zł, dochód 7.836,90 zł, przychód za czerwiec wyniósł 27.042,18 zł, strata 1.029,12 zł. Za lipiec i sierpień Spółka wykazała zerowy przychód oraz stratę odpowiednio w wysokości 13 .647,31 zł i 11.224,79 zł. Natomiast w złożonych deklaracjach VAT -7 za poszczególne miesiące 2006r. Spółka wykazała sprzedaż brutto w wysokości 667.951,00 zł, przy zakupach brutto w wysokości 151.832,00 zł. Za 2007r. sprzedaż brutto wyniosła 633.432,00 zł, przy zakupach brutto w wysokości 145.586,00 zł. Za 2008r. sprzedaż brutto wyniosła 351.420,00 zł, natomiast zakupy brutto 126.286,00 zł. Z kolei za okres od stycznia do czerwca 2009r. sprzedaż brutto wyniosła 101.650,00 zł, przy zakupach brutto 38.553,00 zł. Powyższe dane wskazują, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka osiągała dochody, z których powinna była regulować na bieżąco zobowiązania podatkowe i spłacać sukcesywnie, w miarę posiadanych środków, zobowiązania z lat wcześniejszych. Tymczasem Spółka nawet nie uregulowała zobowiązania za styczeń 2009r. w wysokości 26,00 zł. Powyższe poddaje w wątpliwość podnoszoną w odwołaniu rzetelność Spółki jako podatnika. Wbrew zarzutom Spółki, w postępowaniu o udzielenie ulg w spłacie zaległości podatkowych znaczenie ma zarówno wielkość zaległości, okres jakiego dotyczy oraz przyczyny jej powstania, a także wcześniejsze korzystanie z pomocy budżetu państwa. Okoliczności te pozwalają bowiem ocenić stronę występującą o udzielenie ulgi, świadczą o jej rzetelności w zakresie wywiązywania się z obowiązków podatkowych. Stanowią także o wielkości uszczuplenia na rzecz budżetu państwa. Rozstrzygając w sprawie zastosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają aby zobowiązania podatkowe, a w razie zwłoki wraz z odsetkami, były realizowane, a podmiot nimi obciążony pochopnie nie był z nich zwalniany. Wskazać przy tym należy, że instytucja ulg podatkowych nie może stanowić powszechnego środka zmierzającego do poprawy sytuacji finansowej podatnika poprzez zwolnienie z ustawowego obowiązku zapłaty zaległości podatkowych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę kosztem budżetu państwa, a zatem i innych podatników. Odnosząc się do zarzutu nieodniesienia się do wniosku Spółki o wstrzymanie egzekucji, organ odwoławczy zauważa, iż Spółka we wniosku nie zwróciła się o wstrzymanie egzekucji, lecz o jej cofnięcie w związku z umorzeniem zaległości. Z uwagi na negatywne załatwienie wniosku o umorzenie zaległości wniosek o wycofanie (umorzenie) egzekucji stał się bezprzedmiotowy: Wyjaśnił organ że przedmiotem niniejszego postępowania jest ulga w spłacie zaległości podatkowych i w ramach tego postępowania nie są i nie mogą być rozstrzygane kwestie związane z postępowaniem egzekucyjnym. Brak odniesienia się do wniosku w zakresie postępowania egzekucyjnego nie świadczy zatem o wadliwości decyzji wydanej w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowych, wobec czego nie może skutkować jej uchyleniem z tego powodu. Jednocześnie z dokonanych ustaleń wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia 09.09.2009r. przesłał Spółce informację w powyższym zakresie. W świetle powyższego organ odwoławczy działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie, bowiem nie dopatrzył się wystarczających przesłanek i okoliczności uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi ze strony budżetu, a więc załatwienia sprawy zgodnie z interesem podatnika. Nie dopatrzy się także ze strony organu pierwszej instancji uchybień, które skutkowałyby przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuca decyzji naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieznajdujące w przepisach prawa preferowanie zobowiązań podatkowych jako stanowiących jakoby absolutny priorytet wśród wszystkich zobowiązań a także art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa przez ograniczenie się przy rozpatrywaniu sprawy do analizy zarzutów przedstawionych przez stronę i brak dodatkowych działań, które zmierzałyby do zebrania kompletnego materiału dowodowego i jego wyczerpującego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 14.12.2009 r. Skarżąca zarzuca organom rażąco niesłuszną ocenę sytuacji, która doprowadziła do powstania zaległości podatkowych . Nadto organ sugeruje, że Skarżąca w wyniku złej woli czy też lekceważenia obowiązków podatkowych nie regulowała należności podatkowych. Skarżąca wyjaśnia, że w wyniku egzekucji komorniczej zapłaciła znaczne kwoty różnym podmiotom i nie ma wpływu na realizację roszczeń objętych egzekucją. Zarzuca , że organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie tylko oparł się na ustaleniach organu pierwszej instancji. W dalszej części pisma procesowego skarżąca podnosi, że błędy popełniane przez komornika w sposób oczywisty powinny być przedmiotem oceny organów skarbowych. W odpowiedzi na pismo procesowe Skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wyjaśnił, że zarzuty są nieuzasadnione i nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem organu przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe i podjęte na jego podstawie rozstrzygnięcie świadczy o dokonaniu wszechstronnej analizy tego materiału. