II FSK 1258/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Sławomir Presnarowicz, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 1048/09 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 1 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1048/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 1 października 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco: Decyzją z dnia 15 lipca 2009 r. Burmistrz Miasta T. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia K. K. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu organ wskazał, że wszczęcie postępowania nastąpiło na skutek złożenia przez stronę skarżącą informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., w której zadeklarowano do opodatkowania budowle o wartości 4.500 zł, wskazując jako miejsce jej położenia bazar "W.-B." w T. Organ podniósł, że weryfikacji wymagało, czy składająca informację w sprawie podatku od nieruchomości była do tego zobowiązana i czy istnieje przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości a K. K. jest podatnikiem tego podatku. Organ pierwszej instancji ustalił, że złożona informacja dotyczy przenośnego pawilonu handlowego, związanego z gruntem nietrwale, usytuowanego pod istniejącymi wiatami, na targowisku w T. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) organ stwierdził, iż opodatkowanie przedmiotowego obiektu podatkiem od nieruchomości zależy od stwierdzenia, czy jest on budowlą. Zdaniem organu przenośny pawilon handlowy nie jest budowlą, gdyż nie jest trwale związany z gruntem. W tej sytuacji organ potraktował pawilon jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 punkt 5 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Prawo budowlane). Wywiódł, że tymczasowy obiekt budowlany nie jest przedmiotem podatku od nieruchomości, co powoduje, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości jest bezprzedmiotowe. W związku z tym umorzył postępowanie na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Op.). W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 u.p.o.l poprzez nieuzasadnioną odmowę przyznania statusu podatnika podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy skarżąca jest właścicielem spornego obiektu stanowiącego budowlę, art. 16 cytowanej ustawy przez przyjęcie, że podatnikiem podatku od nieruchomości nie jest właściciel pawilonu, lecz właściciel gruntu oraz podmiot, do którego adresowane są decyzje administracyjne. Zarzuciła także naruszenie art. 165a § 1 i art. 208 § 1 O.p. poprzez wszczęcie postępowania i jego umorzenie w sytuacji, gdy zasadnym była odmowa wszczęcia tego postępowania. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 191 O.p. poprzez błędną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało uznanie postępowania w sprawie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za bezprzedmiotowe oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie powodu odmowy mocy dowodowej fakturom VAT dokumentującym fakt pobudowania przenośnego pawilonu handlowego. Decyzją z dnia 1 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, stwierdzając, że przenośny pawilon handlowy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie odpowiada zdefiniowanemu w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego pojęciu budowli i należy zaliczyć go do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 punkt 2, art. 2 ust. 1 punkt 3 i art. 16 u.p.o.l., art. 3 punkt 5 Prawa budowlanego oraz art. 21 punkt 2, art. 122 art. 187 § 1, art. 191, art. 208 § 1, art. 210 § 4, z art. 233 O.p. W uzasadnieniu podniesiono, że zakwalifikowanie pawilonu należącego do skarżącej jako tymczasowego obiektu budowlanego wymagało uprzedniej ekspertyzy biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, podobnie zresztą jak to, czy przedmiotowy pawilon stanowi budowlę, a w konsekwencji, czy jest przedmiotem podatku od nieruchomości. Autor skargi wywiódł, że każdy obiekt budowlany (w tym tymczasowy obiekt budowlany) niebędący budynkiem jest budowlą. Pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego nie stanowi zbioru rozłącznego w stosunku do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Nie ma przeszkód aby budowla czy nawet budynek zostały uznane za tymczasowe obiekty, bo decyduje o tym przeznaczenie i właściwości obiektu, zaś tymczasowość wiąże się głównie z czasowym przeznaczeniem obiektu w związku z czym tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią osobnej kategorii obiektów budowlanych. Zaakcentowano również, że skarżąca jako właścicielka pawilonu jest z mocy prawa podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 punkt 1 u.p.o.l., czego w ogóle nie analizowały organy podatkowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uznając, że rację miały organy podatkowe stwierdzając, że przenośny pawilon handlowy nie jest