II OSK 2263/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del NSA Anna Żak Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.K. i M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Po 702/09 w sprawie ze skargi E.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.K. i M.G. solidarnie na rzecz E.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Kobyla Góra z dnia [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 20 lutego 2009 r. A.K. i M.G. złożyli wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody ma realizację inwestycji polegającej na zainstalowaniu dwóch elektrowni wiatrowych Enercon E-40 500 kW (wraz z niezbędną infrastrukturą) o wysokości zawieszenia wirnika 50 m i szerokości łopat 40,3 m, jako obiektów wytwarzających energię elektryczną o mocy sumarycznej 1 MW. Przedsięwzięcie to miało zostać zlokalizowane na terenie gminy Kobyla Góra, w miejscowości Ignaców, na działkach nr [...] i [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Wójt Gminy Kobyla Góra nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W dniu 9 kwietnia 2009 r. inwestorzy przedłożyli raport oddziaływania na środowisko dwóch elektrowni wiatrowych. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Starosta Ostrzeszowski uzgodnił warunki realizacji inwestycji, określając m.in. iż uciążliwości akustyczne związane z hałasem wytwarzanym przez ruch łopat wirnika powinny zamknąć się w granicach działki, należącej do inwestora, przy czym odległość od najbliższej zabudowy mieszkalnej powinna wynosić co najmniej 200 m. Pismem z dnia 27 maja 2009 r. Wójt Gminy Kobyla Góra zwrócił się do Starosty Ostrzeszowskiego o wyjaśnienie niektórych warunków, zawartych w powyższym postanowieniu. Wskazał na zastrzeżenie co do granic, w których uciążliwości akustyczne mają się zawierać, podnosząc, że ze względu na szerokość działki inwestora rozważane przedsięwzięcie nie spełnia wymienionej przesłanki, a ponadto działka ta przewidziana jest pod zabudowę mieszkaniową. Wójt zaproponował rozważenie możliwości zmniejszenia minimalnej odległości od najbliższej zabudowy mieszkalnej do 150 m. Pismem z dnia 2 czerwca 2009 r. Starosta Ostrzeszowski podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, wskazując przy tym, że w świetle sporządzonego raportu, normy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826) są zachowane również dla odległości 150 m. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku Wójt Gminy Kobyla Góra określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji. Organ powołał się w uzasadnieniu na konkluzje raportu, stwierdzając przy tym, że z częścią warunków zawartych w postanowieniu uzgodnieniowym Starosty Ostrzeszowskiego nie mógł się zgodzić. E.J., właścicielka znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycji działek nr [...], nr [...] i nr [...], zaskarżyła powyższą decyzję do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu. Odwołująca się wskazała na hałas powstający w następstwie pracy elektrowni wiatrowej i jego ujemny wpływ na jej sytuację życiową, tj. spadek wartości jej nieruchomości, spadek osiąganych plonów oraz niemożliwość wykorzystania działki nr [...] na rozbudowę gospodarstwa i planowaną budowę domu mieszkalnego. Zdaniem skarżącej minimalna odległość przedsięwzięcia od zabudowy mieszkalnej powinna wynosić 300 m, co wynika jej zdaniem zarówno w przepisów prawa, jak i względów zdrowotnych. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Kobyla Góra. Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, że w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno działki objęte inwestycją, jak i działki skarżącej, oznaczone są jako tereny rolne z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych. Dopuszczalna jest zarazem nowa zabudowa mieszkaniowa zagrodowa z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi o charakterze uzupełniającym, jednakże pod warunkiem posiadania gospodarstwa rolnego na terenie gminy o powierzchni nie mniejszej niż 5 ha. W takim zakresie podnoszone przez skarżącą zarzuty okazały się bezzasadne. Kwestia natomiast ujemnego oddziaływania inwestycji w świetle sporządzonego raportu nie znajduje potwierdzenia. Ponadto decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa, jakie środki powinny zostać zastosowane w celu zminimalizowania wpływu hałasu lub zacienienia. Odwołująca się złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wskazała, że zrealizowanie przedsięwzięcia prowadzi do zniekształcenia prawem chronionego krajobrazu oraz problemu tzw. "migającego cienia" i infradźwięków, które to okoliczności są szczególnie istotne ze względu na rozwiniętą agroturystykę w regionie. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) – zwanej dalej ustawą z dnia 3 października 2008 r. W ocenie Sądu I instancji, istotnym zagadnieniem, jakie wyłoniło się w toku rozpatrywania sprawy, jest udzielenie odpowiedzi na pytanie o zgodność planowanej inwestycji, a w konsekwencji wydanej w niniejszej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wątpliwości takie rodzi określenie granic, w których powinno zamknąć się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Według załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku, uciążliwości akustyczne dla terenów zabudowy zagrodowej – a takimi w świetle § 70 ust. 1 uchwały Rady Gminy Kobyla Góra z dnia 13 kwietnia 2004 r. nr XVI/114/2004 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kobyla Góra, są zarówno działki inwestora, jak i skarżącej – nie powinny przekraczać 55 dB w okresie 8 najmniej korzystnych godzin następujących po sobie w ciągu dnia i 45 db w okresie 1 najmniej korzystnej godziny w trakcie nocy. Ze sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że wartości te zostaną zachowane dla odległości minimum 150 m od centrum emisji hałasu. