II SA/Bd 1112/09

4 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renaty Owczarzak (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2010r. sprawy ze skargi R.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. II SA/Bd 1112/09 Uzasadnienie R. Cz. złożył wniosek do Prezydenta Miasta [...] o wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia z dnia [...] r. znak: [...], Prezydent Miasta [...], odmówił wydania zaświadczenia o przeznaczeniu działek o nr ew. [...] w obr. [...] położonych przy ul. [...] w B. zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż na wskazanym obszarze nie uchwalono aktualnego planu miejscowego. Uprzednio obowiązujący stracił moc, gdyż uchylono go w 1993 r., a stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko plany uchwalone po 1 stycznia 1995 r. zachowały moc. Na postanowienie organu I instancji zażalenie złożył R. Cz., informując, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na wniosek jego syna warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej na terenie działek oznaczonych nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w B. Podniósł, że przeprowadzenie inwestycji nie było możliwe z uwagi na przebiegającą nad placem budowy linię wysokiego napięcia, która nie była naniesiona na mapach i powinna być uprzednio rozebrana. W konsekwencji zamienił się z synem nieruchomościami i syn zrealizował inwestycję w innym miejscu, a linia wysokiego napięcia przebiegająca nad działkami nr [...] obręb [...] w [...] została później rozebrana. Z tego tytułu ani on, ani jego syn nie mogą ponosić odpowiedzialności za nieusunięcie linii wysokiego napięcia w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając argumentację organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że zebrany materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że działki wskazane we wniosku R. Cz. nie są objęte obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem nie jest możliwe wydanie "zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Uprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] został zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Bydgoskiego Nr 14, poz. 159 z dnia 19 października 1994 r. i zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym zachował moc obowiązującą do dnia 31 grudnia 2003 r. W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na konkretnie sformułowany wniosek mógł na podstawie art. 219 K.p.a. wydać wyłącznie postanowienie o odmowie wydania żądanego zaświadczenia. Skarżący został ponadto poinformowany w zaskarżonym postanowieniu, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wymaga złożenia wniosku o odpowiedniej treści. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] przez R. Cz., który ponowił zarzut dotyczący nieuwzględnienia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy polegające na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej na terenie działek nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w[...]. Decyzja, jak też fakt, że działka skarżącego znajduje się w środku osiedla zabudowanego budynkami mieszkalnymi, jednorodzinnymi wskazują, że działka przeznaczona jest pod budowę domku jednorodzinnego, potwierdza to przygotowany załącznik graficzny. Skarżący podniósł ponadto, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że składając wniosek wypełnił on jedynie gotowy druk, wręczony przez urzędnika w Urzędzie Miejskim. Jego zdaniem otrzymał do wypełnienia zły druk, skoro na jego podstawie Prezydent Miasta [...] nie może wydać odpowiedniego zaświadczenia. Zdaniem skarżącego skoro uiścił żądaną opłatę i wypełnił podany druk, powinien otrzymać wnioskowane zaświadczenie. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na koszty związane z przyłączeniem wody i energii, które poniósł w celu przygotowania budowy domku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuty podnoszone w skardze nie wskazują na naruszenie przepisów prawa i nie stanowią podstawy do uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Skarga podlega oddaleniu, gdyż badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej zwaną k.p.a.). Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono zaś do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, bądź też wyjaśnienia czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Należy więc uznać, iż organ słusznie odmówił wydania zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", albowiem takiego planu nie ma. Uprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] zachował moc obowiązującą do dnia 31 grudnia 2003 r., a więc w momencie składania przez skarżącego wniosku o wydanie zaświadczenia plan zagospodarowania przestrzennego już nie obowiązywał (art. 87 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Nie było więc możliwe wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania. Skarżący został poinformowany, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wymaga jednakże złożenia wniosku o odpowiedniej treści. Podkreślenia wymaga fakt braku wątpliwości co do zakresu żądania określonego we wniosku. Ewentualne okoliczności związane z niewłaściwym odczytaniem intencji skarżącego i wypełnieniem niewłaściwego formularza, który wręczył urzędnik nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Skarżący własnoręcznie podpisując formularz zaakceptował jego treść. Z tego względu przedstawione okoliczności nie mogą być brane pod uwagę jako podstawa do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.