trwale związany z gruntem. Wynika to już wprost z jego nazwy akcentującej tymczasowy, nietrwały charakter związania z podłożem i mobilność przedmiotowego pawilonu, a co najważniejsze z dokumentacji technicznej przedłożonej przez stronę skarżącą w toku postępowania podatkowego. W szczególności istotne jest niepodważalne stwierdzenie zawarte w opisie stanu technicznego pawilonu, z którego wynika, że został on posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem (str. 3 oceny technicznej przenośnego pawilonu handlowego), przesądzające o braku trwałego połączenia pawilonu z gruntem. W ocenie Sądu organy podatkowe miały prawo dokonać takiej oceny same, bez dopuszczania dowodu z opinii biegłego specjalisty z dziedziny budownictwa, gdyż do jej poczynienia nie była niezbędna wiedza specjalna, o której mowa w art. 197 § 1 Op. Zdaniem Sądu, nawet uznanie, że dana budowla ma charakter tymczasowego obiektu budowlanego z uwagi na przeznaczenie jedynie do czasowego użytkowania nie wpływa na trafność rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Niezależnie bowiem od tego, czy dany obiekt będzie uznany za tymczasowy z uwagi na jego czasowe przeznaczenie, aby być przedmiotem podatku od nieruchomości musi spełniać warunki budowli. Zaś przesłanką niezbędną uznania obiektu za budowlę jest jego trwałe związanie z gruntem. Ponadto podkreślono, że pinia biegłego jakiejkolwiek specjalności nie może wkraczać w sferę wykładni przepisów prawa. W tej mierze w toku postępowania podatkowego organy podatkowe są suwerenne, a granicami tej suwerenności są wyłącznie wypracowane przez doktrynę zasady wykładni i utrwalona judykatura. Sąd pierwszej instancji za chybione uznał także pozostałe zarzuty skargi. Stwierdził, że wobec uznania bezprzedmiotowości postępowania organ pierwszej instancji miał prawo je umorzyć na podstawie art. 208 § 1 O.p. Nie zostały także naruszone art. 187 § 1, art. 191 O.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji stan faktyczny został ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w tym opinii biegłego z zakresu budownictwa, zaś ustalenia te są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał dokonując oceny zebranego materiału dowodowego. Z kolei art. 21 § 1 O.p. podobnie jak art. 233 § 1 pkt 2 O.p. nie mógł zostać naruszony, gdyż zasadnie nie został przez organy zastosowany w sprawie, w której wykazały one bezprzedmiotowość postępowania. Wbrew wywodom skargi uzasadnienie zaskarżonej skargi odpowiada wymogom art. 210 § 4 O.p. między innymi dlatego, że dowody odmienne od przyjętych w ustaleniach faktycznych nie zostały uwzględnione z wyjaśnieniem przyczyn tej odmowy. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylnie w całości oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: a) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię, i przyjęcie, iż pawilon handlowy, który został zgłoszony w informacji podatkowej przez skarżącego nie jest budowlą, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, co z kolei wywołało skutek w postaci zaakceptowania błędnego stanowiska SKO w L. w zakresie bezprzedmiotowości postępowania wywołanego złożoną przez skarżącego informacją dotyczącą podatku od nieruchomości, ze względu na brak przedmiotu podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepis ustawy Prawo budowlane nie definiuje budowli jako obiektu budowlanego w oparciu o konieczność trwałego związania z gruntem; b) art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż cecha wspólną wymienionych w tym przepisie obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem, podczas, gdy wymóg taki stawiany jest w tym przepisie tylko i wyłącznie wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniom reklamowym, co sprawia, że stanowisko WSA w tym zakresie jest całkowicie bezzasadne, co więcej, poparte jest nie wynikającą z przepisów prawa przesłanką, jaką wg stanowiska WSA jest rozumienie terminu budowla w języku potocznym; c) art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż tymczasowy obiekt budowlany, którego definicja ustawowa zawarta jest w powołanym przepisie stanowi odrębną od wymienionych w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego IV kategorię obiektów budowlanych, co z kolei pozostaje w opozycji do brzmienia art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, który zawiera wyczerpujący katalog obiektów budowlanych i przez obiekt budowlany nakazuje rozumieć budynek, budowlę i obiekt małej architektury, natomiast pojęciem tymczasowy obiekt budowlany nakazuje traktować obiekt budowlany posiadający dodatkowe cechy szczególne, nakazujące go za taki traktować; d) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pawilon handlowy zgłoszony jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem, gdyż nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podczas