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 8 wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na całym obszarze objętym planem obowiązuje zakaz prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub zespołu działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Sąd I instancji wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że stanowiące teren inwestycji działki nr [...] i nr [...] mają szerokość 61,5 m, a ich łączna długość w najkrótszym miejscu równa się 557,92 m, w najdłuższym natomiast – 571,93 m. Zdaniem Sądu I instancji, bezsporna wydaje się okoliczność, że promień hałasu ponadnormatywnego nie przekroczy granicy terenu inwestycji na długości wymienionych działek, jednak trudno oczekiwać żeby uciążliwość ta zamknęła się na ich szerokości. Jak bowiem wynika z raportu odgłos wywołany ruchem łopaty wirnika wyniesie 51,2 dB przy odległości 50 m i 46,4 dB przy odległości 100 m od źródła emisji. W rezultacie, ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowej okaże się odczuwalne również na gruntach sąsiednich – w tym na działkach będących własnością skarżącej – prowadząc tym samym do naruszenia powoływanego wcześniej rozporządzenia Ministra Środowiska. W ocenie Sądu I instancji, organy orzekające w niniejszej sprawie powinny były także wnikliwie rozważyć, czy planowana inwestycja nie narusza § 12 ust. 1 pkt 8 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał również, że decyzja organu I instancji nie zawiera w ogóle żadnej oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wskazuje, że kwestia ta nie była przedmiotem rozważań tego organu. Wójt Gminy Kobyla Góra naruszył więc art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez zaniechanie zbadania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem relacja ta wyznacza podstawowe kryterium oceny planów inwestycyjnych wnioskodawcy ubiegającego się o wydanie przedmiotowej decyzji. Również Kolegium w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do okoliczności, że ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne inwestycji nie zamknie się w granicach nieruchomości inwestora i do § 12 ust. 1 pkt 8 uchwały Rady Gminy Kobyla Góra nr XVI/114/2004 w przedmiocie danego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, Wójt Gminy Kobyla Góra nietrafnie odniósł się do treści i celu uzgodnienia zawartego w postanowieniu Starosty Ostrzeszowskiego z dnia [...] maja 2009 r. W postanowieniu uzgadniającym warunki realizacji inwestycji Starosta określił, że uciążliwości akustyczne powinny się zamknąć w granicach działki inwestora, a odległość od najbliższej zabudowy mieszkalnej powinna wynosić minimum 200 m. Uzgodnienie polega na związaniu organu I instancji wyrażoną w nim opinią. Za niedopuszczalne Sąd I instancji uznał modyfikacje poczynione przez Wójta w wydanej przez niego decyzji co do minimalnej odległości elektrowni od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Z pisma Starosty Ostrzeszowskiego z dnia 2 czerwca 2009 r. wynika jedynie stwierdzenie faktu, że w świetle raportu, oddziaływanie hałasu ponadnormatywnego nie występuje już na odległości 150 m, w żadnym natomiast razie nie można pisma tego odczytywać jako formalnej zmiany uprzednio zajętego stanowiska w postanowieniu uzgodnieniowym. W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji dopuścił się więc naruszenia przepisu art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz art. 106 § 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli inwestorzy. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania – art. 3 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – w związku z art. 7, art. 77, art. 106 oraz art. 138 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie sporządzonego raportu, a w konsekwencji uznanie, że oddziaływanie akustyczne inwestycji przekraczać będzie normy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. oraz norm wynikających z uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 59 i art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez uchylenie decyzji bez odniesienia się do oceny wpływu inwestycji na środowisko i sporządzonego raportu. Ponadto zarzucili naruszenie § 2 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. w związku z § 12 ust. 1 pkt 8 uchwały Rady Gminy Kobyla Wola w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, że inwestycja jest uciążliwa. Zarzucili naruszenie art. 118 ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 25, poz. 150) – zwanej dalej p.o.ś. – poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że hałas uciążliwy powstaje również wtedy, gdy nie dociera do człowieka. Ponadto postawili zarzut naruszenia art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) w związku z § 12 ust. 1 pkt 8 przedmiotowej uchwały Rady Gminy Kobyla Góra w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieuprawnione przyjęcie, że inwestycja stanowi działalność gospodarczą i w związku z tym jej uciążliwość powinna zamykać się w granicach działki lub zespołu działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Zarzucono także naruszenie art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że organ I instancji związany był postanowieniem uzgodnieniowym. Jako ostatni z zarzutów strona wskazała naruszenie art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że decyzja nie zawiera w sobie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę E.J. stwierdziła, że wyrok Sądu I instancji należy "podtrzymać", bowiem inwestycja narusza