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.], lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Dodatkowo, gdy wnioskującym jest podatnik prowadzący działalność gospodarczą, a ulga ma stanowić pomoc de minimis - organ podatkowy zobowiązany jest do dokonania oceny, czy podatnik czyni zadość wymogom określonym w przepisach o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w tym w aktach prawa wspólnotowego. Zgodnie bowiem z art. 67b § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które stanową pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego, dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Podjęcie przez organ podatkowy rozpatrujący sprawę pozytywnej decyzji w zakresie umorzenia zaległości podatkowych prowadzi do rezygnacja budżetu państwa , w imieniu którego działają organy podatkowe z należnych temu budżetowi wpłat. Taka sytuacja powoduje, że wskazana ulga może mieć miejsce w incydentalnych przypadkach, gdy podatnik znajduje się w wyjątkowej, szczególnej i nadzwyczajnej sytuacji oraz, jeśli w ocenie organu podatkowego wymaga tego ważny interes podatnika lub też wskazane jest w interesie publicznym udzielenie podatnikowi ulgi. W cytowanym wyżej art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ustawodawca nie zdefiniował pojęć wymienionych tam użytych, nie wskazał konkretnych przesłanek, których wystąpienie uzasadniałoby czy wręcz obligowało organy podatkowe do podjęcia pozytywnego rozstrzygnięcia lub stało mu na przeszkodzie. Zgodnie z brzmieniem art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przesłanki zawarte w tym przepisie - "ważny interes podatnika lub interes publiczny" - stanowią pojęcia ogólne i niedookreślone, których wykładni na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy dokonuje uprawniony organ podatkowy. Podjęcie decyzji następuje zatem w oparciu o wypracowane przez ten organ kryteria ocenne i reguły umarzania należności budżetowych. Podkreślić przy tym należy, że z uwagi na brak sprecyzowania przez ustawodawcę przesłanek warunkujących umorzenie, wypracowując kryteria ocenne organ podatkowy opiera się dodatkowo na utrwalonym w tym zakresie orzecznictwie sądowym. Z brzmienia art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika nadto, że w zależności od wyników oceny organ może, lecz nie musi, nawet jeśli zaistnieje sytuacja wskazująca na ważny interes podatnika lub interes publiczny, skorzystać z przyznanego mu uprawnienia do umorzenia należności podatkowych. Ulga przewidziana w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest bowiem ulgą o charakterze indywidualnym i uznaniowym. Ma charakter nadzwyczajny, nie zależy więc od subiektywnego odczucia podatnika, lecz od uznania organu podatkowego, że po stronie podatnika wystąpiły o tym samym charakterze, tj. nadzwyczajne okoliczności, uzasadniające zastosowanie tak ostatecznego rozwiązania jakim jest umorzenie. Instytucja umorzenia jest swoistą ulgą stanowiącą odstępstwo od równości i powszechności opodatkowania, nie może więc stanowić środka prowadzącego generalnie do zwolnienia z zapłaty ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego. Oczywiste jest, że w przypadku każdego podatnika ubiegającego się o ulgę występuje jego ważny indywidualny interes, przejawiający się w dążeniu do wyzbycia się długów podatkowych, zatem interes podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa winien być ważny w sensie obiektywnym. Nie może być wyprowadzony z przekonania, że sytuacja w jakiej znalazł się podatnik, w związku z obowiązkiem zapłaty zobowiązania podatkowego, tj. brak w danym momencie środków finansowych na zapłatę zobowiązania, ma charakter nadzwyczajny i jest okolicznością wyczerpującą przesłankę, o której mowa w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Okoliczności te, choć w rozumieniu danego podatnika stanowią jego ważny interes i mają według niego, charakter nadzwyczajny, nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia ulgi, której efektem jest rezygnacja budżetu państwa z przysługujących mu wpływów. Przeciwna interpretacja art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wręcz wymuszałaby na organie podatkowym umarzanie należności budżetowych w sytuacji wykazania przez podatnika braku aktualnie wystarczających środków na ich zapłatę, co byłoby sprzeczne z mającym charakter uznaniowy przepisem art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Sądu na tle analizowanej sprawy uwzględnienie przez organ żądania Spółki prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości podatkowej oraz stanowiłoby niczym nieuzasadnione zwolnienie z ustawowego obowiązku ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Organ podatkowy musi mieć na uwadze to, że to właśnie względy społeczne wymagają, aby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podmioty nimi obciążone pochopnie nie były z nich zwalniane. Uszczuplenie budżetu poprzez nieuzasadnione, przedwczesne umorzenie należnych mu kwot ogranicza bowiem wydatki na cele publiczne, w tym m. in. na ochronę zdrowia, opiekę społeczną, oświatę, dlatego może mieć miejsce w sytuacji wyjątkowej i jednoznacznej. Niewątpliwie zasadą jest terminowe i w prawidłowej wysokości płacenie podatków . Poprawa sytuacji ekonomiczno-finansowej Spółki nie może odbywać się kosztem budżetu państwa i należnych temu budżetowi wpływów. Prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że podejmowanie działań dla ratowania bytu gospodarczego Spółki, leży przede wszystkim w interesie