gdy pawilon handlowy skarżącego jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., który w swej definicji ustawowej odwołuje się do definicji budowli zawartej w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, który z kolei stanowi, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a to z kolei prowadzi do wniosku, iż każdy obiekt budowlany należy zaliczyć do jednej z ww. kategorii, co w sytuacji uznania przez Sąd, iż "budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury" nakazuje uznać pawilon handlowy stanowiący własność skarżącego jako budowlę; e) art. 16 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, co z kolei doprowadziło do bezzasadnej odmowy uznania skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości, podczas gdy jest on właścicielem budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, położonej na targowisku; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt a) i pkt c) P.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i nie uwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie, podczas gdy winna być ona uwzględniona i w efekcie powinna wywołać skutek w postaci uchylenie decyzji SKO w L. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T., do czego w efekcie nie doszło; b) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. przez oddalenie skargi, mimo iż SKO w L. uznało, iż nie istnieje podstawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, mimo tego, iż zaistniało zdarzenie, z którym ustawa wiąże obowiązek powstania zobowiązania podatkowego, a to z kolei sprawia, że błędne jest stanowisko Sądu, iż art. 21 § 1 O.p. nie został słusznie zastosowany ze względu na "wykazana bezprzedmiotowość postępowania"; c) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 O.p. przez oddalenie skargi i przyjęcie stanowiska Burmistrza Miasta T. oraz SKO w L., że zachodziły w niniejszej sprawie przesłanki do umorzenia postępowania w oparciu o treść art. 208 § 1 O.p.; WSA uznał, iż bezprzedmiotowość postępowania wynika z faktu "braku przedmiotu postępowania", co z kolei prowadzi do błędnego wniosku WSA, który utrwala stanowisko organów podatkowych; Należy także zwrócić uwagę na różnicę pomiędzy pojęciem braku przedmiotu postępowania a pojęciem braku przedmiotu opodatkowania, które nie są tożsame, natomiast, jak wynika z treści uzasadnienia wyroku WSA – dochodzi do zamazania różnicy pomiędzy tymi pojęciami; d) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. poprzez nie uwzględnienie skargi i zawartych w niej zarzutów i wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, iż "stan faktyczny został ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów", w tym opinii biegłego z zakresu budownictwa oraz przyznanie, iż organ odwoławczy sprostał ocenie dowodów, podczas gdy organ odwoławczy dokonał sprzecznej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz bezpodstawnych ustaleń, których wynikiem było uznanie, iż pawilon handlowy, którego dotyczy postępowanie nie jest ani budynkiem, ani budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast jest tymczasowym obiektem budowlanym, ustanawiając w ten sposób czwartą kategorię obiektów budowlanych w oderwaniu od regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego; e) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez nie wskazanie w treści uzasadnienie faktów, które uznał za udowodnione, mimo iż SKO w L. nie wskazało żadnych faktów, które uznały za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, przyczyn, którym odmówiono wiarygodności, a dotyczących tego, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, natomiast opierając swoje ustalenia wyłącznie na rozważaniach, które nie mogą być dowodem, co więcej w znacznej mierze na orzeczeniach WSA w Łodzi, które zostały wydane w innych sprawach, z których co najwyżej wynika wskazówka dla organu prowadzącego postępowanie, jakie kwestie w sprawie należy jeszcze zbadać, natomiast SKO uznało je za utrwalona linię orzeczniczą; f) art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną wykładnię i całkowicie dowolną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego i: - odmowę uznania pawilonu handlowego stanowiącego własność skarżącego za budowlę, bowiem nie jest trwale związany z gruntem, mimo iż żaden przepis prawa materialnego wśród przesłanek określających budowlę nie zawiera przesłanki trwałego związanie z gruntem; - uznanie pawilonu handlowego stanowiącego własność skarżącego za tymczasowy obiekt budowlany, jako kolejnej obok budynku, budowli i obiektu małej architektury kategorii obiektów budowlanych, podczas gdy z brzmienia art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, iż wyliczenie w nim zawarte ma charakter wyczerpujący, co z kolei nakazuje przyjąć, iż każdy obiekt budowlany należy zaliczyć do jednej z wymienionych