art. 70 ust. 2 i art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jak i § 12 ust. 1 pkt 8 cyt. uchwały Rady Gminy Kobyla Góra w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także art. 106 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, Sąd I instancji uchylił decyzję organu odwoławczego i organu I instancji m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., to jest z powodu mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Dlatego też prawidłowo wskazał na występujące jego zdaniem, a dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej, uchybienia uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji organów administracyjnych. Ponadto zasadnie odniósł się do sfery ustaleń faktycznych wskazujących na brak należytych i wystarczających ustaleń dotyczących zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W szczególności dotyczy to kwestii czy inwestycja w przedmiocie zainstalowania dwóch elektrowni wiatrakowych stanowi działalność gospodarczą w świetle art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) i w związku z tym, czy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 8 uchwały Rady Gminy Kobyla Góra z dnia 13 kwietnia 2004 r. nr XVI/114/2004 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji słusznie orzekł, że powyższa okoliczność ma istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej, trzeba podnieść, że Sąd I instancji uchylając decyzję nie musi odnieść się do wszystkich zarzutów skargi, jak i do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, w sytuacji kiedy ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, gdyż sam nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a. Po drugie, chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezastosowania przez organ w tej sprawie art. 118 ust. 10 p.o.ś. Przepis ten dotyczy bowiem kwestii map akustycznych sporządzanych przez starostę na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska i w przedmiotowej sprawie nie ma on zastosowania, także z tej przyczyny, iż zawiera tylko upoważnienie do wydania wykonawczego rozporządzenia w tym zakresie przez Ministra Zdrowia w porozumieniu z Ministrem Środowiska. Po trzecie, zarzut skargi kasacyjnej, iż organ I instancji – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji odniósł się do art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2008 r. trzeba uznać za niezasadny. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wskazał w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powyższy przepis. Jednak powyższy organ w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji tylko pobieżnie powołał się na konkretne ustalenia planu miejscowego, które w omawianej sprawie są istotne, ponieważ organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący wyjaśnić wszystkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego sprawy. Po czwarte, słusznie Sąd I instancji stwierdził, że pismo starosty dotyczące "wyjaśnień" nie stanowi nowego, zmienionego postanowienia w sprawie (art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) i nie jest wiążące dla organu rozstrzygającego. Do tych uzgodnień nie stosuje się bowiem art. 106 ust. 3, 5 i 6 k.p.a. (art. 77 ust. 7 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r.), lecz stosuje się art. 106 § 1 i § 4 k.p.a., co oznacza, że chociaż uzgodnienia te mają charakter wiążący dla organu rozstrzygającego sprawę to mogą być skarżone tylko w odwołaniu od decyzji środowiskowej, a nie w drodze zażalenia, ponieważ wyłączony jest przepis art. 106 § 5 k.p.a. Ponadto starosta nie wskazał także na jakiej podstawie prawnej i w jakim trybie dokonał tzw. Wyjaśnienia swojego wcześniejszego postanowienia z dnia [...] maja 2009 r. W związku z powyższym pismo starosty dotyczące przedmiotowych wyjaśnień nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie jest wiążące dla właściwego organu rozstrzygającego. Natomiast ustalenia przedmiotowego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowanego na zlecenie inwestora, ponieważ nie jest to oczywiście dokument urzędowy w świetle dyspozycji art. 76 § 1 k.p.a., muszą podlegać ocenie przez właściwy organ, co do ustalenia okoliczności faktycznych, w świetle całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z powyższym chybione są zarzuty kasacyjne o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 7, 77, 106 i 138 k.p.a. Ponadto, dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, Sąd I instancji będzie mógł ponownie dokonać oceny właściwego zastosowania, a następnie prawidłowej wykładni powołanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Po piąte, należy także stwierdzić, że błędnie podniesiono w skardze kasacyjnej – na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie". Jest bowiem oczywiste, że nie może wystąpić jednocześnie błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie danego przepisu prawa materialnego. Po szóste, chybiony jest całkowicie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenie § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826) w związku z § 12 ust. 1 pkt 8 uchwały Rady Gminy Kobyla Góra z dnia 13 kwietnia 2004 r. nr XVI/114/2004 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kobyla Góra, z powodu nieuprawnionego przyjęcia, że inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem jest uciążliwa. Wynika to z tego, że oczywiście nie obowiązuje w prawie polskim powyższe rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości, ponieważ w istocie może to dotyczyć tylko rozporządzenia Ministra Środowiska, który jest ustawowo upoważniony do jego wydania. Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.