podmiotu gospodarczego. Słuszna jest teza Skarżącej, że rozwój małych i średnich przedsiębiorstw oraz wzrost zatrudnienia leży w interesie Państwa ale to nie może oznaczać, że urzeczywistnianie tych zamierzeń winno się odbywać ze środków publicznych poprzez zastosowanie tak ostatecznego rozwiązania, jakim jest w prawie podatkowym umorzenie zaległości. Spółka nie może uzależniać swojego bytu od pozytywnego rozstrzygnięcia organów podatkowych. W przeciwnym razie odpowiedzialność za problemy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zostałaby przerzucona na ogół społeczeństwa. Prowadząc i rozwijając działalność należy uwzględniać swoje możliwości płatnicze, aby w razie braku wystarczających środków poszukiwać przede wszystkim źródeł finansowania w instytucjach do tego powołanych. Spółka nie uiszczała należnego podatku VAT przez ponad siedem lat licząc od terminu płatności zaległości za lipiec 2002r. tym samym bezprawnie kredytowała swoją działalność gospodarczą środkami należnymi z mocy prawa budżetowi państwa. W takiej sytuacji przyznanie Spółce bezzwrotnego kredytu kosztem środków publicznych, bo do tego sprowadza się udzielenie ulgi w formie umorzenia, nie znajduje uzasadnienia, tak z punktu widzenia interesu publicznego, jak i innych podatników prowadzących działalność gospodarczą. W przypadku Spółki pozytywne rozstrzygnięcie oznaczałoby aprobowanie niewłaściwego, niezgodnego z przepisami prawa postępowania w zakresie wywiązywania się z podstawowych obowiązków podatkowych. Jednocześnie równoznaczne byłoby z przejęciem przez budżet państwa funkcji podmiotu finansującego Jej działalność gospodarczą, podczas gdy podejmowanie działań dla utrzymania bytu gospodarczego, realizacja planów oraz rozwiązywanie problemów związanych z prowadzoną działalnością, leżą przede wszystkim w interesie Spółki. Wniosek organów podatkowych sprowadzający się do tego, że brak jest powodów, dla których odpowiedzialność za nieprzestrzeganie przepisów prawa podatkowego miała by być przejęta przez budżet państwa wydaje się być uprawniony. Organy podatkowe nie negowały tego, że w związku z koniecznością zapłaty zobowiązania podatkowego sytuacja finansowa i płatnicza Spółki jest trudna. Zauważyć jednak trzeba, że sytuacja taka trwa już od dłuższego czasu, mimo iż organ podatkowy pierwszej instancji wychodząc naprzeciw żądaniom Spółki wielokrotnie udzielał ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Wymierną korzyść ze strony budżetu państwa Spółka uzyskała również w związku z restrukturyzacją należności podatkowych, w wyniku której decyzją z dnia 29.04.2004r. umorzone zostały zaległości podatkowe w łącznej kwocie 147.435,20 zł. Ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Spółka niejako z zasady nie regulowała należności podatkowych , bowiem nawet niewielkie kwoty podatku VAT np. za grudzień 2008r. w wysokości 467 zł. , czy za styczeń 2009r. w wysokości 26 zł. nie zostały zapłacone. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowości w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania było udzielenie na wniosek podatnika ulgi w spłacie zaległości podatkowych a zatem w ramach tego postępowania nie są i nie mogą być rozstrzygane kwestie związane z postępowaniem egzekucyjnym. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego dokonywana przez sądy administracyjne, sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury jak i zasad ogólnych. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie pozbawione jest uchybień formalnych czy też proceduralnych. Nie dopatrzył się Sąd naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z treścią którego, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że w toku tego postępowania podjęto niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrano dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. Wydana na ich podstawie decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. W procesie dochodzenia do tej decyzji organy podatkowe uwzględniły również całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub też ważny interes społeczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej. Wreszcie Sąd przyjął, że w ramach swego uznania organy podatkowe nie naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej, regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym, bowiem dokonana ocena nie była dowolna, zaś argumentacja przyjęta przez organy podatkowe mieściła się w granicach zakreślonych przez cyt. wcześniej art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, nie doszło w toczącym się postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji do naruszenia przez organy skarbowe art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i tak też zdaniem Sądu było prowadzone. Niezadowolenie Skarżącej z rozstrzygnięcia organu w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej i stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji , że zasadą jest, iż podatnik odprowadza należne podatki do skarbu państwa, nie może automatycznie prowadzić do wniosku, że organy skarbowe preferują zobowiązania podatkowe przed innymi zobowiązaniami i tym samym naruszają zasadę zaufania do organów państwa. Reasumując, brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego , zatem skargę należało oddalić po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./.