w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego – kategorii obiektów budowlanych; - uznanie, iż nie ma znaczenia dla sprawy i nie może być przedmiotem rozważań Sądu w przedmiotowej sprawie podnoszona w skardze okoliczność, iż organ podatkowy, jakim jest Burmistrz Miasta T. wydał indywidualną interpretację prawa podatkowego na rzecz właściciela targowiska "W. – B." M.G. Marciniak sp.j., który pełnił obowiązki inkasenta, od której to z kolei skarżący dzierżawi grunt, w której uznał pawilon handlowy, taki, jakiego właścicielem jest skarżący – za budowlę;; g) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej leżącej u podstaw rozstrzygnięcia, iż; - cechą wspólną wszystkich obiektów budowlanych wymienionych w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego jest trwałe związanie z gruntem; - art. 21 § 1 O.p. i art. 233 § 1 pkt 1 nie mogły być naruszone; - powodów, dla których tymczasowy obiekt budowlany nie może być uznawany za budowę jako obiekt budowlany, gdy z samej definicji legalnej tymczasowego obiektu budowlanego wynika, iż jest to obiekt budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i na zarzutach naruszenia przepisów o charakterze materialnoprawnym. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaniu podda zarzuty wskazujące na uchybienia proceduralne. Jakkolwiek zarzuty te odnoszą się do błędnego zaaprobowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy podatkowe, którego istotą jest przyjęcie, że zgłoszony do opodatkowania obiekt nie stanowi budowli i to pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, spór w istocie nie dotyczy ustaleń faktycznych sprawy, ale wykładni przepisów prawa materialnego. Nie jest bowiem sporny fakt, że stanowiący własność skarżącej przenośny pawilon handlowy jest obiektem budowlanym w sposób nietrwały związanym z gruntem, skoro okoliczność ta wynikała zarówno z dokumentacji technicznej przedstawionej przez samą skarżącą, jak i z jej oświadczeń składanych w toku sprawy. Skarżąca kwestionowała jedynie stanowisko interpretacyjne organów podatkowych, które argumentowały, że na gruncie przepisów podatkowych możliwość przypisania obiektowi budowlanemu szczególnej cechy w postaci trwałego związania z gruntem determinuje kwalifikację takiego obiektu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do prawidłowego rozumienia przepisów prawa podatkowego nie są wymagane specjalne wiadomości techniczne z zakresu budownictwa, bowiem wykładnia prawa jako etap stosowania prawa stanowi wyłączną domenę organów podatkowych podejmujących rozstrzygnięcie w sprawie, a opinia biegłego, jako instrument postępowania dowodowego, nie ma żadnego wpływu na kształt rozumowań interpretacyjnych dotyczących treści przepisów prawa. Należy więc wyraźnie odróżnić interpretację przepisów prawnych (wykładnię prawa, tj. rozumienie znaczeń wyrażeń zawartych w tekście prawnym) od ustalania faktycznej podstawy rozstrzygnięcia podatkowego, dokonywanego przez organ podatkowy w ramach określonych przepisami Ordynacji podatkowej, w trakcie którego organy podatkowe na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że podstawą faktyczną wydania decyzji umarzającej postępowanie było ustalenie zaistnienia w sprawie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania; innymi słowy, na stan faktyczny sprawy składało się dokonane przez organy podatkowe ustalenie, że nie istniał w postępowaniu podatkowym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Twierdzenie to było zaś pochodną określonego rozumienia przepisów materialnopawnych, wyznaczających zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Słusznie zatem uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy w sposób prawidłowy, a w sytuacji stwierdzenia braku przedmiotu opodatkowania organy były zobowiązane toczące się postępowanie umorzyć. Również analiza uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o prawidłowym pod względem proceduralnym ustaleniu zaistnienia w sprawie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania podatkowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że chybione są zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art.. 21 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 O.p. , art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 O.p., art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. art. 141 § 4 P.ps.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zastosował art. 151 P.p.s.a., skoro stwierdził, iż skargi nie uwzględnia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada formalnym wymogom, określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz wskazuje i wyjaśnia podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Sąd ten słusznie nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 4 O.p., skoro uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, a jej uzasadnienie prawne wyjaśnia przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania podatkowego prawidłowe było także decyzyjne umorzenie postępowania podatkowego na podstawie art. 208 § 1 O.p.; można dodać, że zarzut niezastosowania w sprawie art. 165a § 1 O.p. – niezależnie od tego, że zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do odmowy uwzględnienia żądania skarżącej a limine - niewątpliwie godziłoby w jej interes prawny, ponieważ skutkowałoby niemożnością zbadania istoty zgłoszonego żądania. W sposób oczywisty Sąd nie naruszył także art. 106 § 5 P.p.s.a. i art. 233 § 1 K.p.c., ponieważ przepisy te określają tylko zasady przeprowadzania przez sąd administracyjny uzupełniającego dowodu z dokumentów. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. jako konsekwencji naruszenia art. 21 § 1 pk2 O.p. oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l. należy zauważyć, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ani samo nie narusza, ani nie sankcjonuje naruszenia przez organy podatkowe art. 21 § 1 pkt 2 O.p. i art. 6 ust. 7 u.p.o.l., ponieważ w żaden sposób nie odnosi się do sposobu powstawania zobowiązania podatkowego osób fizycznych w podatku od nieruchomości, bowiem spór w sprawie nie dotyczył tej kwestii, ale problemu istnienia przedmiotu opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał również prawidłowej kontroli postępowania podatkowego w zakresie wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarżąca błędnie argumentuje, że zawarta w u.p.o.l. definicja legalna budowli, skonstruowana poprzez odwołanie się do rozumienia tego pojęcia w ustawie - Prawo budowlane, nie zawiera cechy wyróżniającej w postaci trwałego związania danego obiektu z gruntem. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, do których ustawa ta zalicza grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zawarte w art. 1a pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. definicje budynku i budowli odsyłają do definicji zawartych w Prawie budowlanym, rozumiejąc jednak pod pojęciem budowli obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Z kolei zawarta w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego definicja obiektu budowlanego w punkcie b) cytowanego przepisu określa tym mianem – między innymi – budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami; rozbudowana definicja opisowa pojęcia "budowla" zawarta jest w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, gdzie obok wyszczególnienia obiektów budowlanych, których trwałe związanie z gruntem jest oczywiste (jak: lotniska, drogi, linie kolejowe), wymienia się także obiekty, których trwałe związanie z gruntem oczywiste nie jest (jak urządzenia reklamowe), w tym wypadku definicję jednak uzupełniając warunkiem trwałego związania z gruntem. Należy dodać, że zawarta w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego definicja budynku także zawiera warunek trwałego związania takiego obiektu budowlanego z gruntem, w przeciwieństwie do określonej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego definicji tymczasowego obiektu budowlanego, którym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowej, obiekty kontenerowe. Mimo widocznego braku konsekwencji ustawodawcy w definiowaniu rozważanych pojęć nie budzi jednak wątpliwości konstatacja, że konieczną cechą budowli, zarówno w rozumieniu Prawa budowlanego, jak i w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest trwałe połączenie takiego obiektu z gruntem – w przeciwieństwie do tymczasowego obiektu budowlanego, który trwale połączony z gruntem nie jest i za który uważa się, między innymi, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowej oraz obiekty kontenerowe. Przenośny pawilon handlowy, którego opodatkowania podatkiem od nieruchomości domaga się skarżąca, nie stanowi zatem budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest także budowlą w rozumieniu art. 1a pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., mieszcząc się jedynie w definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Tym samym nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym zaaprobować należy ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który, kontrolując przeprowadzone w sprawie postępowanie podatkowe stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącej nie istniał przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz że organy podatkowe zgodnie z prawem umorzyły postępowanie. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że chybione są sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o. l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 16 u.p.o.l. (odnoszącego się do zwolnienia z opłaty targowej osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach). W konsekwencji wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.